Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Envy schreef:
'Kijk eens aan, toch nog iemand die het aandurft. Mag ik zo vrij zijn om je naam te vragen?' vroeg de docent aan Nic, die uiteraard respectvol een buiging maakte. 'Mijn naam is Dominique, hoewel ik Nic word genoemd, en ik ben de loyale bediende van Lady Anna. Het is een eer u te ontmoeten en les te mogen ontvangen van u.' Zei Nic luid en duidelijk terwijl hij naar beneden liep, hij kon gewoon voelen dat mensen hem aanstaarde. 'Nic dus, wat voor magie beheers jij?' Nic glimlachte vriendelijk naar de docent, 'Water, meneer.' H'orric glimlachte, 'Zoiets had ik al verwacht. Nou, laat maar wat zien dan.' H'orric ging in een vechthouding staan en gebaarde dat Nic hem aan mocht vallen, tot de grote verbazing van iedereen. Nic grijnsde plotseling, het was bijna een wrede grijns, terwijl hij zonder ook maar een woord te zeggen, iets wat vrij zeldzaam was, zonder waarschuwing een wervelwind van sneeuw om zich heen opriep. De temperatuur daalde meteen en Nic keek naar Lady Anna. 'Als u het te koud krijgt moet u het zeggen, Lady Anna.' riep hij boven het geraas uit. H'orric probeerde bij Nic te komen maar de plaatselijke, kleine sneeuwstorm was te sterk. Nic had het verdedigen dus al goed onder de knie. 'Laat nu je aanvallen maar zien.' De sneeuwstorm was weg en Nic ook, er lag enkel nog een plas met water op de grond waar Nic net gestaan had. Twijfelend liep H'orric er naartoe en keek hij naar het water. Plotseling pakte twee blauwe, waterige handen de benen van H'orric vast en tackelde hem op die manier, Nic kwam doorzichtig tevoorschijn uit het water, correctie: hij was het water, en keek tevreden naar de verslagen H'orric. 'Lach niet te vroeg, Nic. Je hebt nog niet gewonnen, daarvoor ben je nog veel te jong.' Nic voelde opeens iets door zijn lichaam scheuren en zag hoe een ijzeren speer hem doorboorde. Hij zakte op zijn knieën en keek naar het plasje bloed dat zich rondom zijn lichaam verzamelde. De pijn was verschrikkelijk maar Nic wilde niet huilen of zwakte tonen, hij klemde zijn kaken stevig op elkaar. Plotseling was de speer, wond, bloed en pijn weg. Het was geen illusie geweest, dat wist Nic zeker aangezien iedereen hem angstig aankeek. 'Ik win, zoals verwacht.' Zei H'orric, 'Maar je vocht goed, beter dan de meesten kunnen. Je mag terug gaan naar je plaats.. oh en ga vanmiddag nog even langs de zuster hier, ik heb de buitenkant weer geheeld maar misschien heb je nog wat interne wonden opgelopen.' Pijnlijk kwam Nic overeind en ging hij weer op zijn plek zitten, starend naar zijn kapotte uniform. 'Sir H'orric.' riep hij opeens luid, deze keek op en knikte. 'Ik verwacht wel dat u de kosten voor een nieuw uniform betaald, sir.' Zei Nic met een grijns, H'orric grijnsde terug, hij mocht deze jongen wel. 'Mocht je willen, jongen, mocht je willen.'
'Kijk eens aan, toch nog iemand die het aandurft. Mag ik zo vrij zijn om je naam te vragen?' vroeg de docent aan Nic, die uiteraard respectvol een buiging maakte. 'Mijn naam is Dominique, hoewel ik Nic word genoemd, en ik ben de loyale bediende van Lady Anna. Het is een eer u te ontmoeten en les te mogen ontvangen van u.' Zei Nic luid en duidelijk terwijl hij naar beneden liep, hij kon gewoon voelen dat mensen hem aanstaarde. 'Nic dus, wat voor magie beheers jij?' Nic glimlachte vriendelijk naar de docent, 'Water, meneer.' H'orric glimlachte, 'Zoiets had ik al verwacht. Nou, laat maar wat zien dan.' H'orric ging in een vechthouding staan en gebaarde dat Nic hem aan mocht vallen, tot de grote verbazing van iedereen. Nic grijnsde plotseling, het was bijna een wrede grijns, terwijl hij zonder ook maar een woord te zeggen, iets wat vrij zeldzaam was, zonder waarschuwing een wervelwind van sneeuw om zich heen opriep. De temperatuur daalde meteen en Nic keek naar Lady Anna. 'Als u het te koud krijgt moet u het zeggen, Lady Anna.' riep hij boven het geraas uit. H'orric probeerde bij Nic te komen maar de plaatselijke, kleine sneeuwstorm was te sterk. Nic had het verdedigen dus al goed onder de knie. 'Laat nu je aanvallen maar zien.' De sneeuwstorm was weg en Nic ook, er lag enkel nog een plas met water op de grond waar Nic net gestaan had. Twijfelend liep H'orric er naartoe en keek hij naar het water. Plotseling pakte twee blauwe, waterige handen de benen van H'orric vast en tackelde hem op die manier, Nic kwam doorzichtig tevoorschijn uit het water, correctie: hij was het water, en keek tevreden naar de verslagen H'orric. 'Lach niet te vroeg, Nic. Je hebt nog niet gewonnen, daarvoor ben je nog veel te jong.' Nic voelde opeens iets door zijn lichaam scheuren en zag hoe een ijzeren speer hem doorboorde. Hij zakte op zijn knieën en keek naar het plasje bloed dat zich rondom zijn lichaam verzamelde. De pijn was verschrikkelijk maar Nic wilde niet huilen of zwakte tonen, hij klemde zijn kaken stevig op elkaar. Plotseling was de speer, wond, bloed en pijn weg. Het was geen illusie geweest, dat wist Nic zeker aangezien iedereen hem angstig aankeek. 'Ik win, zoals verwacht.' Zei H'orric, 'Maar je vocht goed, beter dan de meesten kunnen. Je mag terug gaan naar je plaats.. oh en ga vanmiddag nog even langs de zuster hier, ik heb de buitenkant weer geheeld maar misschien heb je nog wat interne wonden opgelopen.' Pijnlijk kwam Nic overeind en ging hij weer op zijn plek zitten, starend naar zijn kapotte uniform. 'Sir H'orric.' riep hij opeens luid, deze keek op en knikte. 'Ik verwacht wel dat u de kosten voor een nieuw uniform betaald, sir.' Zei Nic met een grijns, H'orric grijnsde terug, hij mocht deze jongen wel. 'Mocht je willen, jongen, mocht je willen.'
18
