Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

14 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG - Future

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Erena:

Ik keek hem aan toen hij zijn jas aan bood en schudde mijn hoofd. "Ik wil niet dat mensen je raar gaan aan kijken." zei ik en keek weg. Een zucht kwam over mijn lippen en keek hem weer aan als ik zijn hand over mijn arm voelde gaan en glimlachte. "Dank je." zei ik en liep alsnog meer tegen hem aan. Ik had toch iets warmers aan moeten trekken. "We gaan daar wat drinken." zei ik en wees naar een klein eet tentje "En misschien ook wat eten." zei ik "Want ik rammel, vanochtend had ik niet veel gegeten." zei ik.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Xavier:

''Geen probleem gekkie.'' zei ik grinnikend en keek op naar het eettentje, waarna ik knikte. Rustig liepen we er samen heen, om vervolgens een plekje uit te zoeken en bediend te worden. Ik voelde me totaal niet anders dan de mensen om mij heen. Het leek wel alsof iedereen dacht dat ik een gewoon mens was, want zo voelde ik me wel. Vrolijk keek ik om me heen en genoot van elk klein detail. Het was heerlijk om buiten te zijn, ik genoot er verschrikkelijk van. De wereld leek opeens zo... groot.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Erena:

We zaten niet veel later aan een tafeltje buiten, want binnen was het vol. Weer trok er een rilling over mij heen en bleef toch naar Xavier kijken. We hadden ook al wat besteld en wachtte er nu rustig op. Er was ook een stilte tussen ons gevallen en merkte niet dat ik begon te blozen, maar toch deed ik mijn sjaal over mijn neus en keek even weg. Ik wist nu gewoon niets meer te zeggen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Xavier:

Lief keek ik naar Erena en glimlachte vrolijk. Voor even zag ik de blos op haar wangen en wilde vragen wat er was, tot ik opeens een kleine sensor af voelde gaan in mijn hoofd, die me waarschuwde voor naderend gevaar. Snel keek ik achter me en zag net twee mysterieuze mannen weglopen. Een soort pijn ging er door mijn hoofd heen en even wreef ik eroverheen. Het leek net alsof ik... gecontroleerd werd. Maar door wat en wie? En bovenal: waarom werd ik gecontroleerd?

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Erena:

Ik schrok toen hij ineens achterom keek en boog mij gelijk naar voren. "Is er iets?" vroeg ik toen hij een bepaalde blik in zijn ogen kreeg. De stoel schoof ik meer naar hem toe en pakte zijn hand. "Wat is er?" vroeg ik fluisterend en bleef hem aan kijken. Als ik dan zag waar hij heen keek, wist ik gelijk waarom hij zo deed en beet op mijn lip. Toen de mannen meer hier heen kwamen, drukte ik gelijk mijn lippen op die van hem zodat ze, hoopte ik, door liepen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Xavier:

Natuurlijk ging ik beschermend voor Erena zitten. Niet alleen omdat ik eigenlijk een soort eigendom van haar was, maar ook omdat ik niet wilde dat ook maar iemand haar iets aandeed. Toen ik haar me opeens voelde kussen, werden mijn ogen groter, maar al snel sloot ik ze, wetende wat ze van plan was. Zachtjes kuste ik haar, terwijl ik mijn handen op haar wangen legde, om ze vervolgens teder te strelen. Eerlijk gezegd voelde dit beter dan ik had verwacht. Ik deed dit niet om het spelletje geloofwaardig te maken, maar omdat ik me hier echt heel goed bij voelde. Helaas werd Erena, toen niemand oplette, meegetrokken en werd ik getaserd, zodat ik bevroren op de grond lag. Ik kon niets bewegen en moest stilletjes toekijken hoe Erena mee werd getrokken in een busje, weg van mij.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Erena:

