Walker's High School ~ Speeltopic - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

Walker's High School ~ Speeltopic

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Hij had niet eens door dat ze naar hem toe gelopen was, tot ze haar tas op de grond liet vallen en het eigenlijk al te laat was. Voor hij nog zijn mond kon opentrekken ging ze bovenop zijn schoot zitten, iets wat niet al te aangenaam voelde op bepaalde plaatsen. Hij was compleet de blauwe plekken vergeten die door zijn kleding verhuld werden. Hoewel ze niet heel zwaar was, voelde het nog wel pijnlijk aan en moest hij ook enige moeite doen om het niet zomaar van zijn gezicht te laten druipen, niet de hele wereld hoefde te weten dat zijn lichaam gedeeltelijk bedekt was met blauwe plekken. Hij was echter niet altijd even goed in niet laten zien of hij wel of niet pijn had, aangezien het behoorlijk onverwacht kwam. Om niet veel aandacht ernaar te trekken, keek hij haar uiteindelijk aan en besefte hij zich toen pas dat ze hem hier waarschijnlijk mee probeerde terug te pakken. 'London, ik hoop dat je weet dat dit mijn schoot is? Je mag mijn bril ook wel even lenen om de stoel te vinden, als je het echt nodig hebt.' Zijn mondhoeken krulden een klein stukje omhoog in een ongemakkelijk glimlachje. Hij moest toegeven dat dit niet bepaald de meest gemakkelijke positie was en om het nog erger te maken, kroop zonder dat hij het wist, het schaamrood hem op de kaken. Het liefst had hij dat ze gewoon van zijn schoot afging en op een stoel ging zitten, maar ze probeerde hem waarschijnlijk terug te pakken en dus wist hij niet zeker of dat wel zo snel ging lukken.

Anoniem
YouTube-ster

Envy schreef:

Het klaslokaal werd met de minuut drukker, of zoals Ed dan altijd zei, 'minder stil.' Zijn ogen waren echter meteen naar één iemand gegaan, iemand die altijd in Ed's vizier was geweest, maar waar Ed nooit wat over had kunnen vinden. Hij wist haar naam en leeftijd, maar daar hield het ook wel op. London, London Xavierson. Achttien jaar, zesde klas. Hij had niets over haar kunnen vinden verder, geen informatie over haar familie of een medische historie waar hij iets mee kon. London was een raadsel voor hem, een raadsel wat hij maar niet op kon lossen. Hij was geïnteresseerd in de jonge dame, hoewel die interesse puur 'zakelijk' was. Zodra London bij de jonge man genaamd Gabriel Sullivan, negentien jaar en verder ook een mysterie, ging zitten, fronste Ed even. De manier waarop hij reageerde, hij keek bijna gepijnigd. Haar onbeschaamde glimlach, haar houding. Ed liet zijn ogen deze twee niet loslaten en onthield alles wat hij zag. Toch kon een foto maken ook nooit kwaad, vond Ed. Hij pakte meteen zijn telefoon erbij en maakte een stuk of vijf foto's. Hij had het geluid altijd uitstaan, hierdoor merkte niemand het als hij een foto maakte. De foto's waren in goed kwaliteit. Hij had een keer ingezoomd op beide hoofden, had twee totaal plaatjes en had daarna ingezoomd op de glimlach van London, waarom wist hij ook niet. Eindelijk, eindelijk had hij iets over deze twee. Het was niet veel en op dit moment kon hij er nog niet veel mee, toch wist hij dat hij de eerste stap had gezet en dat deze stap snel een kettingreactie in beweging zou zetten. 'The butterfly effect,' Een vlinder slaat haar vleugels uit en ergens anders op de wereld ontstaat een tornado. Ja, Ed was blij dat hij op tijd in de klas was om dit vast te leggen.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:

Ze merkte wel op dat Gabe’s gezicht een tikje vertrok, toen ze op zijn schoot was gaan zitten, maar ze nam aan dat het door haar gewicht en door de schrik kwam, ze zocht er verder niets achter. Wat ze zich wel afvroeg, was of hij gewoon even niets wist te zeggen, of dat hij er echt zo lang over na moest denken dat dit gewoon een soort van wraak was. Ze grinnikte even om zijn opmerking, waarna ze toch nog even afgeleid werd. Ergens achterin de klas spotte ze namelijk hun mentor, iets waar ze het nog steeds niet helemaal mee eens was. Ze was het er al überhaupt niet mee eens dat de vrouw leraar mocht zijn, laat staan mentor. Bij een mentor dacht ze aan iemand waar je met problemen naar toe kon gaan, iemand die je serieus nam en je probeerde te helpen, niet aan een of andere opgehemelde slet. Geen zin om serieus geïrriteerd te raken door de jonge vrouw en haar eigen en waarschijnlijk ook Gabe’s dag met haar geklaag te verpesten, keek London van haar weg, waarbij haar blik viel op de jongen waarbij mevr. Lowell bij had gestaan; Ethan. Zijzelf had nooit heel veel aandacht aan de jongeman besteed en hij niet aan haar, maar nu leek hij wel naar hen aan het staren te zijn. Toegegeven, de positie waarom zij en Gabe verkeerden, was niet een die je dagelijks bij hen zag, maar dat was nog geen reden om te staren. Ach, het zal wel niets zijn, dacht ze en ze schoof de gedachten van zich af, waarna ze zich weer naar Gabe richtte. “Oh, is dat werkelijk zo? Dat had ik even niet door. Maar dit zit eigenlijk veel lekkerder, weet je?” Het eerste deel was natuurlijk sarcasme, maar het laatste zei ze opnieuw alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Toen ze zag dat hij rood was, veranderde haar onschuldige glimlach in een van victorie.

A/N: Again, no offence, Angel, ik moest gewoon m'n stukje opvullen xD

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
'Grappig,' mompelde hij geïrriteerd toen ze zei dat zijn schoot beter zat dan de houten stoelen van school. Hij moest eigenlijk toegeven dat de stoelen niet echt veel comfort boden, maar toch rolde hij met zijn ogen. Het feit dat ze op zijn schoot zat en er überhaupt al over begon, irriteerde hem en dan had hij nog niet eens die euforische glimlach op haar gezicht gezien, eentje waar hij zich waarschijnlijk nog meer aan kon ergeren. Ze zag eruit alsof ze zojuist een weddenschap of iets dergelijks had gewonnen, maar ze wisten beide dat ze gewoon wat wraak wilde nemen. Uiteindelijk besloot hij dat het wel genoeg was geweest en zei hij er wat van.
'Heel leuk voor je dat het zo lekker zit, maar ik heb geen zin om twee slapende benen te hebben aan het einde van de les.' Hij was dus ook niet van plan om haar nog veel langer op zijn schoot te laten zitten, daarom pakte hij haar iets boven haar heupen vast, schoof hij met zijn voet de stoel naast hem naar achteren en tilde hij haar er bovenop. 'De volgende keer neem je maar een kussen mee.' Op zich was het niet eens zo'n slecht plan om een kussen mee te nemen, die stoelen zaten echt voor geen meter. Alsnog, het zag er nogal idioot uit om een kussen mee te nemen en het was ook nogal onpraktisch, dus hij besloot dat het toch niet zo'n goed idee was. Hij moest maar gewoon wachten tot de school eindelijk investeerde in betere stoelen.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld