Orpg ~ FireFighter & Laryanue - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

Orpg ~ FireFighter & Laryanue

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Ik ga niet een heel verhaal ophangen over de rpg, ben ik te lui voor.

Darren McMahon

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Maakt niet uit, kan gebeuren.
--
Zijn blik gleed door het lokaal, langs de mensenmassa die binnen stroomde. Hij hoefde ze niet eens te zien om te weten dat ze er waren, hun geur was al genoeg om hem te laten weten dat ze binnenkwamen. Hij hoefde niet naar hun geklets te luisteren om te weten dat ze hier rondliepen, het gevoel dat ze er waren was al genoeg. Hij wist dat ze er waren, levendig als ze maar konden zijn. Hij kon nog net niet het bloed door hun aderen horen stromen, kon de ademhalingen van de leerlingen aan de andere kant van de klas bijna horen, hij kon hun harten nog net niet horen kloppen. Zijn blik schoot van mens naar mens, ieder kreeg zijn beurt. De eerste indrukken waren niet gelijk positief, de een kakelde zo hard dat zijn trommelvliezen er nog net niet van knapten, de ander rook zo erg naar zweet dat hij wilde dat hij niet kon ruiken en zo waren een vele anderen die het slachtoffer werden van zijn vooroordelen. Hij zat in een achterste hoek van de klas, dicht bij het raam. Het was vreemd, zijn soort hoorde niet omgeven te zijn door stervelingen en het licht van de zon, toch was hij altijd al iemand die graag tegen de gebruiken in ging.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Langzamerhand begon het geluid weg te ebben door de leraar die aan zijn saaie verhalen over de Koude Oorlog begon. Darren kon die oorlog inmiddels wel dromen, hij had 'm zelf meegemaakt, had de beelden op de televisie gezien, de eerste beelden die ooit bekend werden gemaakt voor het volk. Iedereen was verontrust geweest, ze waren bang voor de beelden, als ze eens wisten hoeveel doden hij op zijn naam had staan. De namen van de Vietnamoorlog werden ieder jaar nog in de Verenigde Staten opgelezen, het voorlezen duurde zo'n 36 uren, het voorlezen van zijn slachtoffers zou minstens zo lang duren.
Zijn blik was inmiddels op het houten tafeltje voor hem gericht, het was leeg, in tegenstelling tot de meeste andere tafeltjes. Hij had de lesstof niet nodig, hij had de lesstof meegemaakt. Hij kende dit uit zijn hoofd, met de hulp van een van de voordelen van het zijn van een wezen van de nacht. Een fotografisch geheugen, het was als een zegening en een vervloeking ineen, als gif en wijn. Het duurde niet lang voor hij zijn blik van het tafeltje had afgewend, hij voelde een blik, hij voelde hoe iemand zijn of haar blik op hem richtte. Zijn ogen zochten naar de bron, maar van zoeken kwam weinig, hij had haar al gevonden voor hij op zoektocht was gegaan.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Al was hij niet de beste in liplezen, het was een voorspelbaar woord. Wat zou een leerling anders te zeggen hebben over een geschiedenisles? Hij ging er vanuit dat er maar weinig mensen waren die het vak interessant vonden, toch was hij wel een liefhebber van geschiedenis, maar dan niet hoe het op scholen werd gegeven. De vertelling van geschiedenis op scholen was ronduit demotiverend, nooit werd er iets interessants gedaan. Dan beleefde hij toch echt liever de geschiedenis zelf. Een gemaakte grijns verscheen toen hij het woord had ontcijferd, maar deze verdween al snel toen haar naam werd genoemd en ze zich weer omdraaide.
Zijn blik gleed het lokaal weer langs, toch bleef het bij hetzelfde oninteressante schouwspel. Het leek alsof een kunstschilder het had geschilderd in zijn blauwe tijd, de tijd waarin de emotionele status van de schilder te omvatten was als depressief. Toch keek hij niet naar een depressief kunstwerk, hij keek naar de realiteit vol stervelingen die hun tijd verdeden aan het luisteren naar verhalen waarvan de helft niet eens klopte.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Zonder zijn stoel aan te schuiven was hij opgestaan en weggelopen met een hengsel van zijn rugzak over één van zijn schouders geslagen, hij vond het aanschuiven van stoelen verspilling van energie omwille van de netheid, daarom weigerde hij dit te doen. Het duurde niet lang voor hij erachter kwam dat Alexis, het meisje dat eerst nog naar hem had gekeken, dezelfde kant op ging. Beide liepen ze naar de deuren die naar buiten leidden, maar terwijl zij zich op een bankje liet vallen, leunde hij liever tegen een muur.
Ook hij haalde een pakje sigaretten en een aansteker tevoorschijn, hij waarschijnlijk om andere redenen dan zij. Hij was niet graag in ruimtes vol met stervelingen, te veel verleiding, na enkele minuten zou hij gek worden en een gestoorde vampier was nou niet iemand waar je graag in de buurt kwam. Ook zorgde het roken voor een sterke lucht die om hem heen hing, een lucht die alle anderen maskeerde en ervoor zorgde dat de drang om iemand in de nek te vliegen klein genoeg werd om zichzelf tegen te kunnen houden. Hij stak zijn sigaret tussen zijn lippen en hield de brandende aansteker bij het uiteinde om deze op te laten lichten en door te laten gloeien. Sigaretten tastten zijn longen gelukkig niet aan, anders was hij inmiddels al duizenden doden gestorven aan de hoeveelheid rommel die erin zat.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Hij kon het ruiken, een geur die overal doorheen drong, een geur die zelfs niet gemaskeerd kon worden door zijn dikke rookgordijn. Het rook zo sterk, zo dichtbij, hij kon het niet weerstaan. Hij probeerde zich te verzetten, maar zijn lichaam luisterde niet en bewoog naar de bron van de geur toe. Toen hij zag wie deze bron was, was het al te laat. Hij was al te dichtbij om zich weer om te draaien en weg te lopen. Voor hij het wist had hij zich naast haar tas op het bankje laten vallen. De tas was de enige barrière, iets wat hem niet tegen zou kunnen houden. Zelfs heilig water zou hem niet tegen kunnen houden als hij zo dichtbij was, hij moest zichzelf onder controle zien te houden.

--
Kort stukje, ik moet even eten.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Dankjewel.
--

Hij trok zijn mondhoeken lichtelijk omhoog toen hij haar begroeting hoorde, maar hij lachte als een boer met kiespijn. Het liefst had hij zijn tanden in haar nek gezet, maar hij kon het niet, niet nu, niet met al die mensen in de buurt. Ze zouden hem zien, ze zouden haar horen gillen, ze zouden hem proberen te vermoorden, of in ieder geval voor gestoord verklaren. Hij wilde er niet aan denken wat ze met hem wilden doen als ze wisten wat hij was. Hij inhaleerde de rook uit de sigaret en blies deze niet veel later weer uit, de geur zorgde ervoor dat hij zichzelf weer langzaam in de hand kreeg. 'Hoi,' zei hij met nog steeds die glimlach op zijn gezicht, een glimlach alsof het hem te veel pijn deed om zijn mondhoeken verder omhoog te trekken. Hij wist waar het bloed vandaan kwam, wist hoe het verscheen en als ze niet ophield met het bijten op haar lip zou het de laatste keer worden dat ze erop kon bijten.
Hij was opgelucht om te zien dat ze het bloed wegspoelde met water, en zo ook de geur die hem aan het martelen was. De geur was het gene dat ervoor zorgde dat hij haar nek open wilde halen, de geur die langzaam weer op de achtergrond viel.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
'Darren,' zei hij nadat ze haar eigen naam had verteld. Hoewel hij opgelucht was dat hij zichzelf tegen kom houden en dat de geur van het bloed langzaam verdween, klonk het niet door in zijn stem. Zijn stem klonk ietwat vriendelijk, maar niet volledig. Het was nog net gemeend te noemen, terwijl hij de meeste vriendelijkheid in zijn stem niet meende. Meestal kwam er niks meer dan een sarcastische of spottende opmerking uit, nooit klonk hij echt alsof hij een geweldig mens was. Maar deze keer leek het alsof er toch nog een sprankje menselijkheid te bekennen was.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Terwijl zij een uur moest volhouden, moest hij nog twee uren deze marteling volhouden. Zijn keel brandde nog erger dan daarvoor, het kwam door de geur van het bloed. Hij kon er gek van worden, de hoeveelheid van geuren die hij rook, maar de geur van bloed kwam bijna overal bovenuit. Het drong zelfs door de huiden van sterveling, al was dat maar een klein beetje. Zodra wonden opensprongen, moest hij zo ver mogelijk weg staan. Hij kon niet in de buurt blijven van een bloedende wond, het was onmogelijk om ervanaf te blijven, al had geen enkele druppel bloed zo sterk geroken als die van Alexis.
Een zucht verliet zijn mond terwijl hij de peuk op de grond liet vallen en opstond om vervolgens naar het lokaal te lopen.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Ook hij kwam na een tijdje het lokaal binnen gewandeld, deze keer met iets meer goede moed dan de vorige. Deze keer was het lokaal iets voller dan de vorige keer dat hij binnen was gekomen. Toen was hij de eerste die voor de deur verscheen, nu een van de laatsten. Hij kon flarden van gesprekken horen, roddels, leugens. Alles wat hij hoorde waren de woorden van een leugenaar, en iemand die er niets van bakte ook. Hij zuchtte, liet zich op een stoeltje vallen dat wanhopig kraakte onder zijn gewicht. Toevallig, was dat hij zich net achter James had laten vallen. 'Goeie grap, man. Ik zou het bijna geloven,' mompelde hij, op de jongen voor hem gericht. Hij had een triomfantelijke grijns op zijn gezicht toen hij het gezicht zag. 'Wil je problemen?' hoorde hij James zeggen, zijn grijns werd breder.
'Je zou acteur moeten worden, je zou het ver schoppen.' Er was iets onheilspellends aan de grijns op zijn gezicht, al verhulde het weinig van het idee dat hij had. Het was een grijns die een idee liet zien alsof hij van plan was om James te laten struikelen, maar hij kon erger dan kinderspel als dat van hem.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld