ORPG ○ SpideyPool ○ - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ○ SpideyPool ○

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Even bleef ik stil toen hij vroeg waardoor mijn stress kon verminderen. "Dat is nu onmogelijk." zei ik en draaide mijn blik naar de muur. Ik merkte eigenlijk niet eens dat Wade zich anders gedroeg, ik was gewoon niet anders gewend. Zelf gedroeg ik mij nu als een klein kind van 10 terwijl ik bijna 20 was. Ik legde mijn hand over mijn ogen en sloot ze daarna ook gelijk. Ziek in bed liggen vond ik altijd al zo vreselijk. Eigenlijk wilde ik nu gewoon even naar buiten, frisse lucht halen, maar dat kon eigenlijk al niet. Mijn kleding lag thuis, en ik had nu alleen mijn spider suit bij me.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

''Niets is onmogelijk en dat zou jij zeker moeten weten. Er is vast wel iets dat de stress verminderd. Een massage, een warm bad, een kop thee. Zeg het maar en ik regel het.'' mompelde ik en probeerde dingen te bedenken die ook stress konden verminderen. Bij mij hielp het meestal als ik gewoon in bad ging liggen, met een pizza en de tv aan. Een sterk drankje erbij voor de smaak, want ik kon niet dronken worden dankzij het helen. ''Wil je wat kleding van mij hebben? Ik weet dat dat veel te groot is, maar dan kan je toch iets anders aan hebben.''

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Wat hij zei was waar, maar toch, het was onmogelijk om dingen te doen wat ik graag wilde. Ik draaide mijn zicht weer naar Wade en keek hem een tijdje zwijgend aan. Een warm bad klonk aantrekkelijk "Doe maar een warm bad." zei ik en glimlachte moeizaam. Het leek of mijn lichaam steeds zwaarder werd. Stil liggen was echt niets voor mij. Ik haalde heel diep adem en blies het weer uit, zelfs dat deed pijn.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

''Dan maak ik wel een bad voor je klaar. Natuurlijk zal ik daar je privacy geven, maar als je me nodig hebt, zit ik buiten de deur. Deal?'' vroeg ik grinnikend en legde Peter goed neer, waarna ik zelf opstond om het bad vol te laten lopen. Toen dat gedaan was, haalde ik Peter uit zijn bed, op een voorzichtige manier, om hem vervolgens neer te zetten in de badkamer. ''Je weet het he, roepen als je me nodig hebt. Of je zegt het nu.'' zei ik met een ondeugende knipoog.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Ik knikte toen hij dat zei en lag toen weer even alleen in de kamer. Het duurde niet lang of hij kwam terug en hielp mij over eind. Eenmaal in de badkamer keek ik hem aan en knikte weer. "Ik roep je wel." zei ik en glimlachte even. Als hij de badkamer uit was, trok ik mijn broek uit en stapte, moeizaam, het warme water in. Het leek alsof mijn huid nog meer begon te koken en zette mijn kaken op elkaar. Toch liet ik mij er in zakken en ging liggen, sloot mijn ogen en voelde dat het al minder werd.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Natuurlijk liet ik Peter alleen, ik ging hem niets opdringen. Volgens mij kon ik dat ook niet eens. Rustig ging ik op de grond zitten en leunde tegen de muur aan, wachtend tot Peter me nodig had, of tot wanneer hij klaar was. Voor even stond ik op om schone kleding uit mijn eigen kast te pakken, waaronder een boxer, een sweater die natuurlijk veel te groot zou zijn voor Peter, en een trainingsbroek. Deze legde ik naast me neer, toen ik weer ging zitten op hetzelfde plekje als waar ik net zat.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Het bad deed mij goed en vergat even alles om mij heen. Rustig haalde ik adem en voelde de wond op mijn schouder niet. Even liet ik mij onder het water gaan en opende mijn ogen, alles zag ik nu raar bewegen. Maar al snel voelde ik een steek door mijn hoofd heen gaan en kwam gelijk boven water en greep naar mijn hoofd. Maar doordat ik dat deed, stootte ik een paar flesjes om die op de grond stonden, deze kletterde op de grond en ik kneep mijn ogen dicht. Het bleef maar door steken, waardoor het door trok naar mijn schouder.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Direct sprong ik omhoog toen ik wat hoorde vallen, maar stormde niet gelijk naar binnen toe. ''Peter, gaat alles goed? Moet ik helpen?'' vroeg ik gelijk en bleef stokstijf staan, zodat ik geen geluid maakte. Ik kon wel eens mijn eigen geluid verwarren met dat van Peter en dat moesten we nu niet hebben.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

