Lamby schreef:
Een zwarte lucht, geschonken vol met duisternis. Diep in het hart van het bos, in een oud verlaten pand klonk voor de zoveelste keer een harde gil waarnaar er een doodse stilte viel. Een verse plas bloed lag op de grond, ook voor de zoveelste keer. Pure kwaadaardigheid. Het pand mocht dan wel erg klein zijn, maar de gebeurtenissen die zich er keer op keer af speelde waren groots. Er heerste nog steeds een doodse stilte in het pand, maar daar kwam na een tijdje verandering in. Je hoorde het kraken van de vloer door de beweging van James, de nog enig levende persoon in het pand. Hij had een bebloed mes in zijn hand, gemengd met opgedroogd en vers bloed. Hij was zeventien jaar, maar wat hij deed, deed niemand hem na. Met een grote grijns op zijn gezicht legde hij het mes rustig neer op een tafeltje en nam hij plaats op een kleine houten stoel. Hij kwam vaak op deze plek, iets wat vele liever niet zouden hebben gedaan. James wierp een blik op het lijk van het meisje dat zojuist was overleden. Haar dood zou vast als een overwinning hebben gevoelt, dan was ze tenminste van alle martelingen af. Ogen had ze immers niet meer, die waren vervangen door knopen van 2 verschillende groottes. De pijn die ze had gevoeld moest niet te verdragen zijn geweest. Vele waren haar al voor gegaan, en ieder had meer pijn en angst dan ooit te voren gehad, en terecht. Eenmaal in het pand kwam je er niet meer uit, tenminste, niet levend. De lichamen werden iedere week weer op een andere plek neer gelegd. Vele mensen zouden James een seriemoordenaar noemen, maar zelf zag hij het anders. Hij was kwaadaardiger dan dat, hij kon meer dan een seriemoordenaar ooit zou kunnen in zijn leven. De pijn die een gewone simpele seriemoordenaar zou geven aan tien personen bij elkaar op geteld zou James gemakkelijk kunnen geven aan slechts één persoon. James kreeg pas in de gaten dat er weer een stilte was gevallen nadat de klok half een sloeg. Het was midden in de nacht. Het was tijd om het lijk te dumpen en opzoek naar een volgend slachtoffer te gaan. De grijns verdween van James' gezicht en hij stond op. Hij pakte het lijk. Tijd om een mooie plek voor het meisje te zoeken.