Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

17 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

Het titelloze verhaal =D

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Ik zou echt geen titel kunnen bedenken, dus vandaar Het titelloze verhaal. Wel kan ik vertellen wat voor een soort verhaal het is, want ik doe het even ietsjes anders dan normaal gesproken. Het verhaal gaat over een geest, deze geest komt bij de geboorte van Eline de jong in haar lichaam terecht. Het vreemde is dat de geest zich niets meer van alles herinnert, geen gevoelens, naam of zelfs uiterlijk. De geest kan wel door de ogen kijken van Eline, maar ziet dan het uiterlijk van Eline, en niet van zichzelf. Doordat de geest in het lichaam van Eline zit, voelt en ziet de geest alles wat Eline voelt. Het enige wat de geest niet ziet, zijn de gedachte's die er spelen rondom het hoofd van Eline, maar die spreken vaak wel voor zich. Wat de geest ook niet kan zien of horen, zijn de jaartijden, dus de geest heeft geen besef meer van tijd, en schat dus vaak hoe oud Eline zou zijn.

Naja, dit was een beetje een uitleg en dan denk ik dat ik zo maareens begin met het eerste stukje te schrijven.

Ik ben btw geen pro of wat dan ook, en verwacht eigenlijk ook niet echt dat iemand dit gaat lezen, maar dat maakt me niet uit xd