De stem van Wade hoorde ik, maar ik kon een rare manier geen antwoord geven. Mijn ogen kreeg ik wel open en voelde hoe ze branden. Waarom, dat wist ik niet, maar alles zag ik weer even wazig. Snel sloot ik mijn ogen weer en probeerde uit het bad te komen. Het was gelukt maar ik zat nu op mijn knieën op de grond. Mijn hand stak ik uit om een handdoek te pakken, dat lukte ook en wikkelde het rond mijn middel. "Wade!" riep ik en bleef aan de bad rand hangen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Ik stormde de badkamer in en rende gelijk naar Peter toe, om hem vervolgens zachtjes op te tillen. ''Rustig maar Peter, ik ben bij je.'' fluisterde ik, waarna ik hem zachtjes op bed legde. Daarna ging ik de kleding te halen en Peter aan te kleden, zonder te kijken naar zijn 'vriend'. Dit was niet het moment om daar naar te kijken. Rustig ging ik naast Peter zitten en hield hem in mijn armen. Bezorgdheid trok weer over mijn gezicht heen en ik slikte een keer diep.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Het duurde niet lang, of Wade had mij afgedroogd, in bed gelegd en mij omgekleed. Nu lag ik, beschermd, in zijn armen en liet mijn hoofd tegen zijn borstkas leunen. De pijn en steek, trokken eindelijk weer weg. Het voelde fijn om in zijn armen te liggen en opende mijn ogen weer. "Ik word er nu letterlijk gek van." zei ik en keek iets omhoog zodat ik zijn gezicht net kon zien.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

''Dat kan ik begrijpen. Ik zou echt niet weten wat ik moet doen om het weg te laten gaan. Het spijt me.'' zei ik zachtjes en streelde onbewust over Peter's rug heen, om hem, maar ook mijzelf te kalmeren. Ik voelde me naar, ik kon niets meer doen om Peter goed te laten voelen. Waarschijnlijk was het gewoon een kwestie van tijd en afwachten. Het moest vanzelf weer overgaan, daar was ik zeker van. Alleen wanneer, dat kon ik helaas niet bepalen.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
een tijd sprong van een aantal weken

Peter:

De afgelopen wegen had ik mij nog beroerder gevoeld, gelukkig gaat het nu beter en voel ik mij ook al een stuk beter, steeds beter ging alles weer. Kon weer beter staan en de pijnscheuten waren verdwenen. Eten ging ook wat makkelijker. Het was nu alleen nog, krijg ik mijn krachten terug?
Versuft zat ik op de stoel voor de tv en keek Wade aan. Telkens als er iets was, kon ik niet gaan, wilde wel, maar Wade deed het telkens voor me. Dat was aardig, maar graag wilde ik, als ik weer beter was, voor hem wat terug doen, dat hij een aantal weken niets hoefde te doen. Met mijn hand, zocht ik naar de hand van Wade, als ik die had gevonden, hielt ik die goed vast en sloot kort mijn ogen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Al die weken die voorbij waren gegaan, had ik voor Peter gezorgd. Ik had er alles aan gedaan om hem goed te laten voelen en gelukkig voelde hij zich niet zo beroerd meer. En, bovenal, ik had al die tijd mijn masker af gehad. Het voelde nog steeds ongemakkelijk aan, maar ik had het ervoor over.
Toen ik zijn hand voelde, glimlachte ik en keek hem even aan. ''Wordt het niet eens tijd om te gaan slapen?'' vroeg ik grinnikend en stond alvast op, om aan te geven dat het toch wel tijd was om te gaan slapen. Het was immers al 12 uur in de avond. ''Wil je zelf lopen, of moet ik je helpen?''

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Even had ik mijn ogen gesloten en opende ze weer als ik zijn stem hoorde. Het was inderdaad laat, en probeerde op te staan. "Ik wil zelf lopen." zei ik als hij voorstelde dat hij wilde helpen. Steeds meer wilde ik zelf gaan doen, ik moest toch aan sterken als ik mijn krachten weer terug zou hebben. Als ik eindelijk stond, hielt ik wel zijn hand vast en begon rustig aan te lopen. Af en toe stopte ik even, maar ging snel door met lopen richting het bed. Daar aan gekomen, liet ik mij op het bed zakken en keek Wade aan. Dan liet ik mij op mijn zij vallen en trok Wade tegelijk mee.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld