Lix schreef:
"Ik ken hem niet.." Wou Jack nog zeggen, maar hij word duizelig. Even ziet hij flitsen voor zich. Hoe hij en zijn zusje aan het schaatsen zijn, dat hij haar van het ijs afhaalt, maar er zelf doorheen zakt. "Jack!" hoorde hij haar nogmaals gillen. Toen werd alles zwart. Flitsen van hoe hij weer naar boven was gezwommen, maar Emma nergens te zien was, denkend dat ze om hulp was gegaan. "Emma?!" hoorde hij zichzelf weer roepen. Hij keek naar beneden, niet gedeerd door de kou en ziet zijn zusje onder het ijs. "Emma!" Zijn eigen schreeuw van wanhoop gonsde door zijn hoofd. Zij had hem willen redden...
In de verte hoorde hij zijn eigen stem nog, maar het werd steeds meer een schim van het verleden. Jack wou weer van de bank opstaan, maar hij word weer overvallen door duisternis. De begrafenis, het koude stille huis en dan opeens de twee lichtflitsen, nog een begrafenis, maar dan voor twee mensen. Jack was niet zo zwak als zijn ouders waren geweest, hij bleef doorgaan, ondanks zijn verliezen.
Het bleef nog even donker voor zijn ogen, maar hij voelde zichzelf op de bank zitten. Zonder dat hij erge herinneringen had. Misschien was er niets meer dat hem pijn deed. Hij opende zijn ogen en zag de Dementor nog steeds staan. Jack kon niets doen, behalve verstijfd zitten. Hij keek recht naar het wezen en lette niet meer op de rest van de coupé. Hij had geen idee hoe het met Rapunzel, Merida of Hiccup ging.