Eline opende voor het eerst haar ogen als een kleine, en lieve baby. Niet alleen Eline opende haar ogen op dat moment, maar ook ik zag ineens weer. Het enige wat ik op dat moment wist, was dat mijn oorspronkelijke ik overleden was, verder wist ik niets meer. Ik probeerde of ik Eline kon '' besturen '' en of ik tegen haar kon praten, maar beide lukte me niet. Het enige wat ik kon was denken, zien en voelen. Ik kon trouwens alleen maar zien en voelen wat Eline voelde, dus als ik de andere kant wilde opkijken dan Eline deed, kon dat niet. Ik was niet Eline zelf, maar ik zat in haar lichaam vast. Dat besefte ik al snel. Ook al was ik niet zelf Eline, ik was wel benieuwd naar haar uiterlijk. Het duurde eigenlijk vrij lang voordat ik daar pas achterkwam, in ieder geval, zo leek het wel. Eline was schattig, maar ze was nogal saai en er gebeurde vrij weinig. Het was fijner als Eline sliep, dan kon ik haar dromen mee bekijken. Eline was dan wel klein, maar ze droomde al wel dingen die spannender waren dan haar dagelijkse leven. Af en toe kreeg ze nachtmerries, en dan werd ze huilend wakker, waardoor ook ik mijn ogen weer opende. Na een nachtmerrie te hebben gehad werd Eline altijd geholpen door haar ouders, die haar dan liefdevol vast hielden in hun armen en dan langzaam heen en weer wiegden. Het gaf me een fijn gevoel, aangezien ik voelde wat Eline voelde. De dagen en nachten gingen in het begin maar langzaam vond ik, maar naarmate Eline leerde te kruipen en de wereld wat meer begon te verkennen, werd het al wat leuker. Het maakte me benieuwd, benieuwd naar hoe haar toekomst eruit zo gaan zien.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
''Mama'', was het aller eerste echte woord dat Eline leerde, gevolgd door papa en wat andere woorden. Elke dag kroop Eline vrolijk door het huis heen. Pas op dat moment besefte ik dat Eline een hond genaamd Boomer in huis had. Boomer was een hond die aardig groot leek, maar dat kwam enkel doordat Eline zo klein was. Haar ouders en de mensen die op bezoek kwamen leken ook altijd net op reuzen. Eline moet zich zeker wel hebben klein gevoeld, tenminste, als ze daar al aan dacht op die leeftijd. Waar ik wel zeker van ben is dat ze al op jonge leeftijd liefde heeft kunnen aanvoelen, en de warmte die mensen, maar ook dieren je kunnen geven. Haat was er nog niet in haar leventje. Het ging allemaal al wat sneller, en Eline leerde lopen na een tijdje. Het was leuk om te zien hoe Eline opgroeide. Ze leek zo vrolijk, nee, dat was ze ook. Dat kon ik zeker weten vaststellen. Toch wist ik dat er ook dingen zouden komen die ze minder leuk zou vinden, en die kwamen er ook. De peuterspeelzaal, daar moest ze heen toen ze denk ik 2 of 3 jaar werd, helaas heb ik geen besef meer van tijd en kan ik het niet vaststellen. Hoe dan ook, Eline vond het zeker geen pretje om naar de peuterspeelzaal te gaan, vooral in het begin niet. Het waren maar een paar dagen in de week, maar toch vond ze het niet leuk omdat ze dan niet meer bij haar ouders was. Ze vond het eng daar, ze kende er niemand en was weg uit haar vertrouwde omgeving thuis. Eigenlijk zou ik het anders hebben gedaan, ik zou denk ik gelijk op de andere kinderen zijn afgestapt en proberen vrienden te maken. Gelukkig probeerde dit Eline na een tijdje ook, en met succes.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
De peuterspeelzaal bleek een aardig leuke tijd te zijn voor Eline, aangezien ze er vrienden en vriendinnen had gemaakt waarmee ze altijd gezellig speelde. Het was alleen jammer dat er vaak afscheid genomen moest worden, omdat als je rond de ik denk 4 jaar was, moest je naar de basisschool. Weg van de peuterspeelzaal, op weg naar het grote onbekende. Dan was je niet meer een van de oudste, dan was je een van de jongste en begon je eigenlijk weer helemaal onderaan. Toch was het wel leuk om te zien hoe Eline steeds weer wat leerde. Trouwens, ik geloof dat ik een heel belangrijk gedeelte oversla. Toen Eline ongeveer 2 en een half was, kreeg ze een zusje met de naam Michelle. Michelle werd thuis geboren, dat was anders dan bij Eline. Vlak na de geboorte van Michelle mocht Eline haar vasthouden in een dekentje, en ik voelde gewoon aan dat Eline dit erg fijn vond, ook al kon, en kan ik haar gedachtes niet lezen. Eline vond het erg leuk om een jonger zusje te hebben, maar dit zou haar ook een grote verantwoordelijkheid geven, daar zou ze wel altijd op moeten letten. En dat deed ze ook, ze was - met voorname in het begin - erg lief voor Michelle, en zong zelfs een keertje slaap kindje slaap voor haar. Ze hield van Michelle, dat was overduidelijk. Michelle was een wonder, niet alleen voor de ouders van Eline, maar ook voor Eline zelf. Dat stond vast.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Op een dag moest het toch echt gebeuren. Eline werd te oud voor de peuterspeelzaal, en zou naar de basisschool toe moeten. Ze besefte nog niet echt wat het inhield, en vierde vrolijk haar verjaardag en laatste dag op de peuterspeelzaal. Pas nadat het hele feestje voorbij was, besefte ze dat ze definitief de peuterspeelzaal zou verlaten, inclusief al haar vrienden die ze daar had gemaakt. Wat ze ook nog niet wist, was dat ze vaker naar school moest op de basisschool, en langer. De eerste paar dagen op de basisschool waren dan ook een verschrikking, en Eline kon haar moeder maar niet loslaten, wat toch keer op keer weer moest. De eerste week was echt een ramp. Eline moest vaak huilen, maar was ook erg bang en verlegen waardoor ze amper wat durfde. Zo had je in de klas het 'kind van de dag'. Elke dag was er weer een ander kind van de dag, en de volgorde daarvan bleef gewoon hetzelfde. Toen Eline voor de eerste keer kind van de dag mocht zijn, sloeg ze het over, ze durfde niet. Daarom werd een meisje genaamd Lieke het kind van de dag. Achteraf voelde Eline zich toch wel een beetje stom, en vond ze het jammer dat ze het niet had gedaan, want het zou wel leuk zijn. Je mocht dan zitten op een speciale stoel, die anders was van de rest. Dan stond je even in het middelpunt. Jaloezie? Of was het misschien toch maar beter dat Eline het aanbod voor de eerste keer maar afsloeg? En dit soort dingen zijn Eline nog vele malen vaker overkomen in haar leven. Dingen niet durven, afwijzen, aan iemand anders geven en dan spijt ervan hebben. Achja, beter iemand anders ermee blij maken dan niemand, toch? Heb ik altijd maar gedacht.

BearsFight
Straatmuzikant

BearsFight schreef:
Ik leeeees

BearsFight
Straatmuzikant

BearsFight schreef:
Verderrr ;c

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Groep 1 en 2 zaten bij elkaar, het was een combinatieklas. De groepen 1 en 2 verschilde trouwens maar amper van elkaar, alhoewel er wel een klein beetje verschil in zat. Eline begon toch te houden van de klas waar ze in zat, en maakte veel vrienden. Lieke werd haar beste vriendin, alhoewel... Op een dag ging Eline samen met Lieke spelen, bij Eline thuis. Winxclub was in die tijd heel erg in, en Eline had er dan ook een paar poppen en spullen van, waar ze erg trots op was. Lieke en Eline besloten om winxclubje te spelen. Een simpel spelletje waarin ieder gewoon een van de winxclub karakters speelde. Eerst was Lieke Bloom, en Eline een van de 'slechte'. Daarna zouden ze de rollen omwisselen, en dat gebeurde ook. Eline werd buiten vastgebonden op een stoel, en moest even wachten tot Lieke terug zou komen. Lieke ging naar binnen, naar boven. Ze bleef erg lang weg, en eigenlijk was het ook wel een beetje verdacht. Na een tijdje kwam Lieke gewoon weer terug, en er leek niets aan haar veranderd te zijn, en volgens mij had Eline ook helemaal niets in de gaten van wat er werkelijk aan de hand was. Na een tijdje werd Lieke opgehaald door haar moeder en ging ze vrolijk weer naar huis. Eline ging naar binnen in de woonkamer wat dingetjes doen, tot opeens de telefoon ging. Het was de moeder van Lieke, daar kwam Eline trouwens pas later achter. Wat bleek? Lieke had spullen van Eline's winxclub poppen gestolen. Gelukkig was de moeder van Lieke oprecht, en zorgde ze ervoor dat Lieke de spullen terug gaf en sorry zei. Eline was nog jong, en kon mensen nog gemakkelijk vergeven, en zo gebeurde dat ook bij Lieke.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Oorbellen, leuk, maar pijnlijk. Tenminste, zo zag het eruit in de ogen van Eline. Het '' Wie mooi wilt zijn moet pijn leiden '' gedeelte dus eigenlijk al. Eline wilde wel graag gaatjes en oorbellen, maar ze durfde het echt niet. Het zou vast en zeker heel erg pijn doen, en dat was niet leuk, en niet de bedoeling. Telkens als Eline dacht ''Ik wil het, en ik ga het doen!'' trok ze haar gedachte weer terug, ze durfde het gewoon niet. Het was wel lastig om de verleiding te weerstaan af en toe, nadat Lieke ook gaatjes kreeg. Het feit dat Eline nu wel gaatjes heeft, is op een wonderbaarlijke wijze gekomen, uit jaloezie. Echt jaloezie. Lieke was aan het mozaïeken, iets was Eline ook wel erg graag deed. Lieke maakte iets, wat de leraren heel erg mooi vonden. Één van de leraren vond het zelfs zó mooi dat ze er een foto van wilde maken, alhoewel, het kon natuurlijk ook gewoon werden gezegd om Lieke vrolijker te maken. Maar goed, Eline werd jaloers, nu moest ze ook iets hebben waarmee ze kon opscheppen, en ze wist al waarmee: Gaatjes, oorbellen. Nadat Eline uit was rende ze naar haar moeder toe die haar stond op te wachten en zei ze vastbesloten '' Ik wil gaatjes! '' Haar moeder was verrast te zien aan haar gezicht, maar het mocht wel. Gelijk reden ze naar een juwelier om gaatjes te laten schieten, en toen had Eline ze dan eindelijk, gaatjes. Ze had nu 1 paar kleine zilveren oorbellen, die ze 6 weken zou moeten inhouden, en elke dag moest druppelen. Het koste wat moeite, en het deed wat pijn, maar het was het waard, zeker weten.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:

Lezen, dat was een van de dingen die Eline nog totaal niet kon. Wat ze wel kon was luisteren, luisteren naar leuke verhaaltjes, waarvan in het speciaal verhaaltjes over Pandi. In totaal had ze er 4 boekjes van, 1 van haar zelf, 2 van haar zusje en 1 van haar zusje en Eline samen. Ze was haast verliefd op het verhaaltje van Pandi de tovenaar, haar eigen boekje. Ze vond het een geweldig boek, en kon het wel uit haar hoofd vertellen, aangezien haar vader het bijna elke avond aan haar voorlas, en daarvan maakte ze eigenlijk een beetje misbruik. Ze kón het verhaal uit haar hoofd vertellen, en doen alsof ze het echt voorlas. Dit bewees ze tijdens haar boekenbeurt. De juf was onder de indruk, '' wat een talent '' moet ze hebben gedacht, aangezien ze niet vele dagen later Eline in een speciaal leesgroepje plaatste samen met wat andere kinderen. Door het leesgroepje zelf leerde Eline gelukkig wel wat lezen, maar ze was niet terecht in het groepje gekomen. of was het slechts een beloning, voor het goed luisteren en onthouden van het verhaaltje van Pandi? Het maakte allemaal niet uit. Trouwens, Eline had ook een lieve pandaknuffel, die ze de naam Pandi had gegeven. Ze hield heel erg van die knuffel, sliep er elke nacht mee en bracht de knuffel uiteraard ook mee naar haar boekenbeurt, zodat iedereen Pandi kon aanschouwen. Groep 1 en 2 waren wat dat betreft erg leuke jaren geweest voor Eline. Groep 3, daar zou de verandering komen, dan zou je nóg vaker naar school moeten en veel meer moeten werken. Had Eline daar wel zin in?

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
De zomervakantie was heerlijk, en Eline ging ook lekker op vakantie samen met haar zusje, ouders, opa en oma. Het was een gezellige vakantie vol liefde en vreugde. Jammer genoeg dat daar een einde aan moest komen. Inmiddels zou Michelle ook alweer naar de basisschool gaan. Ze had er wat moeite mee, maar minder erg dan Michelle had. Eline zou alweer naar groep 3 gaan. In het begin vond ze het nog niet zo heel erg. Er waren 2 groepen 3, groep 3a en 3b. Toen Eline hoorde dat ze in groep 3b zou komen, vond ze het nog steeds niet erg, maar toen ze te horen kreeg dat ze maar met één ander meisje uit haar klas naar 3b zou gaan, moest ze huilen. Alle andere kinderen uit groep 2 gingen naar groep 3a. En Eline? Zij ging met een meisje dat niet eens haar beste vriendin was naar groep 3b, maar, het was een meisje. Dat was nog haar enige troost. Eenmaal in de klas zelf viel het in het begin nog best wel mee. Het echte leren lezen en schrijven zou nu beginnen, het netjes aan elkaar leren schrijven. Daar had Eline wel zin in, dan zou ze volwassen worden, een volwassen iemand... Dan hoefde ze niet meer in de poppenhoek te spelen om volwassen te zijn of om 'groot kind' te spelen. Ik moet toegeven, dat het haar ook wel erg gemakkelijk af ging allemaal. Eline verveelde zich zelfs. Ze wist heel vaak de antwoorden, en stak dus vaak haar vinger op. Ze ergerde zich eraan als iemand anders die niet de vinger opstak de beurt kreeg, en het dan niet wist, dan zei de juf het voor, terwijl Eline zo het goede antwoordt had kunnen geven. Dat ze wel een beetje goed was met het - vooral lezen - leren, bleek doordat ze een speciaal boekje kreeg. Het 'zon' boekje. Dit boekje was voor de snelle en goede lezers. Kinderen die er wat meer moeite mee hadden, kregen het 'maan' boekje. Ja, het begon leuk in groep 3.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Zoals ik al zei, het begon leuk in groep 3, en je kon gewoon zien aan het gezicht van Eline dat ze enorme lol had. Toch kwam er eigenlijk al vrij snel een einde aan alle pret. Eline werd verplaatst uit haar groepje, en kwam zo terecht in een groepje van in totaal 6 kinderen, waarvan zij het enige meisje was. Echt goed opschieten met jongens kon ze niet, ze was er veel te angstig voor, maar de angst voor jongens veranderde op een dag in een klap naar iets vreselijks, waardoor ze eigenlijk nooit meer echt durfde te praten met jongens. Het gebeurde allemaal ergens in de vakantie, toen ze samen met haar moeder, vader en zusje op bezoek was bij haar oma. In de buurt van haar oma's huis, stond een leuk speeltuintje, met daarin een wipwap, glijbaan en schommels. De schommels waren via de zijkant verbonden met de achterkant van de glijbaan, en de glijbaan zat vast aan een soort open fort. Eline besloot om samen met haar zusje naar het kleine speeltuintje te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Er waren 2 schommels, en beide waren ze nog niet bezet, dus namen Eline en Michelle plaats op de schommels. Op de glijbaan stonden 2 jongens, en ze hadden een berg met takjes gemaakt, die ze eerst gewoon op de grond gooiden. Na een tijdje begonnen ze met de stokjes te gooien, richting Eline. Het was raar, waarom zouden jongens van rond de 16 zoiets doen? Eline verminderde vaart tot de schommel stil hing, en keek naar boven. Op dat moment loodsten de twee jongens een grote tak met de breedte van een vuist naar beneden, waardoor hij op het voorhoofd van Eline belandde. Eline probeerde om zich in te houden, maar moest al snel huilen. Zo snel als ze kon sprong ze van de schommel af en trok ze haar zusje mee. Ze mochten Eline dan wel hebben geraakt, maar Michelle, daar moesten ze met hun poten vanaf blijven. Huilend rende Eline naar het huis van haar oma. Toen ze aankwam, had ze al een grote dikke bult op haar voorhoofd, en enorme hoofdpijn. Waarschijnlijk heeft ze ook een zeer lichte hersenschudding gehad. Dit alles heeft ervoor gezorgd, dat ze er letterlijk een trauma aan heeft overgehouden. Waarom, hoe konden die jongens dat maar zo doen zonder er ook maar even over na te denken?

