GirlWithConfidence schreef:
Ik veeg mijn tranen weg en ga aan mijn bureau zitten. Tekenen was altijd mijn passie geweest. Ik kijk naar de tekening van mijn moeder. Toen ze ziek was en we wisten dat ze het niet zou overleven, heb ik haar getekend. Ze ging er helemaal voor zitten. Ik zei dat het niet hoefde maar, ze wilde het persé. Ik grijnsde breed en begon met de contouren van haar gezicht. De tekening was prachtig geworden. Alles was perfect. Haar neus liep helemaal gelijk, haar mondhoeken waren heel mooi gekruld en ze zag er, ondanks dat ze ziek was, uit als een prinsesje. Papa\\\'s prinsesje, werd ze altijd genoemd. Mama en papa waren altijd gelukkig. Dat zag je zo. Tot mama ziek werd. Papa\\\'s wereld stortte in. Hij was van alles naar niets gegaan. Je zag aan zijn ogen dat ze steeds doffer en doffer werden. Hij was verslechterd.