Dauntless schreef:
Zoals gewoonlijk verveelde Gabriëlle zich. De hemel had haar eerst zo'n wonderlijke plaats geleken en ze gaf toe dat ze zich de eerste eeuwen enorm had geamuseerd, maar al die goedheid en veiligheid werd op de duur saai. Soms keek ze verlangend terug naar de aarde. Ze had echt een rot leven gehad dus wanneer ze weer eens over een menselijk leven zat te dagdromen bedacht ze zich dat ze juist dankbaar moest zijn dat ze hier was en niet meer daar in armoede moest leven. Plots stond er een hele groep engelen voor haar. Ze herkende hen maar al te goed en maakte een lichte buiging tegenover de hoofdengelen die het hier zo wat runde. Michaël was de eerste die sprak. "Gabriëlle Thompson, wij hebben besloten dat jij terug naar de aarde wordt gestuurd om een opdracht te vervullen, we weten dat dat raar klink, maar jij was de meest geschikte kandidaat hiervoor" Er verscheen een lichte flikkering in Gabbies ogen. "Wacht even wat voor opdracht" vroeg ze, want wie weet wat moest ze daar gaan uitspoken. "Wel dat leggen we je wel uit op weg naar de poort" kwam Rafaël tussenbeide. Want de engelen wist net zoals zij dat ze eigenlijk al lang beslist had en deze opdracht, wat die ook mocht zijn met veel plezier aannam.