Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

20 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG// High school life.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Dus eigenlijk vormen jullie een soort geheime organisatie met allemaal mensen met een gave en doordat ik met jou ga trainen ben ik zeg maar ook automatisch lid van die organisatie en even voor de duidelijk dat wil ik dus niet." Warren had al genoeg ervaring met het afhankelijk zijn van andere en tot een groep behoren en het was niet bepaald een prettige ervaring.
Eenmaal aangekomen stapte hij uit de auto en rekte zich uit. Hij had al wel verwacht dat de ingang verborgen zou zijn, want het bos zag er heel erg normaal uit, misschien zelfs wat te normaal. "Ok laten we dan maar naar binnen gaan he." zei hij en stak zijn handen in zijn zakken.

Estela
YouTube-ster

Estela schreef:
"Je bent automatisch lid, je ben lid vanaf je geboorte maar sommigen beslissen om de rest van hun leven te blijven en bij de toppers te horen en anderen, zoals ik, leven hun eigen leven en doen wat ze willen. Maar ik wel zeggen dat ze je hier veel bij leren." Toen we waren uitgestapt sloot ik de auto en stapte rechtdoor, alsmaar rechtdoor. Totdat ik opeens tegen de onzichtbare wand liep. Ik viel op de grond, zoals gewoonte. " Auww..." Riep ik terwijl ik alweer op stond. "Zo hier zijn we dan, het uilennest." Ik liet mijn hand glijden langs de onzichtbare wand waardoor die heel langzaam zichtbaar werd. "Ik vind dit altijd eng. Zo oude vrienden terug zien die hebben besloten om zich bij de toppers te voegen terug te zien. Oude rivalen, waarmee je altijd in competitie was om de beste te zijn. En gewoon de mensen terug zien die je in de steek hebt gelaten." Ik dacht direct terug aan Luke, hij was mijn beste vriend geweest sinds we klein waren. "Hij besloot om bij de toppers te horen en ik wou gewoon comazuipen." Mompelde ik tegen mezelf terwijl ik bijna tranen had in m'n ogen. Ik veegde de opkomende tranen weg toen we bij de deur waren. Ik klopte op de deur en die ging open terwijl wij een verblindend wit licht zagen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Je bent automatisch lid, je bent lid vanaf je geboorte." Deze woorden had hij al eerder gehoord en deden hem verstarren. Hij wilde geen lid zijn, nergens van, maar hij kon Sarah ook niet vertellen waarom. Na een tijdje kwam hij weer bij zinnen en zag hij dat ze al een eindje verder was en haar hand tegen iets aanleunde. Ze vertelde iets over oude vrienden, maar het interesseerde al zag hij vanuit zijn ooghoek hoe ze enkele tranen wegveegde. "Weet je als jij hier ook niet heen..." hij kon zijn zin niet afmaken want terwijl de deur opende werd hij verblind door een fel licht. Hij stapte naar binnen en nam de hele ruimte in zich op. Het zag er modern uit en er waren meer mensen dan hij had verwacht, maar wat hem nog het meest opviel was dat hij zag dat mensen gevechten tegen elkaar hielden. Hij slikte, zijn haren werden nog een tintje blonder en zijn ogen verschoten even naar een witte kleur al onderdrukte hij zijn emoties in enkele seconde en hoopte dat Sarah ook gewoon naar de omgeving had gekeken en niet naar hem.

Estela
YouTube-ster

Estela schreef:
Ik dekte mijn ogen af omdat ik niet goed tegen fel licht kan. Ik nam de omgeving vlug in me op omdat het al een tijdje geleden was dat ik hier was gekomen. Ik zag Warren kijken naar de gevechten en hij slikte, ik ging naar hem toe en fluisterde in zijn oor: "Wees gerust, dit moet jij nog niet doen." We liepen door naar een soort balie, ik meldde me aan. Het was een vriendelijke mevrouw met fel rood haar, ik kende haar van ergens. We liepen door tot ik me opeens 180° draaide en terug liep naar de balie. Ik wist weer wie ze was, ze was het lief van Jamie in de tijd. Terwijl ik terug liep naar daar riep ik haar naam: "Jane!" Ze keek op en sprong van achter haar balie in mijn armen, ik knuffelde haar dood. Toen we eindelijk gedaan hadden met knuffelen vroeg ik hoe het gong met Jamie. Haar blik verstarde en ze keek voor zich uit. "Jamie is niet meer onder ons." Ik snapte het niet, bedoelde ze nu dat hij.... dat hij dood was. Toen het tot me door drong barstte ik in tranen uit en vroeg hoe het kwam. "Zelfmoord. Een maand nadat jij weg was is hij in een zware depressie gesukkeld, waar hij niet meer uit raakte. Ongeveer een jaar daarna heeft hij zelfmoord gepleegd." Ik wou wegrennen, dingen kapot slaan,... Maar dat kon niet, ik had Warren. Ik ging terug naar Warren en bracht hem mee om hem voor te stellen aan Jane, nog steeds in tranen. "Jane dit is Warren, Warren dit is Jane. Ze was het lief van J..." Ik kon zijn naam niet uitspreken of ik begon weer te huilen. "Jane, dit is mijn opdracht. Waar moeten we naartoe? Naar welke zaal?" Ik kwam weer to the point, want nog langer bij Jane zijn deed me denken aan Jamie. Ook al wou ik graag langer bij haar blijven, ik kon het niet. 'Ik ben een lafaard.' denk ik in mezelf, 'Ik kan niet eens een steun zijn, ik laat die mensen gewoon in de steek. Dat is wat ik doe, ik laat mensen in de steek.' Dacht ik treurig.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Sarah wist natuurlijk niet dat hij bijna zijn hele leven al had gevochten en hij dit dus niet wilde doen omdat hij dit niet zou kunnen, hij was er zelfs goed in. Hij bleef nogal awkward staan terwijl Sarah de vrouw achter de balie knuffelde en met haar aan de praat raakte. Hij ving flarden op van wat ze zeiden en uiteindelijk wist hij wel dat een of andere Jamie zelfmoord gepleegd had. Toen ze hem aan Jane voorstelde stak hij even zijn hand op. "Eeuhm ik vind het heel erg dat hij er niet meer is." zijn woorden kwamen er nogal stuntelig uit, als het aankwam op troosten was Warren nu eenmaal een nul. Empathie bleek iets te zijn waar hij maar heel weinig van bezat.
"Weet je als je wat tijd voor jezelf nodig hebt of iets kwijt wilt over hem ofzo, doe maar hoor" zei hij terwijl ze naar de aangewezen kamer wandelden. Hij vond het vooral enorm ongemakkelijk dat Sarah huilde en misschien ook wel een beetje erg.

Estela
YouTube-ster

Estela schreef:
"We hebben bijna twee uur gereden om naar hier te komen, ik net niet zot genoeg om nu twee uur terug te rijden." Ik lachte door mijn tranen heen. Ik stapte binnen in de kamer, kamer 345E, de aangepaste spullen lagen er om Warren te trainen. "Nu gaan we je zindelijk maken." Zei ik lachend, kijkend naar al de spullen die op de tafel lagen. "We moeten hier wachten, want de eerste proeven mag ik nog niet doen, die worden gedaan door de allerbesten. Ze gaan nu eerst kijken wat je allemaal kan doen in verschillende gemoedstanden en wat je juist doet, hoe je je gedraagt. Ik ga daar zitten toekijken," ik wees naar de muur, "Het is een spiegelraam, ik ga zeggen wanneer ze moeten stoppen met je, hoe ik het graag noem, te martelen." Ik gaf hem een knuffel, want ik wist dat de komende uren heel zwaar gingen worden. "Succes." Fluisterde ik hem toe. Ik ging naar buiten en toen stapte ik binnen in de deur ernaast, waar ik alles kon meekijken. Ik vond het spannend en eng tegelijkertijd. Ik vond het spannend omdat het mijn eerste keer was en ik vond het eng omdat ik geruchten had gehoord dat er vaak erge dingen gebeurden met die mensen, ik had dat gelukkig niet. Na zo'n vijf minuutjes wachten kwam de trainer binnen om de testen af te nemen. Om te zeggen dat hij klaar was draaide hij zich om naar het spiegelraam en stak zijn duim op. Toen ik dat gezicht zag kwam er een vlaag van verdriet in me op. "Dit kan niet waar zijn,..." Ik mompelde. De specialisten rondom mij keken me alleen maar raar aan, ze vroegen niet eens wat er was. Ze tokkelden alleen maar verder op hun stomme computers. Toen ik terug gekalmeerd was, keek ik gedurende vijf minuten naar de man die bezig was met Warren klaarmaken, het was de nonkel van Jamie, een soort vader voor mij. Alles hier haalde meer slechte gedachten op dan goeie. Een goeie was dat ik die man na jaren terug zag en de slechte waren de zelfmoord van Jamie, het feit dat mijn bijna-vader de nonkel was van Jamie... Ik werd verstoord uit mijn gedachten door iemand die op m'n schouder tikte. Het was één van de specialisten, een dame van leeftijd, die zei dat ze gingen starten met de proeven op Warren.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Dus nu zagen ze Warren ook al als een soort puppy aangezien ze hem 'zindelijk' gingen maken. Hij vond het toch allemaal maar vreemd en was op zijn hoede toen hij samen met Sarah kamer 345E binnenging. Het feit dat zij deze test als een marteling omschreef maakte het er niet veel beter op. Vlak voor ze hem wou knuffelen deed hij een stap achteruit. "Sorry schokken" zei hij snel om haar er aan te herinneren dat ze waarschijnlijk sidderend op de grond zou liggen als ze hem aanraakte. Een man die zich voorstelde als Jonathan, maar die door de meeste mensen John werd genoemd leidde hem verder naar een ander deel van de kamer achter het spiegelraam. In dit deel waren alleen maar muren met een soort witte kussens op, als in een isoleercel. John had een soort plakkers bij zich en vertelde dat deze gebruikt zouden worden om Warrens hartslag te meten en om met hem in contact te blijven. Hij zou wel zijn t-shirt moeten uitdoen zodat de plakkertjes op zijn borst konden plakken. Hij deed wat hem werd gevraagd, maar toen James de plakkertjes wou bevestigen zei Warren dat hij dat toch liever deed en legde James lichtjes beschaamd de hele schok toestand uit. Hij had er wel begrip dus liet Warren het zelf doen en enkele minuten later was hij klaar.
Ondertussen had James een paarse vloeistof in een spuit gedaan, de drug. Hij ontsmette een plekje op Warren hals. "Gedurende de hele simulatie zullen Sarah en ik met je kunnen praten, al moeten we dat zo min mogelijk doen. "Ben je er klaar voor" vroeg hij en Warren knikte omdat dat van hem verwacht was, al was hij helemaal niet voorbereid op wat hem stond te wachten en wilde hij liefst gewoon vluchten.
Het spuitje werd in zijn hals gezet en Warrens zicht werd al wazig terwijl James de kamer verliet. Het volgende moment stond hij plots in een bos en vlak voor hem stond een jongere versie van zichzelf. Hij zag er erg vrolijk uit en Warren werd er spontaan vrolijk van. "Kom laten we spelen" zei de jongere Warren en pakte zijn hand. Eerst wou hij hem terugtrekken, maar de jongere Warren kon natuurlijk ook elektriciteit besturen en de schokken deden hem niks. Dit maakt Warren alleen nog maar gelukkiger en hij volgde zijn jongere ik tot dieper in het bos.
