Hier komen de laatste 3 forum topics
te staan waarop je hebt gereageerd.
0 | 0 | 0 | 0
0%
+ Plaats shout
Anoniem
Fijne paasdagen allemaal xx
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

> Sluiten
Helper
14 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar Eerste | Vorige | Pagina: | Volgende | Laatste
Orpg Rozalie & Dauntless
Anoniem
Wereldberoemd



Ik voel me best wel dom als Casper ineens begint te lachen. Ik steek mijn hoofd achter Casper vandaag en kijk naar het vleermuisje. Ik vond haar nog best wel eng. Langzaam steek ik mijn vinger uit en raak ik het vleermuisje aan waarnaar ik haar rustig aai. Ze deed niets, maar het bleef eng. Ik wist niet dat er tamme vleermuizen bestonden. ''Zijn er nog meer dieren in je huis, waar ik niets vanaf weet?'' vraag ik angstig. Niet dat ik weer loop te gillen als ik een of ander dier vind, een harige spin ofzo. Brr, alleen al de gedachte.
Dauntless
Wereldberoemd



Casper haalde zijn schouder op. "Misschien wat ratten en spinnen, maar ik kan je niet garanderen dat die niets durven doen" zei hij terwijl hij even over Kalliopes kopje krabbelde. "En misschien moet ik je even meedelen dat ik alles al eerder gecheckt heb, er is geen uitweg, je zit hier gevangen, daar zul je aan moeten wennen."
Anoniem
Wereldberoemd



ik verstijf even en ren dan weg. Ik kijk de hele tijd om me heen of ik geen ratten of spinnen zie. Ik spring op een oude bank en duw mijn hoofd in een van de kussens. Ik wilde hier niet zijn, Casper was eng. Hij was gemeen. Mijn ogen vullen zich met tranen en ik duw mijn hoofd meer in het kussen. Uiteindelijk haal ik mijn hoofd weer op, omdat ik geen adem meer kreeg.
Dauntless
Wereldberoemd



Een vreemd gevoel overviel Casper toen hij haar weg zag rennen. Toen hij hier alleen woonde voelde hij het merendeel van de tijd gewoon niets en anders voelde hij honger, als je dat al een gevoel kon noemen. Maar nu voelde het alsof iemand hem een flinke stomp in zijn maag had gegeven. Hij wist dat hij dat gevoel vroeger eerder had beleefd, maar kon niet op de naam komen.
Anoniem
Wereldberoemd



Mijn ogen branden. Ik voel me hopeloos, een diertje in een klein houten kooitje. Ik sta op van de bank en ren langs alle ramen en deuren. Veel ramen zijn dichtgetimmerd, en de deuren zitten op slot. Ik schop tegen de houten deuren aan, maar het helpt niet. Alleen mijn voet doet er erg zeer door. Half hinkelend ren ik de trap op, maar hier is alles weer hetzelfde. Ik bonk op een van de dichtgetimmerde ramen en zak door mij knieën. Opnieuw stort ik uit in een zee van tranen.
Dauntless
Wereldberoemd



Casper kon haar horen huilen en kromp ineen bij het geluid. Wat moest hij doen, naar haar toe gaan en haar troosten. Na al die jaren was hij vergeten hoe dat moest, maar iets in hem zei hem dat het verkeerd was te blijven zitten. Hoofdschuddend stond hij op en wandelde naar boven waar hij haar in elkaar gedoken zag zitten. Hij slikte en keek haar fronsend en berouwvol aan.
Anoniem
Wereldberoemd



Ik merk op het gegeven moment dat Casper er weer staat. Ik schrik en kruip naar een hoekje. Ik merk ineens een kast op waar ik in kruip. De kast is best groot en ik ga helemaal in het hoekje zitten. Ik was bang. Ik was gewoon heel erg bang. Ik had totaal geen idee wat Casper allemaal wilde doen met me, en dat bijt gedeelte wilde ik ook nooit meer meemaken. Dat deed gewoon pijn, en dan voelt het even raar, en daarna word je wakker en voel je je erg ziek. Ik wil gewoon naar huis. Waarom was ik zó dom geweest?
Dauntless
Wereldberoemd



Casper plofte neer en ging met zijn rug tegen de deur van de kast zitten. "Je vindt me een monster of niet soms" begon hij en hield even een pauze. "Wel daar heb je eigenlijk alle reden toe hoor het is gewoon..." hij maakte zijn zin niet af, wou ze niet afmaken.
Anoniem
Wereldberoemd



Ik durf niet te antwoorden. Het zitten in de kast is erg oncomfortabel en ik open voorzichtig de deur. Ik geef Casper een onwijs miezerige stomp in zijn onderbeen. Eigenlijk wist ik nieteens of vampieren uberhaupt wel pijn konden voelen. Ik kruip naar het bed toe dat in de kamer staat. Ik pak de dekens er vanaf en rol mezelf erin. Ik ga onder het bed liggen.
Dauntless
Wereldberoemd



Casper bleef tegen de kast zitten en bekeek haar vreemd toen ze onder het bed rolde. Haar stomp voelde hij niet, als ze wou zou zich helemaal op hem kunnen afreageren en nog zou hem dat amper iets doen.
Anoniem
Wereldberoemd



Ik kruip wat meer het hoekje in zodat ik alleen nog maar zijn voeten en een stukje van zijn onderbenen kan zien. Ik ga wat naar achter, en voel ineens iets harigs. Ik draai me om en zie een verdoemd grote spin. Ik gil als een gestoord persoon en kruip zo snel als ik kan onder het bed vandaan. Ik spring op Casper en hou hem opnieuw stevig vast. Kleine hoekjes waren ook wel iets voor enge dikke spinnen... Dat ik daar niet aan dacht.
Dauntless
Wereldberoemd



"Wat is dat toch met jou eerst verstop je je en dan spring je in mijn armen, mensen zijn toch ook zo'n ingewikkelde wezen. Ik kan nauwelijks begrijpen dat ik er ooit eentje geweest ben" zei hij terwijl hij haar rustig losliet en onder het bed keek waar hij een gigantische spin zag. Ze schonk hem niet veel aandacht en bleef gezellig in haar donkere hoekje zitten.
Anoniem
Wereldberoemd



Ik zou graag weer opnieuw een hoekje op willen zoeken, maar aangezien ik niet weer verrast wil worden door een of ander eng dier, blijf ik toch maar even staan. Ik kijk even naar de grond. Ik durf Casper nieteens aan te kijken. Ik ga bibberend op het bed zitten en kijk naar beneden.
Dauntless
Wereldberoemd



"Hey ben je je tong verloren ofzo" vroeg Casper en probeerde haar aan te kijken, tevergeefs want ze hield haar blik strak naar beneden gericht. "Wat als we nu eens een soort overeenkomst sloten" stelde hij voor. "Jij blijft hier, maar ik zal er alles aan doen om het hier zoveel mogelijk naar je zin te maken."
Anoniem
Wereldberoemd



Langzaam knik ik, ik heb toch amper keus. Hij zou me toch niet willen laten gaan. Ik verstop mijn hoofd even tussen mijn knieën en kijk dan op. Ik kijk Casper even aan. Ik heb geen idee wat ik zou moeten doen, ik vind het hier eng, akelig.
Plaats een reactie
Reageer
Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld
Eerste | Vorige | Pagina: | Volgende | Laatste