Rpg~Seasons - Forum - Virtual Popstar

TheCrazyWriter schreef:
Damian rolde met zijn ogen toen Colan zei dat Damian fan was van dode bomen. Het wasniet zo dat Damian fan was van dode bomen, het hoorde gewoon bij de winter en hij had dan ook geen idee waarom hij toch deed wat Colan van hem vroeg. Het was voor hem waarschijnlijk ook wel makkelijker om een dode boom te vinden hoewel hij dat ook niet één, twee, drie voorelkaar kreeg. In een rustig tempo begon hij te lopen terwijl hij de bomen om hem heen goed bekeek tot hij een boom had gevonden die ze misschien wel konden gebruiken. "Is een zieke boom ook goed of moet het per se echt dood zijn?" vroeg hij, want deze boom was eigenlijk op sterven na dood. Erg lang zou de boom het niet volhouden en misschien was dit voor Colan ook wel beter om mee te beginnen, je weet wel, makkelijk beginnen en dan opbouwen.
"Ik kan ook wel een echt dooie opzoeken als je dat liever hebt?" vroeg hij nog en het verbaasde hem zelf dat de irritatie zo goed als uit zijn stem verdwenen was. Waarschijnlijk kwam het door de rust van het bos en het feit dat er niet meer allemaal idioten om hem heen liepen, nu was het er slechtséén.

Azelf schreef:

Hij liet de vraag even tot zich bezinken. Natuurlijk kon hij deze boom ook gebruiken, hij zag er groot en breed genoeg uit om een serieuze uitdaging te zijn, maar hij leefde nog wel… Met de behoefte om weer te huppelen, begaf Colan zich naar de boom waar Damian bij stond. Zijn plotselinge obsessie voor de boom had, voor sommigen, wat ongelukkige nadelen. Colan begon zijn korte studie op de boom aan de kant waar Damian niet stond. Hij liet zijn tengere vingers en kleine handpalm over de donkere bast en het mos, wat, ondanks de ziekte van de boom, nog frisgroen was. De zenuwen in zijn vingertoppen, speciaal gemaakt hiervoor, voelden echter dat het mos, net zoals de boom, niet lang meer te leven had. Verder voelde hij wel dat de boom nog gered kon worden, en zijn verantwoordelijkheidsgevoel speelde op. Nu weglopen kon hij niet meer. Voor anderen was het misschien minder belangrijk, maar voor hem was weglopen van een stervende plant hetzelfde als weglopen van een stervende vriend. Een hand liet hij nu naast hem hangen, terwijl hij om de boom heen wandelde. ‘Deze is goed, hoor,’ zei hij dromerig en onoplettend. ‘Deze kan ik nog redden,’ mompelde hij toen. Het klonk zelfverzekerd, maar wel heel zacht. De trans waar Colan in zat leek nog een tijdje te duren, als hij niet bruut werd verstoord door een obstakel. Colan liep met weinig snelheid, maar toen hij tegen Damian op botste verwachtte hij het niet, wat er voor zorgde dat de jongen voor de tweede keer die dag viel. Met opengesperde ogen bleef hij even op de grond zitten, proberend te omvatten wat er net gebeurd was.