Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Envy schreef:
Ik keek nog even naar Elise en de andere meiden die zich rondom Anna verzameld hadden. Ze konden het toch wel zonder mij af? Ik had echt geen zin meer in school, ik wilde het liefste zo snel mogelijk naar huis en mijn bed induiken. Ik was sowieso al de hele morgen ontzettend moe, sinds ik mijn bed uit was gestapt had ik al moeite met mijn ogen openhouden. Opeens hoorde ik een zachte stem achter mij, Emily. 'Dat was dapper van je.' Fluisterde ze zachtjes, alsof ze bang was dat iemand haar zou houden. Ik wist toevallig dat Emily vroeger ook veel gepest was, alleen was er nooit iemand voor haar opgekomen. 'Het was niet dapper, het was dom.' Mompelde ik gefrustreerd terug. 'Maar het was wel nodig en goed,' ze was eventjes stil, 'en je zag er ook wel cool uit toen je aan het schreeuwen was, misschien moet je dat vaker doen?' Ik kon mijn lachje niet inhouden en draaide mij om zodat ik naar Emily kon kijken. 'Ik zal het onthouden.' Grijnsde ik terwijl ik nog een blik wierp op de klok. 'Ga je naar huis?' Ik knikte en ze glimlachte even. 'Ik ook, ik heb mij ziek gemeld. Samen naar huis lopen?' Emily was mijn buurmeisje en ik zou dus niet zien waarom niet. 'Sure.' Ik liep nog even naar Elise, met Emily op mijn hielen. 'Ik ga, okay? Als de docent vraagt waar ik ben, zeg dan maar dat ik mij plotseling niet zo lekker voelde.'
Ik keek nog even naar Elise en de andere meiden die zich rondom Anna verzameld hadden. Ze konden het toch wel zonder mij af? Ik had echt geen zin meer in school, ik wilde het liefste zo snel mogelijk naar huis en mijn bed induiken. Ik was sowieso al de hele morgen ontzettend moe, sinds ik mijn bed uit was gestapt had ik al moeite met mijn ogen openhouden. Opeens hoorde ik een zachte stem achter mij, Emily. 'Dat was dapper van je.' Fluisterde ze zachtjes, alsof ze bang was dat iemand haar zou houden. Ik wist toevallig dat Emily vroeger ook veel gepest was, alleen was er nooit iemand voor haar opgekomen. 'Het was niet dapper, het was dom.' Mompelde ik gefrustreerd terug. 'Maar het was wel nodig en goed,' ze was eventjes stil, 'en je zag er ook wel cool uit toen je aan het schreeuwen was, misschien moet je dat vaker doen?' Ik kon mijn lachje niet inhouden en draaide mij om zodat ik naar Emily kon kijken. 'Ik zal het onthouden.' Grijnsde ik terwijl ik nog een blik wierp op de klok. 'Ga je naar huis?' Ik knikte en ze glimlachte even. 'Ik ook, ik heb mij ziek gemeld. Samen naar huis lopen?' Emily was mijn buurmeisje en ik zou dus niet zien waarom niet. 'Sure.' Ik liep nog even naar Elise, met Emily op mijn hielen. 'Ik ga, okay? Als de docent vraagt waar ik ben, zeg dan maar dat ik mij plotseling niet zo lekker voelde.'
18
