Forum

Het was allemaal begonnen met een nieuwsbericht rond acht uur in de morgen die had gewaarschuwd dat de Etna weer actief was. Daniel’s ouders hadden die morgen naar het nieuws gekeken en hadden hem gewaarschuwd. In Sicilië was de kans op uitbarstingen van de Etna wel vaker groot, het was gevaarlijk en veel mensen bleven die dag ook binnen of verlieten de stad. De aarde rommelde plotseling onder zijn voeten terwijl Daniel aan een terrasje zat vlak bij een toeristenpunt. Daniel was geboren en getogen in Italië en wist heel goed de gevaren van de vulkaan, het interesseerde hem echter niets. ‘Hoe groot is nou de kans dat juist ik in een vulkaanuitbarsting terecht kom?’ had hij lachend tegen zou ouders gezegd die morgen. Nu pas besefte hij dat hij hier weg moest. De lucht die eerst mooi blauw was geweest begon nu grijs te worden terwijl er rook bij de vulkaan weg kwam. Het viel Daniel nu pas op hoe verlaten de stad was. De mensen die er nog waren renden gillend weg en eigenlijk wou Daniel ook weg rennen. Zijn lichaam wou niet overeind komen. Verstijfd van angst staarde hij omhoog naar de lucht waar nu rode bollen vuur in rond vlogen. As en rook vulden de lucht en kropen over de stad heen. Ondanks het vuur voelde Daniel zich zo ijs en ijskoud, niets had meer warmte. Eindelijk kwam zijn lichaam in beweging, hij begon te rennen en duwde mensen uit de weg. Zijn cap ver over zijn hoofd heengetrokken tegen het as en zijn arm voor zijn mond wegens de rook baande hij zich een weg door de menigte die steeds dunner werd. Hij rende langs zijn huis en zag zijn ouders voor het raam bang naar hem kijken. ‘Kom naar binnen!’ gilde zijn moeder maar Daniel schudde zijn hoofd. Het was niet veilig. En in plaats van zijn ouders mee te nemen rende hij alleen weg. Hij moest en zou zelf in veiligheid komen. Misschien dat hij ooit nog spijt zou krijgen van deze beslissing, dat hij zich zou schamen maar eerst moest hij het nog maar eens zien te overleven. De eerste gillen vulden de lucht en de geur van verbrand vlees en pure hitte kwam als een klap aan in het gezicht van Daniel. Rennen werd moeilijker, de grond trilde verschrikkelijk en door de donkere lucht werd het kijken moeilijk. Hij viel neer op zijn knieën en keek achter zich. Heldere stralen rode lava stroomden vanuit de Etna de stad binnen. Huizen werden bedolven onder het kokende spul en mensen werden verzwolgen door de rode hel. Mensen gilden en huilden om verloren geliefden of van de pijn. Daniel zelf gilde ook toen hij zag dat zijn huis geheel onder de lava verdween, zijn ouders meenemend. Met zijn gezicht vol tranen probeerde hij weer overeind te krabbelen. Hij was bang dat hij nog net in het bereik van de allesvernietigende lava zou zijn als hij niet snel nog een eind zou gaan rennen. De grote vloedgolf van lava was al gestopt en nu waren het nog kleinere uitlopers die zich een weg baanden door de stad, alle kleine steegjes met zich meenemend. Waarschijnlijk waren er al duizend mensen dood, als het er niet meer waren. De mensen die die morgen gevlucht waren keken nu ergens in alle veiligheid naar het nieuws en zagen hun huizen opgaan in vlammen en lava. De lava zorgde voor vuur en het vuur zorgde ervoor dat elk gebouw in de fik stond. Vlammen likten aan de hielen van Daniel, zijn schoenen waren al weggebrand, maar hij beet op zijn tanden en rende door. Plotseling viel hij op de grond en voelde hij een ondragelijke pijn in zijn benen. De hete pijn veranderde al snel in een koud niets terwijl de pijn steeds hoger kroop en het gedeelde waar het al was geweest begon te afkoelen. De pijn was onuitlegbaar, het gevoel was nog nooit eerder omschreven en de gedachtes die door het hoofd van Daniel vlogen zouden nooit gehoord worden door iemand. Hij wou schreeuwen maar zijn stembanden weigerden dienst. Zijn ogen durven eindelijk naar zijn lichaam te kijken en tot zijn grote schrik zag hij de lava centimeter voor centimeter dichterbij stromen, hij lag er middenin. Normaal zou iemand al lang zijn flauwgevallen door de pijn en dus zonder meer pijn sterven maar Daniels geest weigerde het te begeven. Eindelijk kon hij schreeuwen, eindelijk kon hij zijn gevoel uitdrukken in zijn allerlaatste pijnkreten. En hij schreeuwde zo veel dat hij het gevoel kreeg dat hij nooit meer iets hoefde te zeggen. Hij schreeuwde tot de lava langs zijn zij kroop en in hun weg zijn gehele vel weg schoeiden. Hij had geen onderlichaam meer maar bloedde niet, zijn aderen werden tegelijk met zijn vlees steeds verder verschouwt. Eindelijk begaf zijn lichaam het. De lava kroop over zijn donkere, openstaande ogen heen en liep de rest van zijn lichaam binnen. De volgende morgen werd op diezelfde plek niets meer gevonden, de lava had Daniel geheel vernietigd. Alsof hij nooit had bestaan.