Hier komen de laatste 3 forum topics
te staan waarop je hebt gereageerd.
+ Plaats shout
Monza
Guys, mag ik terug bij FT? Ik mis jullie
0 | 0 | 0 | 0
0%
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

> Sluiten
Helper
14 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar Eerste | Vorige | Pagina: | Volgende | Laatste
Evil Defences VERHAAL
TaylorSwift333
Landelijke ster



Evil Defences:
(hoofdstuk 2)As the game goes on: (deel 3 ):

Plots was het te laat , ze had me gezien. Ze lachte eigenaardig naar me. Nu wist ik helemaal niet meer hoe me hieruit te redden. Ze nam haar speer vast en wierp die naar mij waardoor ik een wonde had op mijn wang. gelukkig was het niet meer want ik was op tijd uit de boom gesprongen. Juist waar Tamara op wachte. Ik spande mijn boog aan en zei: "Gisteren waren we nog een team, wat heeft dat nu veranderd?" "Een beter teamgenoot, en het feit dat iedereen elkaars rivaal is." zei Tamara. Ik had het kunnen denken, iemand heeft haar gezegt dat ze me moest zoeken. Ik schoot een pijl in de boom naast haar. "Moest dat een bedreiging zijn?" vroeg ze me?
Ik had het toch zelf ook geweten dat dat haar niet zou afschrikken, ik hoopte het alleen maar zeer erg. Ik weet niet waarom. Maar plots leek ze even bij te draaien. Nee, dat had ik verkeerd gezien, ze haalde uit naar me met haar zwaard en ik kreeg een lange snee op mijn arm dat zeer fel bloedde. Maar toen ze had uitgehaald naar me was ze per ongeluk tegen de punt van mijn pijl gekomen en deze stak in haar hart. Ik trok die er snel uit en ze viel neer. Ik dacht dat ik iets hoorde om me heen en schoot achter me en raakte een jongen die op me af kwam gerend met zijn mes. Als ik nog goed volgde waren er nu nog drie van ons. 
Zo voorzichtig mogelijk sleepte ik de twee lichamen naar de hut in het midden waar ook al iemand lag, en er stond een meisje bij. Ik was betrapt, nu wist ik wie me morgen zou vermoorden. Ik kon morgen zoieso geen kant meer op. De begeleidster kwam op ons af en feliciteerde ons omdat we de enige twee waren die overbleven, morgen moesten wij twee het tegen elkaar opnemen. 

TaylorSwift333
Landelijke ster



nee vooral niet haha ;)
TaylorSwift333
Landelijke ster



Evil Defences:
(hoofdstuk 3) : The end of the game:

Ik was blij toen ik terug in mijn hut was, rust kon ik nu zeer goed gebruiken . De volgende morgend stond ik al zeer vroeg op en begon in het bos te jagen, toen hoorde ik de hoorn en ik begon te rennen. Na 5 minuten rennen botste ik tegen iets op. Ik keek en het was het andere meisje. Ze wou met haar mes naar me uithalen maar ik ging op zij. Ik spande mijn boog al aan. ze gooide haar mes naar me toe ik dook weg , juist op het moment dat ik mijn pijl los liet. Deze raakte haar been, en ze zakte naar beneden. "Goed, goed dan, dood me nu, je bent gewonnen, ik geef het op." zei ze. "Maar ik wil helemaal niet winnen. Ik weet nog niet eens waarvoor dit goed is . " zei ik . "Wil je niet terug naar je ouders en de rest van je familie?" vroeg ze. Tuurlijk wel, ze schudde haar hoofd en zei: "Dan doe ik het." Voor ik haar kon tegen houden hief ze haar laatste mes op en stak zichzelf in haar hart. Dit meisje ging ik waarschijnlijk nooit kunnen vergeten. Ik bracht haar naar de hut in het midden, het duurde lang voor ik haar daar kreeg en mijn rug begaf het bijna , maar op het laatste moment stapte ik juist de drempel van het hutje over en de begeleidster hielp me.
Ik ruste effe uit en toen pas herinnerde ik me dat de begeleidster had gezegt dat ze er vertrouwen in had dat ik ging winnen. "U heeft me doen winnen hé?" zei ik. "Nee hoor, dat deed je zelf. Je bent sterk hoor. En dat weet je ." zei de begeleidster. Ik kon terug naar huis. "Waarom moest iedereen hiervoor sterven?" vroeg ik maar ik kreeg geen antwoord. Ik vroeg me nog steeds af wat er hier aan de hand was. "Het eerste wat we nu met je gaan doen is ergens naartoe gaan waar je je kan verfrissen en een beetje op krachten kan komen." zei de vrouw. Ik spruttelde natuurlijk niet tegen. Ze hielp me weer recht en ik ging met haar mee naar de auto. Iemand had die weer geparkeerd naast het hutje. De vorige dagen had het hier helemaal niet gestaan.
Toen we eindelijk aankwamen waar ze me naartoe wou brengen was het eerste dat ze me deed doen een bad nemen. Nadat ik een bad genomen had kwam ik de trappen van het gebouw terug af en begeleide ze me naar een andere kamer.
Ik werd naar de eigenlijke eetzaal gebracht. Maar het enige wat ik voorgeschoteld kreeg was 2 biscuitjes die er ook maar magertjes uitzagen. Ik vroeg me af waarom ik maar zo weinig kreeg . Ik stierf bijna van de honger. Maar ja, ze zal het wel beter weten zeker. "Ik weet wel dat je meer wilt eten maar we willen niet dat je alles overgeeft." zei de begeleidster. Oh daarom was dat dus. "Je zult nog een paar dagen hier moeten blijven voor herstel , en dan zullen we je brengen naar je thuis." zei de begeleidster. Thuis? Ik mocht dus terug naar huis? Het kon niet mooier.
Ik vroeg me wel af hoe lang een paar dagen waren. Toen kwam iemand met een doosje af. "Neem dit maar, je hebt maar een klein beetje nodig voor vandaag. Het is een zalfje voor je wonden. " zei de begeleidster. Ik nam het dankbaar aan. Toen die persoon weg was nam ik een beetje op mijn vinger en smeerde het op mijn wondes, eerst mijn wang , dan mijn arm. Het prikte verschrikkelijk, maar dat bewees dat het zou moeten helpen.
Eerlijk duurde die dag nog lang, ik dacht dat er al 52  uren voorbij waren toen het eindelijk 8 uur s'avonds was en ik toch zeer moe was. Ik werd naar een kamer geleid waar ik kon gaan slapen, het had het mooiste bed dat ik ooit gezien had. Die nacht viel ik als een blok in slaap waardoor ik de volgende dag fris en monter kon opstaan.
TaylorSwift333
Landelijke ster



Een paar dagen later was ik weer sterk genoeg om naar huis te gaan. Alleen was ik er niet op voorbereid om te horen te krijgen dat ik alleen maar voor even kon blijven. Toen ik eindelijk in mijn thuisgemeente was werd ik in een mooi kleed gestoken en er werd poeder op mijn gezicht gedaan om de kleine verwondingen te maskeren. Ik werd een soort podium op geleid. Mijn ouders waren zienbaar opgelucht over het feit dat ik nog leefde. Mijn grootouders waren er ook. Dan kon ik misschien de brief terug geven aan oma.
Na dat het publiek was uitgeklapt (ook al waren de meesten niet echt blij om te zien dat het niet hun kind was dat overleefde wat in hun plek gezien normaal was.) mocht mijn familie me komen bezoeken. Ik was daar echt zo blij mee. Ik keek naar oma en ik gaf haar het briefje. "Je hebt het dus gevonden..." zei oma en ik knikte. Oma en opa keken elkaar gelukkig aan en ze keken toen troostend naar mij want ze wisten wat er allemaal gebeurd moest zijn. 
"Hou het maar bij je, als herrinnering aan ons. En wij zullen je zo al herinneren." zei opa. "Wisten jullie dan dat ik voor een tijd niet meer mag terug komen." zei ik geschrokken. Ze knikten en ik keek hen vragend aan. "Kijk Rue, we mogen je nog niet zeggen waarom maar het is voor het algemeen belang lieverd." zei oma en ik keek toen naar pap en mam die ons vragend aankeken. Ik nam nog eens afscheid van hen , en dit keer wist ik ook alweer niet voor hoe lang.
Ik werd naar een ver af gelegen groot huis gebracht . Na een uurtje ergens tegen mijn zin te moeten wachten werd ik binnengelaten door een jonge man. Ik keek op en zag zijn zachte uitnodigende blik. Hij leidde me naar binnen , een deel trappen op en dan een donkere kamer in. Hij deed het licht aan en ik zag toen pas een ligzetel staan een een bureau met een stoel ervoor en er achter. Ik vroeg me af wat er ging gebeuren.
Dit was al de zoveelste keer in al de afgelopen dagen dat mijn zenuwen weer al eens op springen leken te staan. "Maak je maar geen zorgen." zei hij en hij liet me zitten voor zijn bureau waar hij zelf achter ging zitten. "Wat is je naam meisje?" vroeg hij. "Rue." zei ik zenuwachtig. Hij knikte en drukte iets in in zijn computer. Dan keek hij weer naam mij en hij nam mijn hand vast. Ik was te nerveus om hem weg te trekken en de warmte van zijn hand kalmeerde me. 
Hij draaide mijn hand om zodat hij naar de rug van mijn hand kon kijken. Met zijn andere hand tekende hij een figuur terwijl hij aandachtig naar mijn hand keek. Toen liet hij mijn hand weer los en deze werd meteen ijskoud door het wegvallen van de warmte van zijn hand. 
"Ooit al eens iets raars gezien?" vroeg hij nu. Ik keek hem recht in de ogen en antwoorde dood eerlijk : "De mortal Games." Hij lachte en knikte. "En daar buiten." vroeg hij nu en ik schudde mijn hoofd. "Raar, dan is dit bij jou nog verborgen." zei hij en hij wees naar het papiertje in zijn hand. "Herken je het?" vroeg hij me . Ik keek er eens naar maar werd er niet veel weizer uit dan hij misschien was.
"Nee, ik ken het niet." Zei ik nu en hij knikte. "Het staat tans nog op je hand. Zeg dit tegen niemand ... dit is Fria. Niemand zal het geloven. Ga maar even in die stoel daar liggen." Zei hij en hij wees op iets dat op een doktersstoel leek. Ik keek hem verward en angstig aan. "Er gaat je niets overkomen hoor, vertrouw me maar Rue." Zei hij nu. Hij ging langs me staan, nam mijn hand vast en leidde me naar de stoel.
Twijfelend ging ik er eerst op zitten. Hij lachte troosten maar ook rustgevend naar me en ik ging liggen. "Je kunt best je ogen dichthouden, en wat je ook hoort of ziet, het is niet echt oké." Zei hij nu waardoor ik nog angstiger werd.
TaylorSwift333
Landelijke ster



Toch deed ik wat hij zei. Ik sloot mijn ogen en probeerde aan iets leuks te denken. Mijn spieren ontspanden meteen en ik voelde zijn hand op mijn arm. Het gaf warmte af. Meteen daarna begon ik te gillen toen ik voelde hoe iets in mijn arm sneed. Ik deed mijn ogen open maar zag alleen zwart. Ik probeerde mijn eigen gillen te smoren maar de pijn werd erger en erger. "Fria, fria, fria imortalis." Hoorde ik een enge stem in mijn oor fluisteren. Het bleef maar herhalen , net als de pijn in mijn arm. Toen zag ik geesten rond mijn hoofd cirkelen. Dat was het laatste wat ik wist.
MorganSaylor
Karaoke-ster



Waar staat fria voor, en is ze nu dood? Dat zou eigenlijk wel ironisch zijn want imortalis is onsterfelijk.
TaylorSwift333
Landelijke ster



Nee hoor , dat is nog  niet het einde... ;)
TaylorSwift333
Landelijke ster



Maar waarom gaat ze dan dood? <img src='/layout/nl/images/smileys/smile.png' alt=':)'>

Ze is niet dood. (spoileralert) :)
TaylorSwift333
Landelijke ster



Hoofdstuk 2: Free Fria:

Ik hoorde het harde gekraak van een hek dat open en dicht ging en voelde dat ik op de koude vloer lag. Ik kon mijn ogen nog niet openen en mijn keel was kurkdroog. Een pijnscheut schoot door mijn arm toen ik er heet water over voelde stromen. Ik vond terug gevoel in mijn ogen en probeerde deze rustig te openen. Ik zag een meisje met rood haar met een washand het hete water over mijn arm deppen en weer een pijnscheut schoot door mijn arm. 
Ik vertrok snel mijn arm en pas toen zag het meisje dat ik bij bewustzijn was. "Sorry Rue als dit pijn doet." Zei ze en ik knikte. Ik keek om me heen om te zien waar ik was. "Nu je eindelijk wakker bent kan het genezingsproces beginnen." Zei ze om me te troosten. Ik kon nog net iets zeggen. "Wat..." was alles wat ik er uit kreeg. Het meisje keek naar me en gaf me een flesje met water. Ze schroefde de dop er af en liet me drinken. "Wat is... er ... met..." was al meer dan ik er daarstraks uit kreeg. Het water voelen stromen in mijn keel deed goed.
"Je arm?" Vroeg het meisje en ik knikte. Ze haalde een spiegel te voorscheind zodat ik mee kon kijken waardoor ik een grote wonde zag dat in mijn arm gekerfd was. Ik knijpte mijn ogen dicht en draaide mijn hoofd weg om het niet meer te hoeven zien. "Wie ben... je...?" Kreeg ik toch nlg uit gesproken.
"Ik ben Sarah, ik ben aangesteld om je wonde te verzorgen." Zei ze en ik knikte. "Dank je." Zei ik en ze glimlachte naar me. Ze zette het emmertje weg en wikkelde iets om mijn arm. "Binnen een paar uur kom ik weer om je arm te verzorgen. Wil je dat ik iets haal om te eten?"vroeg ze . Normaal gesproken zou ik denken dat ik nu ondertussen wel even veel honger als dorst had maar dat was niet zo. Ik schudde mijn hoofd en ze was weg. Ik probeerde recht te zitten en leunde met mijn hoofd tegen de koele muur van de 'cel' waar ik in zat.
TaylorSwift333
Landelijke ster



Ohh, daarom dus... was ze buiten bewustzijn?

Ja, dat was het dus...
MorganSaylor
Karaoke-ster



wanneer ga je verder met schrijven ? :)
Account verwijderd




Klinkt leuk. Laat het me weten wanneer je al wat geschreven hebt! ;D
TaylorSwift333
Landelijke ster



zal ik doen allebij :) Bedankt :) Ik ga even in mijn blog beginnen met het volgende stukje te schrijven tot het af is :)
MorganSaylor
Karaoke-ster



zal ik doen allebij <img src='/layout/nl/images/smileys/smile.png' alt=':)'> Bedankt <img src='/layout/nl/images/smileys/smile.png' alt=':)'> Ik ga even in mijn blog beginnen met het volgende stukje te schrijven tot het af is <img src='/layout/nl/images/smileys/smile.png' alt=':)'>

oké :) can't wait :)
TaylorSwift333
Landelijke ster



zal ik doen allebij <img src='/layout/nl/images/smileys/smile.gif' alt='<img src='/layout/nl/images/smileys/smile.png' alt=':)'>'> Bedankt <img src='/layout/nl/images/smileys/smile.gif' alt='<img src='/layout/nl/images/smileys/smile.png' alt=':)'>'> Ik ga even in mijn blog beginnen met het volgende stukje te schrijven tot het af is <img src='/layout/nl/images/smileys/smile.gif' alt='<img src='/layout/nl/images/smileys/smile.png' alt=':)'>'>

oké <img src='/layout/nl/images/smileys/smile.png' alt=':)'> can't wait <img src='/layout/nl/images/smileys/smile.png' alt=':)'>

is goed :) Het is bijna klaar ;)
Plaats een reactie
Reageer
Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld
Eerste | Vorige | Pagina: | Volgende | Laatste