Dauntless schreef:
Sebastian stond op en wou naar buiten gaan, iemand blokkeerde de deur, iemand die hij alleen kon zien. "Ga je nu echt zo laf zijn om weg te gaan" Sebastian was geschrokken. "Jij was toch voor goed uit mijn leven verdwenen" fluisterde hij tegen de gedaante van een jongen die akelig veel op hem leek, alhoewel er toch wel een paar verschillen waren. "Ja, maar hier ben ik weer om je van gedachte te veranderen en ervoor te zorgen dat je met haar meegaat" De jongen die hij zag was zijn broer, of zo had hij zich toch aan hem voorgesteld. Hij was altijd de enige geweest die hem had kunnen zien en had hem als een soort verzonnen vriendje beschouwd. Zijn ouders vonden het altijd maar vreemd dat hij tegen de lucht sprak en gingen met hem naar een psycholoog om erover te praten. Zij stelde vast dat hij vroeger waarschijnlijk een broer had gehad en die heeft moeten achterlaten en nu een waanbeeld van hem ziet. Hij moest er pilletjes voor nemen en stil aan zag hij hem minder en minder tot hij volkomen verdwenen was, maar nu was hij er weer.