Redamancy schreef:
Mera merkte dat ze op een band werd gelegd. Ze wilde niet. Liever dood dan terug, maar ze deed het voor Joshua. Toen iedereen weer terug aan boord kwam bleef Mera nog op de rand zitten. Een traan rolde over haar wang. Ze wilde schreeuwen van kwaad heid. Mera staat overal maar naast maar ze krijgt wel alle pijn overal van. Alsof alles achter haar aan komt rennen om wraak te nemen. Nu Dana en Jamie straks samen zijn, word Matt echt kwaad. Mera legt haar hoofd in haar handen. Ze huilt tot haar handen helemaal nat zijn en langer.
(vanaf nu ga ik in de ik-vorm schrijven.)
'ik wil niet meer, ik wil niet meer' huil ik. Mijn wonden beginnen nog erger te bloeden. Het is niet te beschrijven hoe ik me nu voel. Ik moet iedereens problemen oplossen. Zelfs Joshua wilt graag dat ik help. Maar als jij helpt komt alles goed. Mijn flashbacks zullen nooit alles goed maken. De trauma's zullen blijven. Tot ik ben vergaan. Ik begin harder te huilen. Ik heb geen energie meer. Niet om te helpen, niet om zelf van alles mee te maken en ik wil anderen niet opschepen met mijn problemen!