Secret angel - Forum - Virtual Popstar

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

Secret angel

Anoniem
Wereldberoemd

Saturn schreef:

Alice--15--Baalt omdat haar vriendje overeden is--erg gesloten--rmjw--picc

Wil jij beginnen? i moet zo weg : )

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Blake Thompson ~ 16 ~ Stil, verlegen, wantrouwig, hij toont pas zijn ware aard als je hem leert kennen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Blake wist niet hoe laat het was, maar waarschijnlijk zouden zijn ouders kwaad worden wanneer hij thuiskwam. Het was nu ook zo'n goeie fuif geweest en hoewel hij misschien wat teveel gedronken had, had hij daar nu nog totaal geen spijt van. Hij fietste lichtjes wankelend met Alice naast zich. "Je kan wel blijven slapen als je wilt dan hoef ik minder ver te rijden" Hij en Alice waren al sinds kinds af aan bevriend. Ze bleven geregeld bij elkaar slapen zonder daar meer achter te zoeken. Al waren Blakes gevoelens voor haar de laatste jaren toch veranderd, maar het haar zeggen dat durfde hij niet.

Anoniem
Wereldberoemd

Saturn schreef:
ik schrijf in ik-vorm. Geeft dat?

Alice

'Ik vind het prima' Zei ik.
'Mag vast wel want de vriendin van mn zusje blijft ook slapen.'
Ik was eigelijk al heel lang verlieft op hem.
Soms heb ik echt de neiging om het een zoen te geven.
Nu was dus zo'n moment.
'Maar moet je het niet tegen je ouders zeggen?

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Nee hoor

Blake haalde zijn schouders op. "We kennen elkaar al zo lang, mijn ouders vertrouwen ons hoor en daarbij ze slapen waarschijnlijk al lang dus horen ze ons niet binnenkomen zolang we stil zijn. Ze kwamen aan bij het kruispunt dat naar de weg leidde waar Blakes huis stond. s'nachts reed hier bijna nooit iemand dus stak hij over zonder echt goed te kijken of te luisteren.

Anoniem
Wereldberoemd

Saturn schreef:

Alice

Ik fietste voor Blake.
Opeens hoorde ik een motor.
De moter van een vrachtwagen.
Het licht kwam steeds dichterbij.
En dichterbij.
ik gilde keihard.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Blake had juist de overkant van de straat bereikt toen hij een gil hoorde. Hij rende terug de straat op, het stomste wat hij kon doen in een geval als dit, maar ja liefde maakt soms blind. Hij keek recht in de lampen van de vrachtwagen en duwde Alice met alle kracht die hij in zich had opzij. Daarna voelde hij een stekende pijn, hij vloog door de lucht en daarna voelde hij niets meer.

Anoniem
Wereldberoemd

Saturn schreef:
Alice

Blake duwde me aan de kant.
Ik gilde.
'Blake!!!'Schreeuwde ik keihard.
Toen viel er een witte waas.

Ik keek om me heen.
Blijkbaar lag ik in een bed, in een witte kamer.
Links van me zag ik mn ouders.
'Waar ben ik?' Vroeg ik zachtjes.
'In het ziekenhuis.' Zei mn moeder.
'Jij en Blake hebben een ongeluk gehad.' Voegde mn vader toe.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Zijn leven flitste aan hem voorbij. Blake voelde zich licht totaal niet hoe hij verwacht had dat hij zich zou voelen na een ongeval. Maar hij kwam er al snel achter waarom hij zich zo gezond voelde toen hij plots voor een gouden poort stond. De glans deed pijn aan zijn ogen net als het besef. Er stond een man voor de poort. "Ik ben dood of niet soms" zei hij stilletjes en de man knikte. "Blake Thompson welkom in de hemel" zei de man en de poort opende zich voor hem.

Anoniem
Wereldberoemd

Saturn schreef:
Alice

ik schrok op.
'Waar is hij? gaat het wel goed met hem?'
Meteen zakte ik naar beneden.
Waar kwam die pijn vandaan?
'Je hebt je benen gebroken.' Zei vader.
De deur vloog open.
Een lange man in een witte jas kwam de kamer binnen.
'En?' Vroegen mn ouders tegelijk.
'Alles komt goed met haar.' Zei de dokter.
'En met Blake?' Floepte eruit.
Er viel een lange stilte.
'Nee. NEE!' Schreeuwde ik.
Ik begon keihard te huilen.
'Dit is allemaal mijn schuld.'

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Blake was zo geschokt dat hij niets kon zeggen en gewoon met open mond voor de poort bleef staan. "Kom kom" zei de man. "Anders mis je je vleugelceremonie nog" Hij gaf Blake een duwtje in de rug en leidde hem naar een groep andere mensen, allemaal in het wit gekleed. Plots verschenen er zeven engelen die ieders plaatsnamen op een troon. Iedereen vormde een rij en Blake sloot net zoals de rest aan. Hij hoorde hoe ze tegen zijn voorgangers spraken hem zijn vleugels toekenden en een eigenschap en nog voor hij het goed en wel besefte was hij aan de beurt.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld