Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Placebo schreef:
Creepy lettertype.
'Sarcasme, jongen. Sarcasme,' mompelde hij na het betoog van Brian, waarna hij de fles tegenhield voordat die van de tafel zou schuiven en zou breken op de vloer. Hij vulde zijn glas weer tot de helft, waarna hij de fles zou laten waarvoor hij was. Het was misschien niet de verstandigste keuze om nu dronken te worden en één van die dingen te zien als Brian, zodat hij letterlijk zijn dood zou inlopen. Brian had ondertussen de zak chips opengetrokken, zonder er ook maar aan te denken om te delen. Mocht hij de jongen niet beter kennen, zou hij hem al met een vreemde blik aangekeken hebben. Nu ging hij enkel staan en leunde op de tafel, waarna hij zijn arm uitrekte om met zijn hand in de zak chips te duiken, waarna hij de buit binnenhaalde en weer normaal ging zitten. Hij glimlachte even, waarna hij enkele chips in zijn mond stopte en de rest op tafel legde. De jongen mompelde wat, waarna hij vertrok. 'Alsof ik ergens anders heen kan gaan,' riep hij nog, waarna hij de zak chips die Brian had achtergelaten naar zich toe trok. Door zijn onoplettendheid kreeg hij een shirt tegen zijn hoofd aan, waarna hij het ding van zijn schouder haalde en de jongen met opgetrokken wenkbrauw aankeek. 'Je weet dat deze binnen de kortste keren weer onder het bloed zitten?' vroeg hij toen Brian de schone t-shirt over zijn hoofd trok en de oude in een hoekje gooide. Goed, zolang ze hier bleven, was het inderdaad fijner om een schoon shirt aan te hebben, dus volgde hij Brians voorbeeld op en trok zijn eigen shirt uit - al vouwde hij het wel weer op - en trok het schone shirt aan. Het zat alleszins een stuk beter en was slechts een klein beetje te groot. Al bij al had hij dus niets te klagen, aangezien de kans klein was dat hij ooit nog nette kleren zou vinden eens ze de weg naar de bewoonde wereld verloren waren.
'Zolang we niet te veel van die dingen horen, zouden we veilig moeten zijn, denk ik. Ik heb overigens altijd al naar Canada willen gaan, halen we dat te voet denk je?' Natuurlijk was het een grapje, om de sfeer wat luchtiger te maken, maar uiteindelijk schudde hij toch zijn hoofd en zuchtte even. 'Ik heb werkelijk geen idee waar we heen moeten.'
Creepy lettertype.
'Sarcasme, jongen. Sarcasme,' mompelde hij na het betoog van Brian, waarna hij de fles tegenhield voordat die van de tafel zou schuiven en zou breken op de vloer. Hij vulde zijn glas weer tot de helft, waarna hij de fles zou laten waarvoor hij was. Het was misschien niet de verstandigste keuze om nu dronken te worden en één van die dingen te zien als Brian, zodat hij letterlijk zijn dood zou inlopen. Brian had ondertussen de zak chips opengetrokken, zonder er ook maar aan te denken om te delen. Mocht hij de jongen niet beter kennen, zou hij hem al met een vreemde blik aangekeken hebben. Nu ging hij enkel staan en leunde op de tafel, waarna hij zijn arm uitrekte om met zijn hand in de zak chips te duiken, waarna hij de buit binnenhaalde en weer normaal ging zitten. Hij glimlachte even, waarna hij enkele chips in zijn mond stopte en de rest op tafel legde. De jongen mompelde wat, waarna hij vertrok. 'Alsof ik ergens anders heen kan gaan,' riep hij nog, waarna hij de zak chips die Brian had achtergelaten naar zich toe trok. Door zijn onoplettendheid kreeg hij een shirt tegen zijn hoofd aan, waarna hij het ding van zijn schouder haalde en de jongen met opgetrokken wenkbrauw aankeek. 'Je weet dat deze binnen de kortste keren weer onder het bloed zitten?' vroeg hij toen Brian de schone t-shirt over zijn hoofd trok en de oude in een hoekje gooide. Goed, zolang ze hier bleven, was het inderdaad fijner om een schoon shirt aan te hebben, dus volgde hij Brians voorbeeld op en trok zijn eigen shirt uit - al vouwde hij het wel weer op - en trok het schone shirt aan. Het zat alleszins een stuk beter en was slechts een klein beetje te groot. Al bij al had hij dus niets te klagen, aangezien de kans klein was dat hij ooit nog nette kleren zou vinden eens ze de weg naar de bewoonde wereld verloren waren.
'Zolang we niet te veel van die dingen horen, zouden we veilig moeten zijn, denk ik. Ik heb overigens altijd al naar Canada willen gaan, halen we dat te voet denk je?' Natuurlijk was het een grapje, om de sfeer wat luchtiger te maken, maar uiteindelijk schudde hij toch zijn hoofd en zuchtte even. 'Ik heb werkelijk geen idee waar we heen moeten.'
17