Hier komen de laatste 3 forum topics
te staan waarop je hebt gereageerd.
+ Plaats shout
Anoniem
Ik mis jou ook x
0 | 0 | 0 | 0
0%
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

> Sluiten
Helper
18 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar Eerste | Vorige | Pagina: | Volgende | Laatste
Rpg: A demon's fate
Anoniem
YouTube-ster



Victoria: ik had geweten dat 'k beter geen wiskey had gekozen, zeker geen JD (Jack Daniel's)
het was naar m'n kop gestegen (=zat)... Dus ging ik op het verzoek van Tim in...
--------------------------------------------
Mathew: We gingen naar buiten en ging van de eerste keer de richting van het kasteel uit... Victoria was toch iets te zat om dat door te hebben... ze bleef maar lachen enz... iets typisch voor zatte mensen...
Ilovedrawing
Straatmuzikant



tim
toen we bijna bij het kasteel waren werd ze weer een beetje helderder en ging ze tegen stribbelen
Cynthia
Straatmuzikant



Emilie:
"Emilie, Emilie, Emilie?"Hoorde ik iemand zeggen waarna ik voorzichtig mijn ogen opende. "Goddank, je bent wakker" Zei de vrouw, die me vaag bekend voor kwam. Langzaam kwamen alle herinneringen terug, en rolde er een traan over mijn wang. 
Sugarcoat
Straatmuzikant



Venice: Ik dacht terug aan hoe ik twee jaar geleden ook een stel vampieren de kans gaf om mensenlevens te verwoesten. Als ze twee mensen zouden vermoorden, wisten ze niet dat ze daarbij honderden mensen meenemen; familie, vrienden en kennissen. Ik kon Ally en Maureen toen niet redden en dat zou ik die keer ook niet laten gebeuren. 
Dauntless
Wereldberoemd



Een onheilspellend briesje maakte de bladeren van de bomen aan het ritselen. Het was opmerkelijk fris voor de tijd van het jaar en Ewan wist dat de natuur zich ergens op voorbereidde, dat er gevaar dreigde. Het was nacht en eigenlijk sliep hij dan liever, maar als dryade was het zijn taak het bos te beschermen en op zijn minst te wachten om dit gevaar van dichterbij te bekijken. Er waren sowieso al weinig dryaden op de wereld en terwijl de bossen steeds maar meer werden omgekapt verdween ook zijn soort. Zijn walging voor de mensen die hier verantwoordelijk waren en eigenlijk gewoon mensen en vernielers van natuur in het algemeen was dus redelijk begrijpelijk. Voor hem maakte het niet uit wat voor soort je nu precies mocht zijn, als je dit bos kwaad deed was je zijn vijand en Ewan laat zijn vijanden niet zomaar weer uit het bos wandelen zonder een gepaste straf, de meeste zijn zelfs nooit meer teruggezien. 
Hij leunde tegen een boom aan en spitste zijn oren. De nachtdieren gaven bericht over wat er verderop gebeurde, momenteel was alles nog rustig, maar wie zou zeggen hoelang alles nog zo rustig zou blijven.
Cynthia
Straatmuzikant



Emilie:
Ik dacht aan het overlijden van mijn broer, en er rolden meer tranen over mijn wangen. *Flashback*
"Emilie, loop me nou niet achterna, geez." Riep hij toen ik achter hem aan liep om naar Lincy te lopen. "Relax, oke. Ik loop gewoon naar  Lincy. " "Zal wel. " Mompelde hij waarna hij de straat over liep. "Kijk uit!!!" riep ik bang, maar het was al te laat. De auto had hem al aangereden, en hij was op slag dood.. *Einde flashback.* "Chris is..." zei ik zacht. "Ja, Chris is voor jou ogen aangereden, maar het is niet jouw schuld." Zei ze troostend.
Anoniem
YouTube-ster



Vicky: Ik werd terug helder en ik merkte op dat dit niet de juiste weg was om naar huis te gaan...
we stonden voor een groot bos en op het eind van het bos stond een groot kasteel...
IK stribbelde tegen... maar... veel kon ik niet doen, ze hadden me te stevig vast...
"Laat me los" schreeuwde ik hele tijd.
____________________________________________
Mathew: ik nam haar steviger bij haar arm. Ik zag aan haar gezicht dat 'k haar pijn deed, wat 'k niet wilde, maar dat mocht ik niet laten merken...
Ilovedrawing
Straatmuzikant



tim:
'mathew en ik merkte alle bij dat zer ging tegen stribbelen dus ik vroeg aan hem zou ik der vast binden en een lap stof om der mond doen miss helpt dat beter
Anoniem
YouTube-ster



Mathew: "Dat zal waarschijnlijk wel het enige zijn dat zal helpen." zei ik...
hoe ik maar draaide of keerde... Ik kreeg gevoelens voor haar... maar niemand mocht dat ooit weten...
ik bond haar handen vast
___________________________
vicky: Ik werkte echt tegen...
Ilovedrawing
Straatmuzikant



tim:
toen mathew haar handen vast had gemaakt dee ik een lap stof in der mond en bond hem vast.
maar toen mathew haar handen vast maakte twijfelde die een beetje dacht ik maar dat kon ik niet zeker weten
Sugarcoat
Straatmuzikant



Venice: Ik hoorde luid gegil van niet heel ver weg en Victoria of niet, ik moest er heen. Zo snel als ik kon, liet ik mijn benen dragen naar het geluid toe.
Cynthia
Straatmuzikant



Emilie:
"Mam, ik ga even het bos in, ik moet echt even nadenken." Zei ik zacht waarna ik mijn jas van de kapstok haalde en mijn iPhone 5s goud in mijn zak deed. Vluchtig liep ik de deur uit richting het bos. Daar vlakbij hoorde ik een gil, die me erg bekend voor kwam, het was Victoria. "Geen zorgen Vic, ik kom eraan." Mompelde ik waarna ik in de richting van het gegil liep. Toen ik dichterbij kwam realiseerde ik me dat het niet slim was om alleen te gaan. Snel tikte ik voor in geval van nood het alarmnummer in waarna ik dichterbij kwam. Ik zag de twee jongens van net staan. "Laat Victoria los, voordat ik de politie bel!" Riep ik uit.
Sugarcoat
Straatmuzikant



Venice: Ik zag Emilie staan, oog in oog met Matthew en Tim. Vreselijke vampieren. Heel zachtjes sloop ik achter Matthew's rug en legde mijn handen in zijn koude nek.
Cynthia
Straatmuzikant



Emilie:
Ik zag opeens een meisje staan, die Matthew's nek vastklampte en ik keek haar hoopvol aan. Na een tijdje knikte ik dat ze los kon laten, omdat hij ietwat rood aanliep.
Sugarcoat
Straatmuzikant



Venice: Emilie knikte naar me, maar ik snapte haar niet. Ze kon zoveel dingen bedoelen met die knik en eerlijk gezegd boeide het me niet veel. Als Matthew er nu niet aanging, wanneer dan wel? Ik kneep nog harder in zijn nek, maar toen ik hem hoorde kuchen wist ik wat mijn probleem was; ik kon geen levens eindigen. Het voelde gewoon heel slecht. Alsof ik een trauma had overgehouden aan andere keren dat ik de adem van wezens had zien wegnemen. Zachtjes liet ik Matthew los en keek recht in zijn grote, rode ogen. 
Plaats een reactie
Reageer
Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld
Eerste | Vorige | Pagina: | Volgende | Laatste