The eternal living (verhaal) - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

The eternal living (verhaal)

TaylorSwift333
Landelijke ster

TaylorSwift333 schreef:
leuk !

Sugarcoat
Straatmuzikant

Sugarcoat schreef:
Tip: Als iemand iets zegt eindigt zijn/haar zin met een komma i.p.v een punt, tenzij je daarachter geen werkwoord plaatst.

Voorbeeld:

"Ik ga naar de stad," zei hij, i.p.v: "Ik ga naar de stad." zei hij.

Wat wel goed is:

"Ik ga naar de stad." Hij staarde voor zich uit.

Verder goed verhaal en een leuke schrijfstijl, want daar gaat het hem bij mij uiteindelijk om.

MorganSaylor
Karaoke-ster

MorganSaylor schreef:
ah sorry, ik had het anders geleerd bij mij op school, kan verschillen misschien. Kom jij uit Nederland of België?

MorganSaylor
Karaoke-ster

MorganSaylor schreef:
Hoofdstuk 1 deel 7:
"Wat voor stam?" vroeg ik nu. Maar toen ging de bel. Mijn broer verontschuldigde zich en ging weer naar beneden om open te doen. Ik hoorde een stem die ik wel leek te herkennen. Ik voelde een aanwezigheid. Meteen liep ik naar de trap. Het was Rick, het was Rick! Hoe had hij mij gevonden? Wat kwam hij doen? "Ah, ik zie haar al." zei hij nu en ik kon me zelf wel voor mijn hoofd slaan.
Ik stapte naar beneden en Rick kwam binnen. Hij keek me meteen aan. "Je had nog iets laten vallen op de binnenplaats van de school." zei hij nu en ik keek hem ongelovig aan. Maar hij haalde mijn lievelingspen op en ik wist nog niet eens dat die gevallen was. "Bedankt." zei ik. Hij leunde naar me over en zei in mijn oor : "Maak je maar geen zorgen, alles komt goed."
Waar had hij het over? Ik keek hem nu niet begrijpend aan. "Wat bedoel je?" vroeg ik in zijn oor. "Dat weet je maar al te goed." zei hij nu terug. Ik had zo het naar voorgevoel dat het over de waterdruppels ging. Maar hoe kon hij daar iets van weten? Hij was mysterieus en zo bereikbaar. "Kom morgen voor de school naar het bos niet ver hier vandaan." zei hij nu en ik knikte. Ik wist nog niet eens dat we daar een bos hadden.

MorganSaylor
Karaoke-ster

MorganSaylor schreef:
Hoofdstuk 1 deel 8 :
Ik liep om nog snel aan te komen bij het bos. Ik was op het idee te komen zijn nabijheid te proberen te voelen, maar het was niet echt zo gemakkelijk. Ik raakte het gevoel kwijt en wist niet meer waar ik naartoe moest. waar was hij nu? Toen werd het gevoel ineens heel erg sterk. Ik keek om me heen en zag een muur van water voor me. Ik snapte het niet.
Iemand sprong uit een boom langs me. "Wat doe jij hier?" vroeg een jongen ineens . Ik keek eens goed naar hem. Hij was lang, had blond haar en zachtgroene ogen. Gemakkelijk om in weg te dromen... Nee, wat dacht ik nu. Wie was hij eigenlijk, hij was knap, onnoemelijk knap. "Ik zocht naar iemand." zei ik snel. "Naar wie?" vroeg hij. "Rick. Ken je hem." vroeg ik en hij keek geschrokken op.
"Moge de okéanides mij behoeden mocht ik hem kennen." zei hij nu, "Ik ben Alex." "Ik ben Elisa." zei ik nu snel. "Elisa Delanghe?" vroeg Alex nu. Ik knikte wantrouwerig. Hoe wist hij dat? "En jij zoekt Rick?" zei hij nu ongelovig. Ik knikte nogmaals. "Dus je kent hem?" vroeg ik nu nog eens . Nu kinkte hij eindelijk.
"Laat mij maar." hoorde ik Rick nu zeggen achter me. "En wat mag jij hier dan wel doen. Je weet dat je hier niet mag komen." zei Alex nu en ik keek hen twee nu verward aan. "Oké dan." zei Rick en hij nam mijn hand vast. Ik hoorde Alex stem in mijn hoofd zeggen "Pas op met hem." maar zijn lippen beweegden niet. Ik zal het me dus verbeeld hebben.
Rick en ik liepen naar de andere kant van het bos. "Sorry dat je dat moest zien." zei hij nu. Ik keek hem vragend aan. "Die muur van..." zei hij maar ik vulde hem al aan. "Water?" zei ik nu.

Sugarcoat
Straatmuzikant

Sugarcoat schreef:
Leuk!

PS: Nederland, maar het kan dat je het anders hebt geleerd natuurlijk.

MorganSaylor
Karaoke-ster

MorganSaylor schreef:

Sugarcoat schreef:
Leuk!

PS: Nederland, maar het kan dat je het anders hebt geleerd natuurlijk.

