Hier komen de laatste 3 forum topics
te staan waarop je hebt gereageerd.
0 | 0 | 0 | 0
0%
+ Plaats shout
ForumTeam
Vergeet niet mee te doen met Miss Lente !!!
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

> Sluiten
Helper
13 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar Eerste | Vorige | Pagina:
Orpg Rozalie & Dauntless
Dauntless
Wereldberoemd



Casper slikte. "Dat dacht ik al. Het is gewoon te gevaarlijk, ik ben te gevaarlijk" gaf hij toen. Hij had nooit een vampier mogen worden, maar het was ook nooit zijn keuze geweest.
Anoniem
Wereldberoemd



Daar stond ik dan. Met geen enkel idee wat ik zou moeten doen in deze barre situatie. Nog even kijk ik Casper aan. Mijn ogen beginnen te glazen en er rolt een druppel over mijn wang naar mijn kin waarna hij op de grond valt.
Dauntless
Wereldberoemd



Casper staarde naar de grond. Hij wist dat ze huilde en wou dat gewoon niet zien, kon niet zien dat hij haar pijn deed. Hij wou haar geen pijn doen. "Heb ik je ooit verteld waarom ik een vampier ben" bracht hij stilletjes uit.
Anoniem
Wereldberoemd



Ik kijk even naar Casper die zijn hoofd van me heeft wegedraait. ''Nee, dat heb je nooit verteld'' zeg ik wat zacht tegen hem. ''Hoe, ben je er dan een geworden?'' vraag ik stil
Dauntless
Wereldberoemd



"Kom mee" zei hij en stak zijn hand uit. Hij begeleidde haar naar de bibliotheek en nam daar het oude boek waar zijn levensgeschiedenis in stond. Hij legde het zuchtend neer. "Je moet wel weten dat dit erg moeilijk voor me is en dat ik dit niet graag terug zie."
Anoniem
Wereldberoemd



Samen met Casper loop ik naar de bibliotheek toe waar hij een groot, dik en oud boek tevoorschijn haalt. 'Ik begrijp je' zeg ik terwijl ik het boek even goed bestudeer. 
Dauntless
Wereldberoemd



"Ok ik leef dus al een tijdje op deze wereld, maar eerst was ik een gewoon mens, een prins eigenlijk" zei hij terwijl hij de eerste bladzijden omsloeg. "Heel mijn gezin was geliefd bij het volk, ook ik en mijn tweelingbroer, maar omdat ik de oudste was zou ik sowieso troonopvolger worden." vervolgde hij en legde de nadruk op dat ene woordje zou. "Maar toen kwam Aurora in mijn leven. Ze was het leukste, mooiste en aardigste meisje dat ik ooit ontmoet had en ze was ook van adel dus ons huwelijk werd snel geregeld, maar dit alles viel in duigen" zei hij en stopte even om de herinneringen aan de volgende vreselijke momenten te onderdrukken.
Anoniem
Wereldberoemd



Het levensverhaal van Casper begint als een prachtig sprookje, maar als ik hoor dat alles in duigen viel... ''Je leeft in een sprookje, maar gewoon nog zonder einde'' zeg ik terwijl ik wacht dat hij verder gaat met vertellen. Sprookjes eindigden altijd goed. Een sprookje is ook helemaal niet leuk als hij niet goed eindigt.
Dauntless
Wereldberoemd



"Wel dat zou leuk zijn, maar jammergenoeg is het leven echt geen sprookje. Er was een groot banket na ons huwelijk daarna gevolgd door de eerste huwelijksnacht, maar er kwam nooit een tweede. Iemand had een slaapmiddel in mijn drankje gedaan en Aurora vermoord, toen ik wakker was lag het mes in mijn handen en ik werd meteen verdacht. Ik kwam er al snel achter dat het mijn broer was die achter deze moord zat, maar niemand wou me geloven en ik werd gestraft voor wat ik zogenoemd gedaan zou hebben. Deze straf komt maar erg weinig voor, maar eigenlijk nog erger dan de dood, het is de straf van het eeuwige leven. Daarbij werd ik ook nog eens verbannen uit onze gemeenschap en vandaar dat ik nu hier leef, weg van alle mensen."
Anoniem
Wereldberoemd



Aandachtig luister ik naar het verhaal van Casper dat steeds erger wordt. Zzodra hjij klaar is met vertellen trek ik hem mee naar de bank waar ik op zijn schoot ga zitten en mijn armen stevig om hem heen sla. Dit was geen sprookje. Dit was vreselijk. Mijn greep verstevigd en ik druk mezelf dichter tegen hem aan. "sorry, maar ik hwb er niet echt woorden voor" fluister ik.
Dauntless
Wereldberoemd



"Wel het is daarom dat ik bang ben om met anderen om te gaan. Andere mensen hebben me plots verafschuwd en ik wil niet dat jij dat ook bij me doet, niet nu ik je net aardig begin te vinden" mompelde hij zachtjes terwijl de woorden in zijn keel bleven steken.
Anoniem
Wereldberoemd



'Het spijt me, ik zou naar je luisteren' zeg ik en ik stap voorzichtig van zijn schoot af. Ik bekijk mezelf nog even. Mijn oude kleding was vies en gescheurd, maar deze kleding was niet eens van mij. 'Zou ik de jurk misschien mogen houden?' vraag ik.
Dauntless
Wereldberoemd



Casper knikte. "Ik zal je wel naar huis begeleiden" zei hij op een trieste en sombere toon, we vetrekken morgen net voor zonsopgang."

Anoniem
Wereldberoemd



'Oké' zeg ik kort. Het voelt alsof er een baksteen in mijn maag is beland. Het liefste zou ik gewoon aardig tegen Casper willen doen, hem steunen. Toch was het maar beter als ik dat niet zou doen, dat zou later alleen toch maar voor meer problemen zorgen.
Dauntless
Wereldberoemd



Ze zouden nog precies een nacht samen zijn. "Dus wil je slapen of blijven we wakker" zei hij nadat er een hele ongemakkelijke stilte tussen hen begon te heersen. Hij had niet geweten dat afscheid nemen zo moeilijk zou zijn, want hij had al die tijd dat hij in het kasteel woonde nooit echt mensen ontmoet en hen echt leuk gevonden.
Plaats een reactie
Reageer
Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld
Eerste | Vorige | Pagina: