Duchess schreef:
Faelar besloot op een gegeven moment dat zijn slaap niet belangrijk genoeg meer was. Meer en meer nachten bleef hij wakker om te plannen. Wat het dan ook was. Ze moesten hier gewoon zo snel mogelijk weg en naar Amalyn op zoek. Het ging een paar nachten goed, maar overdag begon hij ook slechter te presteren, waar de duistere elfen alles behalve blij mee waren. En op een gegeven moment kwam dan die dag: Fae's eerste aanval op de gewone elfen. Anderen pijn doen was nooit een probleem voor Faelar geweest, maar iemand het leven -bewust- afnemen was een heel ander verhaal. Natuurlijk dreigde hij er zo nu en dan mee, maar... Zodra hij het eerste lichaam naar de grond liet zakken, keek hij er gewoon even stil naar. Dit is waarom je weg moet, herinnerde hij zichzelf. Honderdvierentwintig, wist hij aan het einde van de dag. Honderdvierentwintig elfen had hij gedood. In één dag. Bij de meesten kon hij zich nog een gezicht voor de geest halen. Diezelfde nacht nog, sloop de halfling het dorp door. Hij moest weten waar ze zijn ouders gevangen hielden. Dan kon hij dat meenemen in zijn plan...