Bedankt

MorganSaylor
Karaoke-ster

MorganSaylor schreef:
Hoofdstuk 1 deel 9:
Rick knikte met zijn hoofd. "Dus ik droom dit niet?!" Zei ik nu opgelucht maar ook angstig. Ik wist niet wat ik het meeste voelde , angstigheid of opluchting. "Nee, het is echt. Ik wist vanaf de eerste keer dat ik je zag dat je een bepaalde kracht moest hebben, alleen ben ik er nog niet achter gekomen welke." Zei hij nu. Alweer rolde er een druppel water van mijn vinger. "Als je daarmee bedoelt dat er telkens een druppel water van mijn vinger valt zonder dat het regent snap ik het echt niet meer." Zei ik nu en Rick keek me met grote ogen aan.
"Water, zei je net water?" Vroeg hij nu ongelovig. Ik knikte en hij keek weg van mij. "Oh dit is slecht." Zei hij nu. "Wat bedoel je daarmee? Wat is slecht." Vroeg ik nu. Hij hield zijn hand omhoog en een vlam kwam eruit te voorschijnd . Ik schrok en stapte zonder te denken achteruit. "Ik kan het veranderen..." zei hij nu stil. Hij nam mijn hand vast. "Wil je weten wat het is wat je kunt?" Zei Rick nu. Ik keek nu naar onze handen maar knikte toch.
Hij legde de palm van mijn hand omhoog en tekende met zijn vinger er een teken in. "Wat doe je?" Vroeg ik ondanks dat ik de warmte van zijn hand wat kalmerend vond. Water schoot recht vanuit mijn hand de lucht in. Ik schrok en het hield op. Boven ons had een kleine wolk zich gevormd en het regende. Mijn haren werden nat en Rick lachte. Hij kwam dichter bij me staan . Hij leunde over naar mij en terwijl onze neuzen elkaar raakten zei hij : "Rustig maar , alles is goed." Ik werd meteen rustiger en probeerde toch een glimlach te forceren.
Rick stapte terug achteruit , liet mijn hand los en de regen hield ook op. Ik voelde een klein steekje omdat hij verder weg was. "Was dat, was ik dat?" Vroeg ik ongelovig.

TaylorSwift333
Landelijke ster

TaylorSwift333 schreef:
Oeh, leuk, liefde !!!!

MorganSaylor
Karaoke-ster

MorganSaylor schreef:

TaylorSwift333 schreef:
Oeh, leuk, liefde !!!!

Nog niet....

MorganSaylor
Karaoke-ster

MorganSaylor schreef:
Hoofdstuk 1 deel 10:
Hij knikte zachtjes en lachte. "Wat kun jij dan?" Vroeg ik nu. Hij schudde zijn hoofd. "Nog niet." Zei hij nu en ik begreep er niets meer van. Hij keek even op zijn horloge en zei: "Nu we toch al te laat zijn voor school kunnen we daar evengoed wegblijven." Ik lachte en zei : "Weet je het zeker?" Hij knikte en stapte naar me toe. "Kom je met me mee." Zei hij nu en hij bood me zijn hand aan. Ik wist het niet hoor. Ik had er toch een slecht gevoel bij. Ik schudde mijn hoofd en zei: "Ik weet het toch niet zeker."
"Ik kan je alles vertellen, over je krachten, en... de dood van je ouders." Zei Rick nu. Ik keek hem geschrokken aan, zei hij nu echt de dood van mijn ouders? "Oké." Zei ik nu en ik nam zijn hand vast. Hij nam me mee naar een plek dieper het bos in. "Waar zijn we?" Vroeg ik toen we terug stil stonden. "Het deel van het bos dat we Terua noemen, of spiegel van de ziel." Antwoorde hij.
Ik lachte, ik zag echt helemaal geen spiegel. "Kijk , ik weet wat je denkt maarsteek je hand maar eens uit." Zei hij. Ik haalde mijn hand uit die van hem en stak deze recht voor me uit. Het botste op iets koud. Toen er weer een druppel water van mijn vinger viel tegen het koude glas werd de spiegel zichtbaar.
Ik zag een meisje met bruin haar, ze zag er precies hetzelfde uit als mij. Alleen had zij vleugels, vleugels van water? Ik schrok, het meisje had een andere jongen naast haar staan. Hij had haar hand vast. Hij had dezelfde vleugels van water als zij, het leek Alex wel. Ik zag hoe hij schreeuwde tegen iemand die verder af stond. Toen zag ik zijn gezicht, het stond kwaad, de persoon had vleugels van vuur, het was Rick. Ik keek weg want ik had genoeg gezien. Had Rick dat ook gezien?
"En..." zei hij. Dus niet, hij had het niet gezien. "Niets over mijn ouders." Zei ik nu als antwoord op zijn vraag. Hij knikte en leek opgelucht. Maar die blik was snel genoeg weg zodat ik twijfelde dat ik dit wel echt gezien had.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld