Forum

Zijn langzame, sluipende stappen maakten duidelijk dat Jace op oorlogspad was. Een kalme, gecontroleerde ademhaling en ogen als die van een luipaard. De prooi? Die zou niet ontsnappen. Het was een klein meisje, maar dat deerde hem niet. Hij moest en zou haar doden, ze had dingen die hij nodig had. Dingen die van levensbelang konden zijn en hij moest ze hebben, wetend dat ze ooit zijn leven hier zouden kunnen redden. Ooit. Wanneer? Wist hij niet, hoe zou hij het ook moeten weten, maar hij kwam er wel achter. Het meisje was duidelijk ook niet de slimste, ze was snel, maar dat wilde niet zeggen dat ze slim was. Een vuur maken? De domheid zelve. Bovendien had ze hem nog niet eens opgemerkt. Slordig. Erg slordig. Het moment dat Jace nog een stap naar voren zette, bewoog er net een takje door de wind en hij bleef doodstil staan. Het meisje keek verschrikt zijn kant op, maar ze zag hem niet. Of ze ging er gewoon niet vandoor, wetend dat haar einde nabij zou zijn.

Nog geen minuut later stond hij boven het levenloze lichaam van het meisje, het vertoonde geen enkel spoor van leven meer, ook niet dat het een aantal minuten geleden nog geleefd zou hebben. Jammer. Jace wist dat het niet goed was om mensen te doden, maar hij moest zichzelf beschermen en hij was er niet vanuit gegaan dat ze vrijwillig haar spullen aan hem zou geven. Bovendien draaide deze wedstrijd toch om het doden? Het ging hier om je gedachten uitschakelen, het doden en je moest er geen spijt van hebben. Spijt. Jace zou altijd spijt hebben van zijn daden, hij was te lief om echt te doden en wilde dit helemaal niet, maar hij had zijn momenten. Momenten waarop hij zijn spijt als het ware uit kon schakelen. Momenten waarop hij niet te houden was.

Hij zat nu al een aantal dagen lang in de arena, wetend dat het einde nog lang niet in zicht was. Nu was hij hier, samen met Shira, het meisje uit zijn district waarmee hij een bondgenootschap had gevormd. Waarom zij? Ze kon koken en was verschrikkelijk handig om op de uitkijk te zetten, de rest zorgde Jace zelf dan wel voor. Een goed team waren ze wel, hij kon iedereen doden die te dicht bij hen in de buurt kwam en zij zorgde ervoor dat ze niet zouden sterven vanwege honger of vergiftiging. Een bondgenootschap. Eerlijk gezegd vond Jace het meisje zelfs lief. Soms was ze ietwat vreemd en hij snapte niet precies wat er in haar hoofd omging, maar ze was aardig en dat zorgde ervoor dat Jace automatisch ook aardig ging doen. Alleen hopen dat zijn stemming niet opeens om zou slaan.

Tranen liepen over zijn wangen, zijn adem stokte en zijn lichaam zat voorover gebogen over het lichaam van het kleine meisje. Hij had haar gedood, hij wilde het niet, maar hij had het wel gedaan. Een snik rolde over zijn lippen en Jace voelde zich beroerd. Waarom? Kon hij dan werkelijk nooit zijn emoties onder controle houden? Nee, dit antwoord was duidelijk genoeg. Hij had het meisje uit zijn eigen district gedood, zonder enige emotie had hij haar nek omgedraaid en laten liggen, om een aantal uur later pas te beseffen wat hij had gedaan. Het besef was als een klap geweest, hij had zich erg gehecht aan het meisje en nu was ze weg. Ze was er niet meer. Het enige wat hij nog voor haar kon doen was hopen, hopen dat ze geen pijn meer zou lijden en dat ze uiteindelijk in de hoogste hemel zou komen. Dat verdiende ze.

Het duurde even voordat Jace zijn ademhaling weer onder controle had, hij nam een diepe hap adem en stapte het podium op. Zijn dagdromen waren verleden tijd, nu moest hij zichzelf aan het publiek presenteren. Laten zien wat voor een vechter hij was. Laten zien wat hij kon, maar bovenal, moest hij dit verschrikkelijke beeld van Shira’s dood uit zijn hoofd krijgen, want hij was geen m*ordenaar. Hij was het niet en ging het niet zijn ook.

Kom op mensen, ik wil tips