Forum

“Dat zou ik toch maar niet doen”,app ik terug, ik wist namelijk iets over hem dat tamelijk gênant was. “Tuurlijk wel, jij bent een vuile leugenaar en Harry en de rest van de wereld moeten dat weten”, app’t Josh al na een halve minuut terug.  Dan zou hem nog wel eens dik kunnen tegenvallen dan. “Moet ik misschien je vrienden vertellen over Bruno?”,app ik weer terug maar nu met een big smile op mijn gezicht. Bruno was namelijk zijn teddybeer die nog altijd trouw in zijn bed lag. “Durf je niet”,app’t Josh weer terug. Tuurlijk durf ik dat wel, als er iemand is die Harry moet vertellen dat ik niet de wereldberoemde zangers ben, dan ben ik dat zelf wel. “Tuurlijk wel, ik heb zelfs beeldmateriaal. Dat zal een grote hype worden op facebook, geloof me”,app ik terug, met nu zelfs nog een grotere smile. “Jij wint, voor nu dan. Ik zwijg over jou maar dan moet je beloven dat jij over Bruno zwijgt”,app’t hij weer vliegensvlug terug. “Ok, daar kan ik mee leven.”,app ik weer terug. Ach ja, het was natuurlijk niet zo vriendelijk van mij om te liegen tegen de meest perfecte jongen van deze planeet, en hoe meer ik erover nadenk, hoe verkeerder het klinkt. Morgen vertel ik het aan hem, hij moet het weten voordat hij er zelf achterkomt en hij me niet meer wil zien. Die zorg is ook weer uit mijn hoofd, nu is er weer plaats voor een nieuwe en die laat niet zo snel op zich wachten want daar is er weer één. Kate die naar de dokter moet. Nooit is ze echt ziek geweest, behalve een verkoudheid en af en toe eens een griepje. Als zij naar de dokter moet dan moet het wel ernstig zijn, en ik als haar beste vriendin moet haar natuurlijk hierdoor sleuren, wat het ook is. Het is al een half uur geleden dat ik haar belde dus waarschijnlijk zal ze nu al wel terug zijn van de dokter. Vliegensvlug grijp ik mijn mobiel weer en toets haar nummer in. “Uhm, hallo?”,zegt Kate. Ik hoor meteen dat er iets goed fout is, haar stem klinkt alsof ze al uren ligt te huilen. “Kate, met mij. Wat is er aan de hand? Wil je erover praten?”,zeg ik bezorgd terug. “Kan je even naar mij thuis komen? Ik moet je iets vertellen”,zegt Kate weer. “Natuurlijk, ik ben er over een minuutje”,zeg ik terug. Ik ren naar beneden,spring op mijn fiets en race naar Kate.

De rit die normaal 5 minuutjes duurt, duurt nu maar 2 minuten. Wat ervoor zorgt dat ik helemaal buiten adem bij Kate aan de deur sta. Nog nooit heb ik zoveel nagedacht op mijn fiets. Wat zou er aan de hand kunnen zijn? Ik bel aan en even later doet de moeder van Kate open. “Oh, hoi lieverd, ga maar naar boven, Kate verwacht je.”,zegt ze op de vriendelijke toon die ze altijd heeft. Ik spurt weer naar boven en binnen no time sta ik in haar kamer. Ze ziet er ronduit vreselijk uit. Haar haar is helemaal in de knoop en haar ogen zijn zo rood als wat. “Hoi”,zeg ik zo normaal mogelijk. “Ik moet je iets vertellen”,zegt Kate op de serieuze toon die ze enkel heeft bij plechtige aankondigingen. Ik hou me al vast voor wat er gaat komen dus voor de zekerheid ga ik al naast haar op haar bed zitten. “Je weet dat ik naar de dokter moest daarstraks,dat heb ik je aan de telefoon vertelt”,zegt Kate. Ik zeg snel maar een uhu want ik wil zo snel mogelijk weten wat er nu eigenlijk aan de hand is. “Wel, ik voel me al enkele dagen niet zo lekker dus we gingen naar de huisarts. Die stuurde ons verder naar het ziekenhuis en daar hebben ze besloten dat ik…” Dit voelt net als zo’n dramatische cliff hanger in een film. “Wat heb je dan? Je weet dat ik je blijf steunen, wat er ook is”,zeg ik zo medelevend mogelijk. “Ik heb leukemie”,zegt Kate op een fluistertoon. “Leukemie?”,zeg ik bijna zo stil. “Ja, het goede nieuws is wel dat het behandelt kan worden en dat er een kans is dat ik genees”,zegt ze nu luider. Leukemie? Heeft mijn beste vriendin leukemie? Zo snel als ik kan geef ik haar een knuffel. “En hoe was het gisteren met Harry?”,zegt Kate weer, alsof ze al helemaal vergeten was wat ze zonet had gezegd. “Oh, wel leuk hoor, hij is een echte schat. Maar ik moet hem vertellen dat ik niet Maleika ben. Ik wil dat hij me leuk vindt omdat ik Michelle ben en niet Maleike.”,zeg ik op een zo neutraal mogelijke manier.”Dat snap ik ja, wanneer ga je het doen?”, zegt ze weer. “Morgen, anders komt hij erachter via de pers en dat wil ik absoluut niet”,zeg ik weer. “De pers?”,vraagt Kate. “Ja, gisteren heeft een fotograaf een foto van ons beide genomen en als die ergens wordt getoond ziet iedereen natuurlijk dat ik niet Maleike ben.”,zeg ik weer. “Dan is het inderdaad beter dat je het hem zo snel mogelijk zegt, maaruh ik ben nogal moe dus bel je me morgen om me te laten weten hoe het is afgelopen”,zegt ze weer. “Natuurlijk doe ik dat!”,zeg ik op een al iets vrolijkere manier. Als afscheid geef ik haar een knuffel, wandel nu langzaam naar beneden en fiets op een rustig tempo weer naar huis.

 Dit is gewoon allemaal te veel voor 1 dag dus wanneer ik thuis ben kruip ik zo snel mogelijk in bed. Mijn hoofd zit bomvol dingen waarover ik me zorgen kan maken, maar eigenlijk is er niets op me zorgen over te maken. Kate kan van haar Leukemie genezen en ik ga morgen Harry zelf vertellen dat ik Michelle ben en niet Maleike. Dat was natuurlijk wel een zorg want misschien ging hij juist met me om omdat ik Maleike ben. Ach ja, liever een onbekende vriend die me leuk vind om wie ik echt ben dan een wereldberoemde vriend die me enkel leuk vind omdat ik dat zogezegd ook ben. Ik probeer in slaap te vallen maar ik kan maar niet stoppen met denken aan wat Harry zijn reactie zou zijn en wat als Kate nu niet geneest. Uiteindelijk val ik toch in slaap, waarschijnlijk omdat mijn hersenen oververmoeid zijn.

10 uur, misschien moet ik Harry eens app’en om af te spreken voor hét grote moment. “Ik moet je iets vertellen, 11 uur op het strand?”,app ik snel. Ik wil ze zo snel mogelijk af zijn van dat rotgevoel dat ik eigenlijk al dagen tegen hem aan het liegen ben. “Ok, zie je daar xxx”,app’t Harry weer terug. Nu ik erover nadenk was het best wel idioot om 11 uur te zeggen want ik zit nog in mijn pyjama en het is al een kwartier fietsen naar het strand. In sneltempo dan maar. Ik haast me naar de badkamer en probeer mijn ‘juist uit bed’ look weg te werken. Oké, dat ziet er goed uit. Ik haast me weer naar mijn fiets en fiets weer op hetzelfde sneltempo als toen ik naar Kate fietste. Na een hele fietstocht zie ik hem al staan, ik probeer mezelf moed in te spreken maar dat werkt toch ook niet. Ik stap op hem af maar voordat ik iets kon zeggen kust hij me. “Nou, wat moest je me vertellen”,zegt hij. Helemaal overdonderd door wat er was gebeurd begin ik uiteindelijk toch. “Wel, eigenlijk ben ik niet Maleika maar uh, ik ben gewoon Michelle. Ik ben geen beroemde zangeres is ben gewoon Michelle”,zeg ik in een razende vaart. “Je lijkt anders wel op haar”,zegt hij doodgewoon. Dit gesprek zou nog wel eens mee kunnen vallen. “Dus je vind het niet erg dat ik het je niet eerder heb vertelt?”,zeg ik om een bevestiging te krijgen dat hij helemaal niet boos is. “Nee hoor, het maakt me niet uit wie je bent, ik vind je leuk zoals je bent, of je nu beroemd bent of niet”,zegt hij weer poeslief.

De volgende weken vlogen voorbij. Ondertussen ben ik de officiële Mevrouw Styles en het beste van al, Kate is genezen! Mijn leven is vanaf nu officieel een droom.