Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
TaylorSwift333 schreef:
Het meisje , Sarah, hield haar belofte. Nog geen 2 uur erna kwam ze terug naar me met hetzelfde emmertje water, maar dit keer een tube met een zalfje in. De zalf prikte zeer fel. "Alles komt goed Rue, maak je maar geen zorgen." zei Sarah en ik knikte. "Sarah?" hoorde ik een jongensstem van buiten roepen. "Ja, kom maar , ik ben hier." zei ze en ik zag een jongen binnen komen. Hij had lichtbruin haar en een gebruinde huid. "Oh, ik wist niet dat je bezig was. " zei hij nu. "Geeft niet Lewis." zei Sarah en de jongen die blijkbaar Lewis was keek naar me. "Hoe gaat het met haar." zei hij nu tegen Sarah. "Hallo, ik ben hier en ik kan praten." zei ik lachend. Toch zoog ik meteen een deel lucht naar binnen van de pijn in mijn arm. "Niet goed dus." formuleerde hij zelf als antwoord op zijn vraag. "Rue, binnen een half uurtje zal de zalf werken en zal de pijn minder worden. Binnen een uur is het volledig ingetrokken en dan kom ik de resten afwassen van je arm. Binnen een paar dagen is je arm weer volledig hersteld." zei Sarah nu en ik knikte, maar toch stelde ik mezelf vragen. Hoe kon zo'n wonde nu in een paar dagen al helemaal gezond zijn?
"Hoe lang was ik al buiten bewustzijn?" vroeg ik haar nu op de man af. "Een week." zei Sarah. Ik kon mijn oren bijna niet geloven, een hele week buiten bewust zijn! "Maak haar nu niet bang Sarah." zei Lewis en ik keek hem aan. "Zo gauw maak je me niet bang." zei ik en Sarah gaf hem een zie je wel blik. Ik was jammer genoeg niet in de stemming om te lachen , anders had ik dat nu wel gedaan.
Ik vroeg me niets meer af en een paar dagen later was de wonde inderdaad geheeld. "Hey Rue , ik kom eens even kijken hoe het met je gaat." zei Sarah en Lewis was bij haar en hij lachte naar me. "Goed denk ik." zei ik met een lachje. Ze haalde het verband rond mijn arm vandaan en liet me door een spiegel zien hoe het er uit zag. Het leek eerder op een veel te brede tattoo dan iets anders. "Hoe kan dit?" vroeg ik maar ze wou me niet antwoorden. Ik keek haar nog steeds vragend aan. "Je zult nog wel alles te weten komen. Maar je moet nu naar de baas en laten zien dat alles goed geheeld is , dan kan hij je een taak geven." zei Sarah en Lewis liep met ons mee naar de baas. "De baas noemt Brandon." zei Sarah tegen me stil. Ik knikte en zag hem terug. Ik moest terug denken aan de gapende wonde die hij gecreëerd had.
Het meisje , Sarah, hield haar belofte. Nog geen 2 uur erna kwam ze terug naar me met hetzelfde emmertje water, maar dit keer een tube met een zalfje in. De zalf prikte zeer fel. "Alles komt goed Rue, maak je maar geen zorgen." zei Sarah en ik knikte. "Sarah?" hoorde ik een jongensstem van buiten roepen. "Ja, kom maar , ik ben hier." zei ze en ik zag een jongen binnen komen. Hij had lichtbruin haar en een gebruinde huid. "Oh, ik wist niet dat je bezig was. " zei hij nu. "Geeft niet Lewis." zei Sarah en de jongen die blijkbaar Lewis was keek naar me. "Hoe gaat het met haar." zei hij nu tegen Sarah. "Hallo, ik ben hier en ik kan praten." zei ik lachend. Toch zoog ik meteen een deel lucht naar binnen van de pijn in mijn arm. "Niet goed dus." formuleerde hij zelf als antwoord op zijn vraag. "Rue, binnen een half uurtje zal de zalf werken en zal de pijn minder worden. Binnen een uur is het volledig ingetrokken en dan kom ik de resten afwassen van je arm. Binnen een paar dagen is je arm weer volledig hersteld." zei Sarah nu en ik knikte, maar toch stelde ik mezelf vragen. Hoe kon zo'n wonde nu in een paar dagen al helemaal gezond zijn?
"Hoe lang was ik al buiten bewustzijn?" vroeg ik haar nu op de man af. "Een week." zei Sarah. Ik kon mijn oren bijna niet geloven, een hele week buiten bewust zijn! "Maak haar nu niet bang Sarah." zei Lewis en ik keek hem aan. "Zo gauw maak je me niet bang." zei ik en Sarah gaf hem een zie je wel blik. Ik was jammer genoeg niet in de stemming om te lachen , anders had ik dat nu wel gedaan.
Ik vroeg me niets meer af en een paar dagen later was de wonde inderdaad geheeld. "Hey Rue , ik kom eens even kijken hoe het met je gaat." zei Sarah en Lewis was bij haar en hij lachte naar me. "Goed denk ik." zei ik met een lachje. Ze haalde het verband rond mijn arm vandaan en liet me door een spiegel zien hoe het er uit zag. Het leek eerder op een veel te brede tattoo dan iets anders. "Hoe kan dit?" vroeg ik maar ze wou me niet antwoorden. Ik keek haar nog steeds vragend aan. "Je zult nog wel alles te weten komen. Maar je moet nu naar de baas en laten zien dat alles goed geheeld is , dan kan hij je een taak geven." zei Sarah en Lewis liep met ons mee naar de baas. "De baas noemt Brandon." zei Sarah tegen me stil. Ik knikte en zag hem terug. Ik moest terug denken aan de gapende wonde die hij gecreëerd had.
17