Het was meteen goed toen Xavier mee deed, snapte hij wat ik probeerde te doen? Maar al snel voelde ik dat ik ruw weg werd getrokken van Xavier af. Weg van hem. "LAAT ME GAAN!!" schreeuwde ik, door de tranen heen zag ik hoe Xavier op de grond viel door dat ze wat bij hem hadden gedaan. Nog steeds probeerde ik los te komen, maar ze waren te sterk. Niet veel later werd ik ergens ingegooid en zag hoe de deuren voor mijn neus dicht werden gegooid en zo het zicht over Xavier was verloren. "SHUT UP!" hoorde ik een mannen stem zeggen en slikte gelijk, mijn polsen werden achter mijn rug vast gebonden en ook zo bij mijn enkels. Wat moest ik nu doen? Wat kon ik doen? Ik kon niets, ik kon nu echt niets en liet de tranen over mijn wangen glijden. Stil zat ik tegen de wand van het busje aan, mijn haar was voor mijn gezicht gevallen en staarde naar de vloer.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Xavier:

Pas toen Erena lang weg was, kwam mijn lichaam weer in beweging. Mensen keken mij bezorgd aan en vroegen of het ging, maar ik kon alleen maar staren naar de horizon, waarin dat busje met Erena is verdwenen. Gelukkig had ik het kenteken en het soort busje opgeslagen in mijn geheugen, wat het zoeken wel iets makkelijker zou maken. ''Het gaat.'' mompelde ik tegen de mensen die bezorgd aan me zaten, terwijl ik opstond en mijn kleding afklopte. Snel betaalde ik voor het al geleverde eten en drinken en rende in de richting van het busje. Hopelijk zouden ze haar niets aandoen, anders kon ik wel eens verkeerd reageren.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Erena:

Ruw werd ik uit het busje getrokken en over de schouder van één van de mannen gegooid. Ze hadden een blinddoek voor mijn ogen gedaan waar door ik niet zag waar ze mij heen hadden genomen. Waar ik nu aan dacht, was dat ik Xavier zo snel mogelijk weer wilde zien. Het was koud hier, nog kouder dan de stad. Waar was ik heen gebracht? Meteen begon ik tegen te stribbelen, maar kreeg een klap op een bepaalde plek waardoor ik niet meer kon bewegen. Mijn hele lichaam voelde nu zo raar.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Xavier:

Nu bevond ik me in onbewoond bosachtig gebied, waar ik alleen maar de kriebels van kreeg. Al snel zag ik het busje en verstopte me achter een groep bomen, terwijl ik toekeek hoe ze allerlei wapens naar binnen laadde. Het was wel hetzelfde busje als daarvoor en het kenteken klopte precies met diegene die ik had opgeslagen. Hadden ze Erena hier dan naar binnen gebracht? Zodra iedereen weg was, sloop ik erheen en naar binnen, om me in een donkere ruimte een weg te banen. Plots ging er een fel licht aan en moest ik even mijn ogen dichtknijpen vanwege de felheid.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Erena:

Ik was ergens in een soort glazen kooi gestopt. Ik hoor geen geluid van buiten af, hun lippen zag ik wel bewegen, maar geen geluid. In een hoekje was ik gaan zitten en had mijn knieën opgetrokken. Mijn armen had ik rond mijn knieën geslagen en staarde voor mij uit. Een raar gevoel betrok mij toen ik zag toen ze begonnen te rennen. Wat was er gebeurd? Ging er een alarm af? Ik kon het hier toch niet horen. Dus als er echt brand was, lieten zij mij hier gewoon achter. Ik wachtte nu gewoon op rook van brand.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Xavier:

Mijn ogen waren bloedroos geworden en een kwade blik was over mijn gezicht getrokken. Vele mensen renden bang weg toen ze mij zagen, maar uiteindelijk werd ik onder schot gehouden. ''Blijf staan, anders overleeft zij het niet.'' gromde iemand achter me en er werd gewezen naar Erena, die in een glazen kooi gevangen was. ''Zo zo zo, dus het ontsnapte projectje komt zijn lieve eigenares redden?'' lachte iemand gemeen en ik keek op, om een wat oudere man met spierwit haar te zien. Ik herkende hem niet en dat merkte iedereen duidelijk. ''Natuurlijk, je geheugen is gewist. Misschien zouden we dat na dit bezoekje ook moeten doen. Alsnog, je bent aardig gegroeid HBP2100. Of heet je nu anders?'' ''Ik heb nooit een naam gehad, ook geen merknaam. Pas toen ik bij Erena, mijn vriendin, was, kreeg ik een naam. Ik ben misschien bezit van haar, maar zo zie ik het niet.'' gromde ik.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Erena:

Ik schrok toen het licht aan ging en ik Xavier zag staan, meteen stond ik op en liep naar het glas toe, zette mijn handen tegen het glas aan. Maar als ik zijn ogen zag, slikte ik. Dit was niet de Xavier die ik kende. Toch begon ik tegen het glas aan te bonken, hopend dat het stuk zou gaan. Maar al snel deden mijn handen pijn. Het glas werkte totaal niet mee. Hopeloos zakte ik op mijn knieën en leunde tegen het glas aan. Wat kon ik doen? Ik kon niets doen. Ik zat hier vast en Xavier zat ook in de problemen, door mij!

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Xavier:

''LAAT HAAR GAAN!'' snauwde ik en wilde me verroeren, maar hoorde een klik achter me, waardoor ik stil bleef staan. Als ik er geweest was, zou Erena helemaal niet meer gered kunnen worden en dat wilde ik echt niet. ''Laten we haar maar mee luisteren, dan kan ze horen wat je werkelijk bent.'' zei de witharige man, waarna hij op een knopje drukte, die blijkbaar zo was voor de speakers in de glazen kooi. ''Natuurlijk herken je mij niet meer, maar je bent een ontsnapt project. Je bent niet klaar, je bent gevaarlijk. Je hoort vernietigd te worden. Zeg maar gedag tegen je vriendinnetje, want jullie komen beide hier niet levend uit.'' lachte de man, maar voordat ik neergeschoten kon worden, was mijn robot arm veranderd in een erg hightec geweer, waarmee ik de man achter me neerschoot en naar het glas toe rende. ''ERENA, GA NAAR ACHTEREN!'' schreeuwde ik en toen ze eenmaal naar achteren was, schoot ik het glas kapot. Eenmaal bij Erena wilde ik haar optillen, maar het geklik van geweren zorgde ervoor dat ik beschermend voor haar ging staan. ''Je houdt van haar, is het niet? Een robot zou nooit op deze manier een mens beschermen, zeker niet voor zijn maker.'' Deze woorden deden me blozen, maar toch zei ik ze: ''Ja, ik houd van haar en als je haar ook maar met een haar krengt, zul je het niet overleven.''

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Erena:

Ik schrok toen ik stemmen hoorden en keek gelijk op. "Wat je werkelijk bent!" hoorde ik na dat het geluid aan was gegaan. Gelijk had ik mijn handen weer tegen het glas aan gelegd en keek naar de mannen en Xavier. Ik schrok toen ik de hand zag veranderen van Xavier in een hightech geweer. Mijn hart sloeg een paar slagen over toen ik een paar schoten hoorde en de man levenloos op de grond viel. Als Xavier dan naar mij toe rende, en zei dat ik naar achteren moest, deed ik dat en sloeg mijn armen voor mij als hij het glas kapot schoot. Het glas spatte alle kanten op en voelde het tegen mij aan slaan. Xavier stond nu weer bij me en een glimlach van geluk kwam gelijk op mijn gezicht, maar toen ik het geklik van andere geweren hoorde, schrok ik weer en zag dat hij voor mij ging staan. De woorden van de man hoorde ik duidelijk en pakte de arm van Xavier vast.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld