0
0
0
0
Anoniem
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Ik schrijf een verhaal.
Jaaaa
Het is geen RPG, ik schrijf het dus alleen.
Ik zal mijn personage voorstellen (dat is dus het hoofdpersonage)
Vanilla ~ Weeskind ~ 15 ~ gevoelig ~ verlegen ~ speelt al heel lang piano ~ de rest merk je zelf wel
Ik schrijf het in de ik-vorm, tegenwoordige tijd.
'De zoektocht'
deel 1
Lachend zetten ik en Jake onze fietsen onder het afdakje in de tuin van het weeshuis.
'Ik moet nog steeds denken aan die oude vrouw die ons zo bekeek!' lacht Jake.
'Die bekeek ons echt zo van: ik zal je nog wel eens krijgen.' zeg ik.
We gaan binnen en gaan op de zetel/sofa zitten.
Omdat er hier kleine kindjes zijn staat de tv op Dora.
Na al het lachen samen kunnen we het niet laten om luid mee te zingen.
'Het lukte, het lukte, het lukte, oe yeah. Yes we did it! Het lukteeeee!'
Iedereen kijkt ons raar aan.
Ik moet zo hard lachen dat ik de slappe lach krijg.
'Ik denk dat we best ergens anders gaan Vani.' zegt Jake.
'Tjah... hahahahaha.'
Hij pakt m'n hand vast en gaat naar de slaapkamer voor jongens.
'Hier is er niemand, dus hier zal niemand ons raar aankijken.' zegt hij.
Jake zet het klein radiootje aan en gaat naast mij zitten op zijn bed.
'Waar heb je zin in?' vraagt hij.
Ik denk na.
'Is er geen feestje vandaag in de buurt?' vraag ik.
'Niet dat ik weet.' antwoord hij.
Hmm... Wat zouden we dan kunnen doen?
De stilte wordt opeens onderbroken door de zo luide deurbel.
'Dat is lang geleden dat er eens werd aangebeld!' zeg ik.
'Ja.. Maar dat betekent dat er iemand in dit huis misschien wordt geadopteerd.' zegt Jake.
We horen een warme vrouwenstem, maar we kunnen niet verstaan wat ze zegt.
Ook horen we de stem van de vrouw die hier baas van is, genaamd Alice.
Maar ook haar kunnen we niet verstaan.
'JAKE! Jake, waar zit je? JAKEE!' roept Alice.
We kijken geschrokken naar elkaar.
'Ik ga mee naar beneden!' zeg ik vastberaden.
We gaan naar beneden.
De trap is zo oud dat hij kraakt bij elke stap dat we zetten.
'Jake, deze mevrouw hier wil graag een jongen adopteren die 14-17 jaar is.
Stel je dus vriendelijk voor.' zegt Alice.
Jake knikt.
'Hallo, ik ben Jake.' zegt Jake op een aardige toon en hij schudt de hand van de vrouw.
De vrouw kijkt lief.
'Hij ziet er goed uit. Zou ik die kunnen meenemen?' vraagt de vrouw fluisterend aan Alice.
'Jazeker. U kunt hem meenemen, ik weet zeker dat hij bij een goed huis zal belanden bij jou.' fluistert Alice terug.
'Ik laat zeker nog eens van me horen!' zegt de vrouw blij en ze stapt de deur uit.
Ik staar ongelovig voor me.
Jake zal toch niet geadopteerd worden?!
Jaaaa
Het is geen RPG, ik schrijf het dus alleen.
Ik zal mijn personage voorstellen (dat is dus het hoofdpersonage)
Vanilla ~ Weeskind ~ 15 ~ gevoelig ~ verlegen ~ speelt al heel lang piano ~ de rest merk je zelf wel
Ik schrijf het in de ik-vorm, tegenwoordige tijd.
'De zoektocht'
deel 1
Lachend zetten ik en Jake onze fietsen onder het afdakje in de tuin van het weeshuis.
'Ik moet nog steeds denken aan die oude vrouw die ons zo bekeek!' lacht Jake.
'Die bekeek ons echt zo van: ik zal je nog wel eens krijgen.' zeg ik.
We gaan binnen en gaan op de zetel/sofa zitten.
Omdat er hier kleine kindjes zijn staat de tv op Dora.
Na al het lachen samen kunnen we het niet laten om luid mee te zingen.
'Het lukte, het lukte, het lukte, oe yeah. Yes we did it! Het lukteeeee!'
Iedereen kijkt ons raar aan.
Ik moet zo hard lachen dat ik de slappe lach krijg.
'Ik denk dat we best ergens anders gaan Vani.' zegt Jake.
'Tjah... hahahahaha.'
Hij pakt m'n hand vast en gaat naar de slaapkamer voor jongens.
'Hier is er niemand, dus hier zal niemand ons raar aankijken.' zegt hij.
Jake zet het klein radiootje aan en gaat naast mij zitten op zijn bed.
'Waar heb je zin in?' vraagt hij.
Ik denk na.
'Is er geen feestje vandaag in de buurt?' vraag ik.
'Niet dat ik weet.' antwoord hij.
Hmm... Wat zouden we dan kunnen doen?
De stilte wordt opeens onderbroken door de zo luide deurbel.
'Dat is lang geleden dat er eens werd aangebeld!' zeg ik.
'Ja.. Maar dat betekent dat er iemand in dit huis misschien wordt geadopteerd.' zegt Jake.
We horen een warme vrouwenstem, maar we kunnen niet verstaan wat ze zegt.
Ook horen we de stem van de vrouw die hier baas van is, genaamd Alice.
Maar ook haar kunnen we niet verstaan.
'JAKE! Jake, waar zit je? JAKEE!' roept Alice.
We kijken geschrokken naar elkaar.
'Ik ga mee naar beneden!' zeg ik vastberaden.
We gaan naar beneden.
De trap is zo oud dat hij kraakt bij elke stap dat we zetten.
'Jake, deze mevrouw hier wil graag een jongen adopteren die 14-17 jaar is.
Stel je dus vriendelijk voor.' zegt Alice.
Jake knikt.
'Hallo, ik ben Jake.' zegt Jake op een aardige toon en hij schudt de hand van de vrouw.
De vrouw kijkt lief.
'Hij ziet er goed uit. Zou ik die kunnen meenemen?' vraagt de vrouw fluisterend aan Alice.
'Jazeker. U kunt hem meenemen, ik weet zeker dat hij bij een goed huis zal belanden bij jou.' fluistert Alice terug.
'Ik laat zeker nog eens van me horen!' zegt de vrouw blij en ze stapt de deur uit.
Ik staar ongelovig voor me.
Jake zal toch niet geadopteerd worden?!
5