Toothless schreef:
Bedankt voor jullie complimenten. Hier is het volgende stukje.
Er verstrijken een paar uren voor mijn vader opnieuw mijn kamer binnenstapt.
'De dokter is onderweg, Pris', zegt hij. Ik zucht. Als ik ergens nu geen zin in heb, is het wel die klote dokter. Ik lag net een beetje te slapen en nu dit weer. Toch weet ik zelf ook wel dat het het beste voor me is en dus knik ik. 'Is goed, pap. Hopelijk heb ik niets ernstigs..' Terwijl ik het zeg, word ik toch een beetje bang. Misschien is het niet gewoon een griepje, maar een longontsteking, infectie of nog erger...
Een vreselijk koude rilling gaat over mijn rug. De gedachte dat ik misschien erger ziek ben dan we allemaal vermoeden, maakt me bang. In gedachte zie ik mezelf al liggen. In een groot, wit ziekenhuisbed, rijdend over de lange gangen. Van het ene onderzoek, naar het andere. En dat allemaal terwijl zusters me duwen, alsof ze mijn slaafjes zijn. Alsof ik niets meer zelf kan. Ik voel me een kleine, afhankelijke baby.
Even snel geschreven. Is het wat?