"Warren, probeer die boom is te raken" zei de jongen en omdat Warren zich vaag herinnerde dat dit alles met zijn krachten te maken had deed hij dat. De bliksemschicht raakte de boom en had zoals gewoonlijk een grote impact. Waar hij niet op was voorbereid was dat de boom in brand schoot en het vuur zich veel sneller verspreidde dan ooit mogelijk was.
"Wat doen we nu" zie de kleine Warren bang.
De echte Warren kon niet ontkennen dat dezelfde emotie voelde. "We rennen." zei en en nam kleine Warrens hand vast en zette het op een lopen. Hij probeerde van gedaante te veranderen, in een sneller dier zoals een luipaard of leeuw, maar het vuur zat hem op de hielen en dankzij de stress lukte het hem niet wat hem alleen maar meer gestrest maakte.
Kleine Warren struikelde en grote Warren draaide zich om, hij wou hem helpen, maar het was al te laat de vlammen hadden bezit van hem genomen en hij zou weer verder moeten gaan, maar in plaats van te rennen stortte hij zich recht in het vuur.
Plots was hij niet meer in het bos maar in een woonkamer. Het duurde nog geen seconde voor hij wist waar hij precies was. "Nee nee" zei hij en wilde weer wegrennen, maar een onzichtbare barrière hield hem tegen. Hij durfde niet te kijken maar hij wist dat ze er waren, twee lichamen van zijn ouders. Zijn kracht was de reden geweest van hun dood. Hij was kwaad geweest en wist nog niks van de pijn die hij kon aanrichten, het was gebeurd voor hij het besefte. Hij beleefde alles opnieuw, de hulpeloosheid, hoe hij tegen hen sprak alsof ze nog leefden, niks hielp. Hij zag zijn vroegere ik bliksems door het hele huis schieten, alsof dat iets zou uithalen. Het ergste moest nog komen. Hij hoorde de deur opengaan en zag hem binnenkomen een jongen van rond de twintig die hem geïntrigeerd aankeek. "Er is niks wat je voor hen kan doen jongen" zei hij bemoedigend en legde zijn arm rond zijn schouder. "Mijn naam is Clyve, ik en mijn vrienden willen wel voor je zorgen."
Clyve de naam alleen al deed Warren rillen. Hij riep dat zijn vroeger ik naar hem moest luisteren, niet op zijn aanbod in moesten gaan, maar niemand leek hem te horen. Toen begon hij bliksemflitsen af te sturen, steeds sterker en sterker totdat hij zodanig uitgeput was dat hij door zijn knieën zakte. Zijn vroegere ik keek nog een laatste keer naar zijn ouders, niet wetend wat Clyve uiteindelijk met hem van plan was. "Ok, ik kom mee" zei hij en verliet toen het huis en het enige wat Warren kon doen was toekijken.
Weer verdween alles en dit keer was Warren omringd door mensen, in soort geïmproviseerde ring. Dit was het dan, het moment waar hij het meest voor gevreesd had en Sarah kon alles zien. Clyve stond vlak achter hem. "Komaan jongen, ik weet dat je hem makkelijk aankunt." Warren voelde hoe in zich een soort beest wakker werd, dat opgehitst werd door de joelende menigte. Zijn tegenstander een jongen waarvan hij de naam niet eens wist was geen partij voor hem, al mocht je nooit iemand onderschatten. Het gevecht begon en Warren schoot meteen een bliksemflits op hem af die de jongen net niet raakte.
Hij wou wel stoppen, maar had nauwelijks controle over zijn eigen handelingen, zo ging dat altijd in gevechten dan verloor hij zichzelf en hij wist hoe dit zou eindigen. Hij zou zijn tegenstander vermoorden. "Laat dit alsjeblieft ophouden" riep hij naar Sarah en James, ze moesten dit nu meteen stoppen. "Alsjeblieft stop dit, ik wil dit niet." hield hij vol maar er gebeurde niks en dat maakte hem op de een of andere manier zo woedend dat hij plots in een flits weer even in de witte ruimte stond en hij voelde James zenuwen die zoals bij ieder mens worden bestuurd door elektriciteit. Het gebeurde voor hij er erg in had, hij nam controle over James zenuwen en zorgde ervoor dat James hand naar zijn keel ging en hij zichzelf begon te stikken. "Laat dit nu ophouden" zei hij op een duistere toon, de toon van een monster.

Estela
YouTube-ster

Estela schreef:
Warren trok zich achteruit toen ik hem een knuffel wou geven. "Sorry schokken." Zei hij.John leidde Warren naar een soort isoleercel. Het was hier veel veranderd sinds ik hier was geweest. Ik zag van achter het raam hoe Warren de stickers bevestigde op zijn borst, John maakte een plek in Warrens nek schoon om er straks de paarse vloeistof in te spuiten.Ik had begrepen dat alleen John en ik met Warren konden praten tijdens de simulatie, dus gaven ze me een soort zendertje/chip dat ik op m'n tand moest bevestigen. Dus deed ik dat, ze zeiden ook door die chip dat ook op de plaatsen zou zijn van de zijn terwijl de rest hem alleen naar kan zien. John vroeg aan Warren of hij klaar was en omdat het van hem verwacht werd knikte hij van ja, ook al wist ik dat hij helemaal niet voorbereid was. John verliet de ruimte waar Warren was en kwam binnen in de kamer waar ik zat en ging naast me zitten. Ook hij bevestigde vlug het microfoontje op zijn tand. Opeens stond ik in een bos en zag Warren, ik wou naar hem toelopen maar besefte dat hij me niet kon zien, ik kon mezelf niet eens zien. Ik keek rond om de ruimte in me op te nemen, maar ik had daar niet lang de.tijd voor, want al snel hoorde ik de stem van een jongetje. Hij leek verdacht veel op Warren, opeens had ik het door. Ze keken in zijn geheugen, zijn herinneringen, de ergste. De kleine jongen wou spelen, dus ging de echte Warren mee, ze gingen dieper het bos in, dus volgde ik hen in mijn onzichtbare lichaam. Van de kleine Warren moest hij die boom raken, dus deed hij dat. Ik vreesde voor mijn leven toen de boom in brand vloog en dat het vuur zich in een mum van tijd versprijdde. Maar mij kon er niets gebeuren, evenmin als er Warren iets kan gebeuren. Ik keek aandachtig verder naar de uitdrukkingen op Warren gezicht en zijn handelingen bij verschillende emoties. Ze liepen weg van het vuur, maar de kleine Warren struikelde en veranderde in as. Warren draaide zich om en sprong in het vuur. Ik probeerde het niet uit te schreeuwen, want ik was bang dat ook hij zich bij de.kleine Warren ging voegen totdat we opeens in een woonkamer waren. Ik zag dat Warren in een soort van paniek raakte, want hij wilde wegrennen, maar onze barrière hield hem tegen. Ik keek in het huis en keek geschokt toen ik de twee lichamen vond, 'Zijn ouders...' Dacht ik direct. Tot noch toe had ik nog niet moeten ingrijpen maar ik kreeg het gevoel dat ik dat snel wel zal moeten doen, want de scenario's werden alleen maar erger. Ik wist niet wat het was, maar ik voelde een steek van pijn toen ik die hulpeloosheid van Warren zag, de jonge Warren schoot bliksems door het hele huis. Toen kwam er een jongen van rond de twintig sprak bemoedigend in op Warren en legde zijn arm rond de jonge Warrens schouder. De twintiger stelde zich voor als Clyve en zei dat hij en zijn vrienden voor hem zouden zorgen. Warren begon te schreeuwen, bliksemflitsen af te sturen, maar de enigen die hem konden horen waren John en ik. En zelfs wij konden niets doen, wij konden.niets veranderen. Na een tijdje zakte Warren door zijn knieën en keek toe hoe de jonge Warren meeging met Clyve. Alweer waren we ergens anders, we waren in een kring. Ik had bezit kunnen nemen van het lichaam van een vrouw die vooraan in de cirkel stond. Warren stond in de kring en Clyve stond er net achter. Clyve zei iets tegen Warren, maar door alle rumoer kon ik het niet verstaan. Het gevecht startte en de jonge Warren draaide door, of dat denk ik toch toch, hij stuurde direct bliksemflitsen af op zijn tegenstander, ik wou dat dit ophield. Ik wilde dit niet zien! Ik wou het stoppen maar John hield me tegen. Ik luisterde naar John omdat ik dacht dat dat het verstandigste was. Toen hoorde ik Warren roepen dat dit moest ophouden, alweer wou ik het uitroepen om Warren niet meer te doen afzien, maar alweer wou John zien welke handelingen Warren zou uitvoeren. Hij bleef maar smeken dat het moest ophouden, maar ik deed niets. Ik moest oppassen of ik zou heel deze simulatie verpesten door mijn krachten te gebruiken, maar ik hield me in. Opeens zag ik Warren kwaad worden en in een flits waren we weer in de ruimte. John bewoog zijn hand naar zijn keel en kneep zijn keel dicht, hij liet zichzelf stikken. Al snel genoeg had ik door dat hij zichzelf niet liet stikken, maar dat het Warren was. Toch wilde John het niet doen stoppen, hij zette zijn leven op het spel voor deze stomme simulatie. Ik zette mijn keel open en schreeuwde zo hard ik kon, het was een schille kreet. Ik liep de kamer uit en ging naar Warren, ik stormde de kamer binnen en raakte Warren aan. Zonde het te beseffen raakte ik hem aan zonder te elektrocuteren en kalmeerde hem, ik liet hem los en stortte in tranen neer. "Sorry" Mompelde ik steeds al huilend. "Sorry sorry sorry. Sorry." Ik stond op en voelde alle woede opkomen. Ik stormde de kamer uit en ging terug naar John, die nog steeds op adem aan het komen was. Ik greep hem vast bij de keel en kneep hem zo hard dicht zoals ik kon, in het begin spartelde hij tegen, maar toen bewoog hij niet meer. Ik keek ijskoud naar zijn dode lichaam.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
De drug was nog altijd niet helemaal uitgewerkt en Warren staarde nog altijd verwilderd in het rond, zijn pupillen waren verwijd en hij stopte pas met het wurgen van James toen een schrille kreet hem uit zijn concentratie haalde. Hij had veel kracht verloren vandaar waarschijnlijk dat Sarah hem kon aanraken. Zijn hoofd schoot van links naar rechts alsof hij plots in een andere kamer was belande en helemaal in de war was, wat eigenlijk wel zo was. Hij hoorde ze hoe ze keer op keer sorry zei, maar was nog te verward om te antwoorden. Pas toen hij de woede in haar ogen zag en keek hoe ze naar James ging kon hij iets zeggen. "Stop, alsjeblieft" zei hij, maar zijn stem was nauwelijks een fluistering en Sarah hoorde hem niet. Hij weigerde weg te kijken terwijl ze zijn handen om zijn keel legde en kneep. Hij zei niets hij keek gewoon, dit was zijn schuld geweest, sinds hij zijn kracht had had hij alleen voor dood gezorgd en nu was het dus weer begonnen. Zijn dode lichaam viel op de grond en Warren keek eindelijk naar Sarah. Zijn ogen waren twee grote poelen vol pijn en zelfhaat.

Estela
YouTube-ster

Estela schreef:
Ik draaide me om en liep weg, nog steeds zonder gevoel, zonder haat. Ik voelde hoe de ogen van de anderen in m'n rug priemden, maar ik trok er me niets van aan. Ik opende de deur van de kamer waar Warren in lag. Ik ruim de kamer op, ik deed de apparatuur weg -lees: ik maakte de apparatuur kapot- en deed ze in de lucht zweven om een deftig beeld te hebben. Toen ik gedaan had, verloste ik Warren van de plakkers op zijn borst en zei: "Sorry." Ik keek naar de grond terwijl ik dat zei. Ik draaide mijn hoofd weg en liep dan weg uit de kamer. Ik rende door de gang, niet wetend of iemand me achterna zou komen. Ik ging een kamer binnen -soort van slaapkamer- en deed de deur op slot. Ik liet me zakken het bed die er stond en liet de deur zich vanzelf sluiten en bewoog er een stoel naartoe om de deur klem te zetten. Ik begon na te denken over wat ik had gedaan, maar ik was nog niet helemaal helder, maar ik had geen spijt. Ik had absoluut geen spijt. Ik was een gewetenloze moordenaar, maar ik zat er niet mee.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Warren bewoog pas toen Sarah de kamer uit was en volgde haar. Hij zag nog net hoe ze de deur van een of andere kamer dichtsloeg. Hem zou dit niet buiten houden. Hij veranderde in een kever en klom onder de gleuf onderaan. Hij zag haar op het bed zitten, geen tranen, geen woede, niks. Hij klom op het bed en nam daar zijn menselijke vorm weer aan, vlak naast haar.
"Waarom heb je hem vermoord?" vroeg hij. Haar antwoord op deze vraag was heel belangrijk.

Estela
YouTube-ster

Estela schreef:
Ik schrok een beetje op toen Warren naast me opdook. Ik overtuigde mezelf om er geen vragen over te stellen en liet hem dus gewoon zitten. Hij vroeg waarom ik hem had vermoord. Ik wist het niet, ik wist het hélemaal niet. Ik wist alleen dat ik er geen spijt van had, dus dat gaf ik ook als antwoord. "Ik heb er geen spijt van." Ik stond op en begon rond te lopen omdat zijn aanwezigheid me nerveus maakte, hij had de echte ik gezien. Hij had de ik gezien die in staat was mensen te vermoorden zonder dat ze er spijt van had. Ook zat ik nog steeds na te denken over Warrens vraag. 'Waarom heb ik hem vermoord? Waarom mocht die mens niet blijven leven? Waarom moest ik hem vermoorden? Waarom heb ik er geen spijt van?' Deze vragen doemden allemaal op in mijn hoofd, maar op geen enkele vraag had ik antwoord. Ik keek Warren recht in de ogen en zei: "Een mentor doet alles voor zijn leerling."

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Dat dacht ik al" zei hij en richtte zijn blik naar beneden. Zijn schuld, het was dus zijn schuld geweest, het was altijd zijn schuld geweest, al vanaf het moment dat hij die kracht ontdekt had had hij niets anders dan dood veroorzaakt.
"Zijn we hier nu nog welkom" vroeg hij toen maar, aangezien hij redelijk zeker van was dat ze een moord hier niet echt gingen appreciëren. Wanneer mensen zouden vragen wie hiervoor de schuldige was zou hij zichzelf aangeven, wat Sarah ook zou doen, hij was hier verantwoordelijk voor en zou de straf dus op zich nemen.

Estela
YouTube-ster

Estela schreef:
Ik kwam weer een beetje bij mijn positieven en Warren dacht dat alles zijn schuld was. Omdat ik hem toch niet ging kunnen ompraten dat het niet zijn fout was liet ik het gewoon zijn. Hij dacht toch altijd dat alles zijn fout was. Nu vroeg hij of we nog welkom waren omdat ik hem had vermoord. Ik begon te lachen, geen zo'n vriendelijk lachje dat je graag hoort, maar een ijslijke lach die door merg en been ging. Ik keek raar naar Warren, alsof hij net had gezegd dat hij nog nooit frieten had gegeten. In mijn ogen kon je nog altijd de woede zien. Ik stapte alweer rondjes in de kleine, grijze ruimte waar Warren op het bed zat. "Wat gaan ze doen, gaan ze mij nu vermoorden? Van mij mogen ze, heb ik helemaal geen probleem dan moet ik hun lelijke tronies niet meer zien. Maar ze mogen niemand excuteren." Alweer lachte ik, de ijzigheid was al een beetje weggetrokken, maar niet helemaal. Ik denk dat ik doordraai, ik smijt de stoel weg van de deur en ga naar buiten.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Op dit moment was Sarah zichzelf niet, ze draaide door. Warren dacht omdat het misschien de eerste keer was dat ze iemand vrijwillig vermoorde, hij had zelf ervaren dat dat nogal hevige emoties teweegbracht en kon dus niet anders dan haar achterna gaan. Zij mocht dan wel zijn mentor zijn, maar momenteel was hij verantwoordelijk voor haar. "Sarah wacht" zei hij en ging haar achterna. "Sarah je moet proberen te kalmeren, terug jezelf te worden." Hij wou een hand op haar schouder leggen, maar trok deze net op tijd terug denken aan zijn kracht. Net op dat moment kwam er ook enkele mensen van beide kanten van de gang en ze keken niet bepaald blij. Hun blikken waren zowel woedend als beschuldigend en ze waren op hen gericht.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld