ORPG//Creepdoll & Sanne - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG//Creepdoll & Sanne

Justmesannex
Karaoke-ster

justmesannex schreef:
Alice
Als er een groot, donker wezen voor me staat dat veel weg heeft van een demon begint mijn onderlip zachtjes te trillen. Ik zet een stapje naar achter voor ik me omdraai en uit angst een boom in klim. Het duurt niet lang voor ik boven ben omdat ik natuurlijk ook een klein stukje kan vliegen en ik klim steeds en steeds hoger tot ik op het puntje sta. Ik kijk boven alle bomen op zoek naar de rand van het bos, waar de feesttent dus staat, maar ik zie niks, helemaal niks. Alleen maar zwarte en donkere bomen en waar het magische bos eindigt staat een enorm hoge zwarte, bakstenen muur die je met geen mogelijkheid kan breken en waar geen magie door kan komen. Waarom ben ik hier in gegaan? Ik kom hier nooit meer uit...

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Jon:

Het was een wonder dat ze niet begon te gillen, als ze dan omhoog klom in een boom, trok ik een wenkbrauw op. Ik zette mij af en vloog omhoog en bleef voor haar zweven. "Nog een keer, waarom ben je hier?" vroeg ik nog een keer en bleef haar aan kijken, mijn armen had ik over elkaar geslagen. "Ik wil graag antwoord Alice." zei ik, ik had het beter niet moeten zeggen, haar naam. Hopelijk begon ze niet weer weg te proberen te rennen, haar ogen zag ik over de bomen heen gaan en zuchtte. "Als je rustig blijft, kan je er uit komen" zei ik toen.

Justmesannex
Karaoke-ster

justmesannex schreef:
Alice
Mijn ogen worden groot als hij mijn naam zegt. 'Hoe weet je hoe ik heet?' vraag ik zacht aan hem en ga rechtop staan. Niet dat het veel nut heeft, hij is nog steeds veel groter dan me, maar nu voel ik me net ietsje groter en sterker dan als ik zit. 'Ik ben rustig' zeg ik kalm en kijk het enge wezen aan. Mijn ogen analyseren hem waar ik nog banger van word en uit de boom spring. In de lucht laat ik mezelf zweven, althans, op een gegeven moment werken mijn vleugels niet meer en val ik dus keihard naar de grond toe. Ik heb ook nog geen engelproef gedaan, ik heb nog geen goed werkende vleugels, ik heb nog geen engelkrachten, eigenlijk ben ik nog een simpel meisje zonder enig speciaal detail.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Jon:

Ik zuchtte toen ze weer naar beneden sprong en liet mij ook naar beneden gaan. "Alice, dat ben je niet" zei ik als ze op de grond lag. Rustig haalde ik haar over eind en zette haar op haar eigen benen neer. "Als je rustig was, wees het je de weg terug naar de beschaafde wereld" zei ik. "Kom, dan breng ik je terug" zei ik, hopelijk wilde ze mee werken. Want anders kon ze hier nooit weg. Zo had ik dat een paar keer in het begon, dat ik gewoon tien duizend keer het zelfde rondje liep, of er gewoon geen eind aan de weg kwam.

Justmesannex
Karaoke-ster

justmesannex schreef:
Alice
Hoe weet hij mijn naam? De enige mogelijkheid is dat hij van school komt, maar wie van school ziet er zo uit? Niemand, gewoon niemand. 'Ik vind de weg heus wel zelf' zeg ik boos en kijk hem aan. Bang, nee, dat ben ik niet meer. Alleen boos en een klein beetje verbaasd dat hij mijn naam weet, maar grotendeels boos. Ik besef me dat het geen nut heeft om duizend keer iets te vragen en ik word alleen maar bozer als hij me op tilt. 'Blijf van me af' zeg ik zacht en draai me om waarna ik wegloop. Nee, ik weet de weg inderdaad niet, gewoon niet. Ik weet mijngod niet waar ik ben en ik zit dan ook zoekend om me heen te kijken of ik ergens al ben geweest, maar niks komt me bekend voor.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Jon:

Als ze zei dat ik van haar af moest blijven, hief ik mijn handen op "Oke" zei ik en zou haar toch maar gaan volgen. Een zucht kwam over mijn lippen als ze nu al rondjes begon te lopen, maar al snel voelde ik een steek door mij heen trekken en was ik, voor ik het wist, op de grond beland, mijn lichaam krampte als een gek en kneep mijn ogen dicht van de pijn, wat was dit? Ik begon te schreeuwen van de pijn, zelf wist ik niet dat ik nu tussen mijn Demon en mensen vorm in was: Mijn haar was weer zwart, mijn ogen waren weer groen, maar nog had ik mijn lange oren en de ronde schijven boven mijn oren op mijn hoofd. Ook zag ik er niet meer zo gespierd uit, maar nog had ik de kleding aan van mijn Demon vorm, zelfs nog waren de dingen op mijn gezicht te zien. Wie, wie kon dit doen? Ik wist het totaal niet, ik was de enigste die hier eigenlijk elke avond kwam. Moeder mocht hier niet eens meer komen.

_______________
hier kan je zien wat hij op zijn gezicht heeft: LINK

Justmesannex
Karaoke-ster

justmesannex schreef:
Alice
Ik hoor geschreeuw achter me en ren er meteen naartoe. 'J.. jon?' vraag ik zacht als ik hem herken. Is hij een demon? Hij leek me juist altijd zo aardig en... nu ik dat weet mag ik niet meer met hem omgaan? De allereerste magische wet is dat demonen en engelen NIET met elkaar om mogen gaan en... nu heb ik dus helemaal niemand meer die om me geeft, tenminste, hij was de enige waarvan ik dat dacht en... nu heb ik dus niemand meer.

sorry kort :c

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Jon:

Ik kon mijn ogen openen en zag Alice staan, ze herkende mij dus en wilde over eind komen, maar iets hielt mij tegen. De pijn kwam van uit mijn linker schouder, ik kon alleen niet zien wat er zat, maar toch zag ik het, een witte pijl. Waren er nog meer engelen hier? Toch kwam ik over eind en probeerde de pijl uit mijn schouder te krijgen, voorlopig kon ik nu niet meer goed terug veranderen, als ik de pijl op de grond gooide, voelde ik dat mijn lichaam rustiger werd, maar nog voelde ik de pijn. "Alice" zei ik met een kleine glimlach, "Weg hier snel," zei ik en wees de kant op waar ze heen moest. Ik liet dan een weg met lichtjes verschijnen en bleef haar aan kijken. "Weg nu!" schreeuwde ik zowat.

Justmesannex
Karaoke-ster

justmesannex schreef:
Alice
'Ik kan je toch niet zomaar achterlaten' zeg ik zacht, maar iets in mij zegt dat ik gewoon moet gaan, net zoals hij. Ik pak heel even zijn hand, maar laat hem dan weer los en ren de kant op waar hij naar wees. De pijl gris ik snel mee en midden op de weg blijf ik staan om naar de pijl te kijken. AngelArrow, staat erop. Is hier nog een engel? Ik draai me weer om en zie daar de hoofdengel, Amanda, staan. 'Alice Carter, waarom geef je om een demon?' vraagt ze aan mij. 'Je weet dat daar ernstige straffen op staan' ik haat het zo erg dat ze kan weten om wie ik geef, ik haat het zo erg dat ze zo hard praat dat Jon het gewoon kan horen en ik vind het gewoon stom dat die wet uberhaupt bestaat.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Jon:

Ik probeerde mijn vleugels te spreiden, mar door dat ik geraakt was, kon ik ze niet eens gebruiken en hingen slang naar beneden, dan hoorde ik een hoge stem de naam van Alice zeggen. Gelijk keek ik die kant uit en zag de hoofdengel staan. Met moeite liep ik die kant uit en ging achter haar staan. "Of ik de Engelen wat aan wil doen, ik ben niet zoals mijn moeder" gromde ik toen en bleef de hoofdengel aan kijken. Zelf deze zinnen zeggen koste mij veel moeite. "En ja, ik geef ook om haar" zei ik zowat buiten adem. "Zonder mij zou ze in elkaar geslagen zijn op school" zei ik er achter aan. "Zeg maar van dat ik haar bescherm.".

Justmesannex
Karaoke-ster

justmesannex schreef:
Alice
Ik weet dat de hoofdengel een hekel aan mij heeft, gewoon een pokkehekel, het liefst zou ze me zo verbannen uit alles wat magisch is en mijn vleugels van me af snijden, maar dat mag ze niet. 'Ze kan heus wel voor zichzelf op komen.' zegt Amanda rustig tegen Jon en ik kijk haar aan. Ze staat in de lucht, op een klein, wit wolkje. Kinderachtig wijf dat ze is. 'Sorry, wat?' vraagt Amanda aan me. O ja, ze kon ook nog gedachten lezen. Ik blijf staan zoals ik stond en denk nergens meer aan dat met haar te maken heeft.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Jon:

"Dan denk ik niet dat U het begin van haar komst op de school hebt gezien" zei ik en schudde mijn hoofd. Mijn hoofd begon als een gek te draaien en te bonken. Met mijn hand ging ik er heen en sloot mijn ogen, gelijk zakte ik weer door mijn knieën en gromde weer. Ik wist dat zij het deed, maar waarom? Ik deed toch niets, en wat Alice zij klopte. Ik wist gewoon wat zij met die woorden bedoelde. "Ga uit mijn hoofd" gromde ik en keek haar nog steeds aan. "Wat heb ik ooit tegen jullie aan gedaan?" vroeg ik toen.

Justmesannex
Karaoke-ster

justmesannex schreef:
Alice
'Ik heb dat wel gezien, ze moet het alleen leren' zegt Amanda tegen Jon. Opeens is ze verdwenen, waarschijnlijk heel boos, ik kijk Jon aan. 'Dankje' zeg ik zacht. 'voor het helpen'

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Jon:

Ze loog, ik voelde het gewoon en als ze weg ging, ging gelijk de druk in mijn hoofd weg en kon ik weer goed adem halen. Met moeite kwam ik nog over eind en schudde mijn hoofd "Niet erg" zei ik en glimlachte klein, "Voorlopig kom ik nu niet naar school" zei ik en zuchtte. "Dit gaat nog een tijdje duren voordat ik alles weer onder controle heb, en jij moet naar huis" zei ik en haalde diep adem. "Zal ik je brengen?" vroeg ik toen en keek haar aan.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld