Duchess schreef:
De ochtend daarop werd Duke met een knallende koppijn wakker. Het duurde even voor hij zich herinnerde waar dat door kwam. Hij was, eenmaal thuis, gelijk naar zijn vaders kantoor gegaan, in de stille hoop dat die zijn verjaardag onthouden had. In plaats daarvan wachtte hem een lange preek over zijn cijfers - waren die achteruit gegaan?- Lynn, zijn kat en zijn toekomst. En natuurlijk over hoe zo'n stuk ongeluk hij was. Tijdens deze fantastische preek had hij ook een paar mooie klappen gevangen, maar de mooiste kwam pas toen Duke het voor zijn vriendin opnam. Glas.
Hij dacht er niet eens aan te kijken hoe laat het was, laat staan zijn bed uit te komen. Hoe zijn gezicht er nu ook uitzag, zo kon hij niet naar school.