Hier komen de laatste 3 forum topics
te staan waarop je hebt gereageerd.
+ Plaats shout
Anoniem
Ik mis jou ook x
0 | 0 | 0 | 0
0%
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

> Sluiten
Helper
17 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar Eerste | Vorige | Pagina:
#Story De strijd van een jong meisje
Lena
YouTube-ster



Dat boek van Guusje

ken ik niet 

Oké. Laat je dan maar verrassen door dit verhaal. <img src='/layout/nl/images/smileys/razz.png' alt=':p'>

ja ben benieuwd je moet echt door gaan 
Toothless
Wereldberoemd



Sorry mensen, ik kan vandaag niet verder. Ik zit niet goed in mijn vel en daarbij moet ik over tien minuten weg, mijn excuses.
Toothless
Wereldberoemd



We zijn drie weken verder. Nog altijd ben ik ziek en lig in continu in bed. Als ik maar even wat doe of me inspan, krijg ik weer een gigantische druk op mijn borstkas. Mijn vader vertrouwde het niet meer en heeft een dokter gebeld. Vanmiddag om drie uur is de afspraak.
De afgelopen drie weken waren een regelrechte ramp. Ik wist dat ik goed kon slapen, maar dit was wel overdreven. Een paar keer zijn Lola en Myrthe, mijn twee beste vriendinnen, op bezoek geweest, maar na een uurtje moesten ze vanwege mijn gebrek aan energie weer huiswaarts keren. En dán voel je je slecht, geloof me. Ze wonen namelijk niet bepaald in de buurt. Anderhalf uur rijden. Waarom moesten we dan ook verhuizen twee jaar geleden? Nog elke dag wens ik dat ik gewoon nog in Groningen woonde, maar dat is niet zo en gaat ook niet meer gebeuren. Nu wonen we in de hoofdstad van Nederland, Amsterdam. Wow. Wat een feest. Al die drukte, daar kan ik maar niet goed aan wennen. In de provincie Groningen woonde we in een klein dorpje. Wat een verschil is het dan met dit zeg, ongelofelijk. 
Ik word uit mijn gedachten gerukt als mijn vader mijn kamer binnenstormt, helemaal in paniek.
'Heb jij je broertje nog gezien?' vraagt hij me. Ik schud mijn hoofd. Ik zou niet weten waar Bjorn zou kunnen zijn.
'Ik dacht dat jij op hem zou letten' zeg ik bot terug. Mijn vader slikt even en loopt dan weg, zonder iets te zeggen. Ik maak me ernstige zorgen. Bjorn is pas zes jaar. Hij mag nooit alleen naar buiten. Zou hij weggelopen zijn?
Toothless
Wereldberoemd



hh
Anoniem
Minister of Pop



Ben benieuwd hoe t verder gaat
Account verwijderd




Misschien kan je eens proberen om de zin gevarieerd te beginnen en niet enkel met 'ik'. :)
Account verwijderd




We zijn drie weken verder. Nog altijd ben ik ziek en lig in continu in bed. Als ik maar even wat doe of me inspan, krijg ik weer een gigantische druk op mijn borstkas. Mijn vader vertrouwde het niet meer en heeft een dokter gebeld. Vanmiddag om drie uur is de afspraak.
De afgelopen drie weken waren een regelrechte ramp. Ik wist dat ik goed kon slapen, maar dit was wel overdreven. Een paar keer zijn Lola en Myrthe, mijn twee beste vriendinnen, op bezoek geweest, maar na een uurtje moesten ze vanwege mijn gebrek aan energie weer huiswaarts keren. En dán voel je je slecht, geloof me. Ze wonen namelijk niet bepaald in de buurt. Anderhalf uur rijden. Waarom moesten we dan ook verhuizen twee jaar geleden? Nog elke dag wens ik dat ik gewoon nog in Groningen woonde, maar dat is niet zo en gaat ook niet meer gebeuren. Nu wonen we in de hoofdstad van Nederland, Amsterdam. Wow. Wat een feest. Al die drukte, daar kan ik maar niet goed aan wennen. In de provincie Groningen woonde we in een klein dorpje. Wat een verschil is het dan met dit zeg, ongelofelijk. 
Ik word uit mijn gedachten gerukt als mijn vader mijn kamer binnenstormt, helemaal in paniek.
'Heb jij je broertje nog gezien?' vraagt hij me. Ik schud mijn hoofd. Ik zou niet weten waar Bjorn zou kunnen zijn.
'Ik dacht dat jij op hem zou letten' zeg ik bot terug. Mijn vader slikt even en loopt dan weg, zonder iets te zeggen. Ik maak me ernstige zorgen. Bjorn is pas zes jaar. Hij mag nooit alleen naar buiten. Zou hij weggelopen zijn?

Ja, zo is het beter. :)
Toothless
Wereldberoemd



Bedankt voor jullie complimenten. Hier is het volgende stukje.

Er verstrijken een paar uren voor mijn vader opnieuw mijn kamer binnenstapt. 
'De dokter is onderweg, Pris', zegt hij. Ik zucht. Als ik ergens nu geen zin in heb, is het wel die klote dokter. Ik lag net een beetje te slapen en nu dit weer. Toch weet ik zelf ook wel dat het het beste voor me is en dus knik ik. 'Is goed, pap. Hopelijk heb ik niets ernstigs..' Terwijl ik het zeg, word ik toch een beetje bang. Misschien is het niet gewoon een griepje, maar een longontsteking, infectie of nog erger...

Een vreselijk koude rilling gaat over mijn rug. De gedachte dat ik misschien erger ziek ben dan we allemaal vermoeden, maakt me bang. In gedachte zie ik mezelf al liggen. In een groot, wit ziekenhuisbed, rijdend over de lange gangen. Van het ene onderzoek, naar het andere. En dat allemaal terwijl zusters me duwen, alsof ze mijn slaafjes zijn. Alsof ik niets meer zelf kan. Ik voel me een kleine, afhankelijke baby.

Even snel geschreven. Is het wat?
Plaats een reactie
Reageer
Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld
Eerste | Vorige | Pagina: