ORPG met maaike011 - Forum - Virtual Popstar

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG met maaike011

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ik:

Erin Thompson ~ 17 ~ Ziet mensen die er niet zijn (maar dit zijn geen geesten) ~ Ernstig, beleefd, kan kil reageren.

Maaike011
YouTube-ster

maaike011 schreef:
ik

mike ruom - 19 jaar - erg sarcastisch - heel gezellig zowat je beste vriend voor iedereen\

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Erin stak nog snel haar brooddoos in haar rugzak weg. Haar ouders waren al lang naar hun werk vertrokken dus was er niemand die haar gedag zei. Toen ze haar fiets net wou nemen schrok ze van de plotse gedaante achter haar. "Klaar voor je eerste schooldag" zei Stefan een van haar hersenspinsels. Erin had het eerst echt eng gevonden dat ze mensen zag die anderen niet zagen. Eerst dacht ze dat het misschien geesten waren, maar dat bleek helemaal niet het geval. Ze waren gewoon verzinsels, maar dan verzinsels die ze echt zag en die echt tegen haar praatte. Erin gaf hem een stomp tegen zijn schouder. "Natuurlijk ben ik er klaar voor, ik ben geen kind meer en val me alsjeblieft niet de hele tijd lastig. Het is al moeilijk genoeg thuis niet tegen je te kunnen praten wanneer mijn ouders in de buurt zijn" De grijnzende jongen verdween voor haar ogen en zuchtend fietste Erin naar haar nieuwe school.

Maaike011
YouTube-ster

maaike011 schreef:
''vandaag is er een nieuwe leerling in de klas erin thompson wees lief voor haar''
ik keek naar haar ze zag er wel leuk uit en had mooi bruin haar
ze ging voor me zitten ik reek mn hand uit en tikte haar aan
''hee ik ben mike leuk je te ontmoeten''
ik ging weer zitten en concentreerde me op de les
na school ging ik met vrienden in een cafe zitten
we dronken wat en kletsen gezellig

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Erin schrok toen ze iemand op haar rug voelde tikken. Eerst dacht ze dat het misschien weer een van haar hersenspinsels was, maar toen ze naar de jongen keek die naast de jongen zat die haar had aangetikt leek het wel alsof deze hem ook kon zien. "Ow hallo, Erin maar dat wist je waarschijnlijk al" zei ze en glimlachte vriendelijk naar hem. De rest van de dag liep ze een beetje eenzaam door het schoolgebouw. Natuurlijk babbelde ze af en toe wel eens met mensen, maar echt vrienden had ze nog niet gemaakt. Na school was Erin onderweg naar huis, haar ouders zouden er nog niet zijn, maar ze had nog genoeg om handen. Onderweg reed ze voorbij een café waar iemand op school haar over verteld had. Het zou er erg gezellig zijn en zo wat iedereen van hun school was er vaste klant.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld