Forum

Ik had een droom, ooit professioneel danseres te worden. Ook al wist ik dat dat nooit ging gebeuren. Met een slecht gevoel loop ik de kamer uit. Met mijn gedachten ergens anders, loop ik de trap af. Hoe werd ik ooit zo professioneel? Nooit kon ik naar de danschool, nooit dansles. Waarom moesten we toch zo arm zijn. Nou ja, nu kan ik er toch niks meer aan doen. Ik moet mezelf maar leren dansen. Op de krakende trap, ren je best niet. Ik loop rustig de trap op en trek wat los aan. Waar moest ik nou mezelf leren dansen, Diep dacht ik na en liep de trap af. Achter me gooi ik de deur dicht en loop naar het kleine pleintje. Er was niemand. Ik wist dat er hier een radio stond. Er naast lagen wat cd's. Ik stopte er een cd in en zet die aan. Hiphop, kan ik best. Ik doe wat move's en bekom uiteindelijk een dans. Glimlachend loop ik naar de radio en zet hem uit. Toen de wind zachtjes opkwam, trek ik een jasje aan en loop snel naar binnen. Hijgend kom ik aan in ons kleine huis. 'Waarom hijg jij zo?' Vroeg mijn moeder. Ik haalde mijn schouders op, nam een glas water en ging ermee op de bank zitten.Uiteindelijk kwam ik weer op mijn normale ademtempo. Langzaam dronk ik het glas leeg en zette het op tafel. 'Zie je zo.' Zei ik snel en was al de woonkamer uit. Diep zuchtte ik en liep mijn kleine kamertje binnen. Hier zat ik ook al niet veel te doen. Mijn kast stond vol boeken. Langzaam liep ik erheen en keek mijn ogen uit naar een boek. Ook al was ik zo iemand die elk boek wel leuk vond, nu was er geen één die mij aansprak. 'Ben ik veranderd?' Mompelde ik zacht tegen mezelf. Blijkbaar had ik niet gehoord dat mijn moeder mijn kamer binnengekomen was. 'Meid, je bent een puber aan het worden. Dan verander je.' Zei mijn moeder. Ja hoor, daar kwam een preek aan. 'Natuurlijk verander je.' Zei ze en liep weer weg. Oké dan

Ik spring op en hoor mijn saaie roze mobiel trillen. Ik haalde hem eruit en las het bericht. Binnen 5 minuten in het park. Ik glimlach en liep naar buiten. Ik sprong op mijn oud wrak, mijn fiets dus en fietste zo snel mogelijk naar het park. Van ver zag ik Natasha zwaaien. Snel liep ik naar haar toe en gaf haar een knuffel. 'Hoe gaat het?' Vroeg ik. Natasha haaldde haar schouders op. 'Met jou Isabel?' Hoorde ik haar vragen terwijl ik naar Jay kijk. 'Nou ja, gaat wel.' Antwoordde ik en ging verder. 'Waarom moest ik komen?' Vroeg ik. 'Ik moet je wat vertellen. Ik heb met Jay!' Riep ze uit. Met open mond voelde ik me rood worden. 'Wat?!' Riep ik uit. Snel rende ik naar mijn fiets en sprong erop. Ondertussen dat ik op mijn fiets zat, stroomden de tranen over mijn wangen. Natasha wist dat ik Jay leuk vond. Eenmaal toen ik thuis aankwam, gooide ik mijn fiets op het kleine grasveldje en liep met tranen in mijn ogen naar mijn kamer. Waarom moet ze mij dit aandoen? Zou ik naar het bos gaan? Nee, is het nu even te koud voor. Over de straat hoorde ik van alle auto's rijden. 'Kon ik maar met de auto rijden, kon ik heel ver weg van hier.' Bromde ik zacht tegen mezelf. Ik keek naar een foto van Jay. Nog even rolde er een traan over mijn wang. Daarna keel ik in de spiegel en deed nog wat make-up aan. 'Wat een rot dag.' Mompel ik en ga op mijn bed liggen.

Waarschijnlijk komt mijn droom nooit uit. Inderdaad, mijn twee dromen zijn verpest. Mijn dans droom en mijn droom ooit iets met Jay te hebben. Waarom kan ik niet gewoon een normaal meisje zijn? Diep zucht ik. Wat kan ik gaan doen. Ik besloot dan toch nog even naar het bos te gaan. Ik trok een dikke jas aan een ritste die dicht. Ik deed van alles in mijn kleine tasje en hing het rond me. 'Ik ga even naar het bos!' Riep ik en zat al op mijn fiets. Met mijn neus in de wind, fietste ik naar het bos. Die frisse lucht deed wel deugd. Van ver zag ik het bos al. Aan het bos stond een fietsenrek. Daarin zette ik mijn fiets en deed hem op slot. Wat een stilte hier, zalig. Langzaam loop ik door het bos. Als ik aan het duistere stuk kom stop ik. Als ik wat hoor ramelen, ren ik snel het bos uit. Hijgend kom ik aan mijn fiets en maak hem snel los. Heel snel spring ik op mijn fiets en fiets zo snel mogelijk naar huis. Wat had ik precies gezien? Nou, dat maakte nu niks meer uit. Ik was thuis. Eenmaal thuis, keek ik door het raam. Het giette. Wat leuk, het regent. Het is nu toch al bijna avond. Tegen 18 uur was het tijd om te eten. Mijn moeder riep me. 'Ik kom eraan!' Riep ik en liep naar de keuken. 'Wat eten we?' Vroeg ik. 'Wortelpuree met een burger.' Antwoordde mijn moeder. Ik ging zitten en at zoveel ik kon. 'Ik heb genoeg.' Zei ik en stond op.

In mijn pyjama zat ik naar de tv te kijken. Mijn oog viel op de foto van mijn vader. Hij is overleden toen ik pas 3 was. Toen hij opweg wa naar de supermarkt, werd hij met zijn fiets overreden. Toen ik 3 was, begreep ik er nog niks van. Wat ik wel begreep was, dat mijn vader er niet meer was. Ik ging hem nooit meer zien. Toen ik wat ouder werd, heeft mijn moeder me alles verteld. Dan was ik 7, toen begreep ik maar al te goed wat er gebeurd was. Het heeft een paar jaar geduurd eer ik het kon verwerken. Er rolde een traan over mijn wang. Waarom is dit gebeurd?Toen mijn vader dood ging, was mijn moeder zwanger van mijn zusje. Mijn zusje werd geboren en de vader kon er niet eens bij zijn. Mijn zusje werd Floor genoemd. Floor heeft nooit haar vader kunnen ontmoeten. Op mijn zevende, vond ik het vreselijk voor haar. Ik had hem nog bij mijn geboorte, mijn zusje helemaal niet.

Ik keek op mijn mobiel en zag dat het al 22.57 uur was. Mijn moeder en zusje lagen al in bed.Ik was dus als enige nog wakker. Ik zet de tv uit en doe het licht in de woonkamer uit. Snel ga ik nog naar de keuken en neem een flesje water mee naar boven. In de keuken doe ik ook het licht uit. Langzaam slof ik naar mijn kamer en zet het flesje water op mijn nachtkastje. Ik kruip onder de warme dekens en ga liggen. Even later knipper ik he tlicht in mijn kamer ook uit. Nog geen minuut later, slaap ik al.

De volgende ochtend was ik al vroeg wakker. Snel at ik een kleine boterham en trok mijn 'danskleren' aan. Nog snel trok ik een warm jasje aan en liep naar het pleintje. Natuurlijk was er nu nog niemand, het is zondag iedereen slaapt lekker lang uit. Ik herhaal mijn dans dat ik samen gesteld had. Best goed. Ik mocht de radio niet te luid zetten, anders kreeg ik gedonder van die rare jongens. Dat wou ik niet. Luid genoeg zet ik de radio aan en doe mijn dans dat ik mezelf aangeleerd had. Glimlachend zoek ik een ander lied uit op een andere cd. Dit lied is wel goed. Eerst probeer ik zonder muziek ene goreografie te bedenken. Dat lukt aardig. Na een half uur heb ik alweer een tweede dans klaar. Steeds werd ik er beter in. Daar kwamen die rare jongens aan. Ze waren ouder dan ik, veel kon ik er niet tegen. 'Wat doe je hier?' Riep ze van ver. 'Ik ging net weg.' Zei ik benauwd. Terwijl ik wegliep, botste ik perongeluk tegen één van hun. De grootste van hun, liep naar me toe en gaf me een klap. Ik viel neer, maar stond snel weer op. Toen ik thuis binnen kwam, deed ik mijn capuchon op en liep naar mijn kamer. In mijn kamer keek ik in de spiegel. Mijn wang zag helemaal rood en mijn oog werd blauw. 'Ook dat weer.' Mompel ik. Benauwd loop ik naar de woonkamer, ik was bang voor de reactie van mijn moeder. 'Isabel! Wat is er gebeurd?' Vroeg ze. 'Die grote gasten, weet je wel.' Zei ik en liep naar de keuken. Ik opende de koelkast en nam een flesje cola. Ik draaidde het open en nam een hele grote slok.