Felicia schreef:
Ik begreep er steeds minder van. Ik voelde dat iemand me wegtrok, maar ik kon niets zien omdat diegene een doek voor mijn ogen had gebonden. Ik voelde een duw, en ik hoorde dat de deur op slot gedraaid werd. Ik voelde hoe iemand de doek wegtrok. Het was Elise. Ik wilde haar vanalles vragen maar ze legde haar vinger op haar lippen. Ik knikte, en bedankte haar. Daarna keek ik om me heen. We waren in een soort gevangenis. Plotseling herinnerde ik me van wie die stem was. Diegene die me hier bracht en opgesloten had was Marie-Claire ze had gezegd. Voor dat ze me naar binnen had geduwd. "Jammer dan. Nu is het mijn beurt." Ik wist toen niet wat ze bedoelde. Nu weer wel.