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Eline had niet alleen last van haar trauma, maar kreeg de laatste tijd ook steeds meer last van hoofdpijn. Echt veel sprak ze er niet over, maar soms moest ze gewoon ziek thuis blijven omdat ze die hoofdpijn had. Slapeloze nachten volgden er ook, en Eline kwam veel te laat in slaap voor haar leeftijd, wat vrij ongezond was waardoor ze nog meer hoofdpijn kreeg. Ik had medelijden met Eline, en was opgelucht toen haar ouders de beslissing maakte om met haar naar de huisarts te gaan voor haar hoofdpijn. De huisarts zei dat Eline naar het ziekenhuis moest gaan, zodat ze daar naar haar ogen konden kijken, want wie weet lag daar wel de fout van haar erge hoofdpijn. En zo gezegd, zo gedaan. Ongeveer een dag later vertrok Eline, samen met haar moeder naar het ziekenhuis. Eline was bang, wat zouden ze gaan doen? Zou het pijnlijk zijn? Angstig wachtte Eline samen met haar moeder in de wachtkamer totdat ze aan de beurt kwamen. Iedereen die voor Eline aan de beurt was, liep doodnormaal de kamer in, maar kwam hem weer uit met erg rode ogen en grote pupillen. Dit maakte Eline alleen maar angstiger. Toen Eline aan de beurt kwam, moest ze bijna huilen. Ze vond het vreselijk eng. Ze kwam in een kamer met een dokter. Ze moest een paar testjes doen, en toen kwam het. Ze moest oogdruppels in doen. Nou ja, dat moest de dokter bij haar doen. Het deed pijn, het brandde en ze mocht in haar ogen wrijven met een doekje daarna. Gelukkig mocht Eline de kamer weer verlaten. Het duurde ongeveer 15 minuten, of Eline begon heel erg wazig te zien. Ze zag bijna niets meer. Het was expres gedaan, zo kon de dokter haar ogen beter onderzoeken. Veel moeite voor zoiets kleins, arme Eline... Niet veel dagen na het hele onderzoek, bleek dat Eline een bril moest. Hier was ze niet echt blij mee, want ze was al niet echt de populairste op school. Het zou wel moeten, en daarom koos Eline een bril uit, die ze elke dag droeg.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Dag opa, dag lieve lieve opa. Het was in de avond toen Eline's moeder thuiskwam van haar vader. Ze was naar de kamer van Michelle en Eline gelopen om te vertellen over de dood van haar vader. Michelle besefte nog niet echt wat er aan de hand was, en wat het 'dood' zijn nou eigenlijk echt betekende. Eline echter wist al erg goed wat het betekende. Haar opa zou nou weg zijn, voor goed. Of hij zou nu ergens in de hemel zijn, want hij was een goed mens. Eline haar opa had leukemie. In het begin was daar niet veel van te merken, en kon hij nog gewoon allerlei dingen doen, en mee gaan op vakantie. Eline werd in het begin ook nog niet verteld dat ze al zeker wisten dat het niet meer goed zou komen met haar opa, pas later toen het wat slechter ging vertelden haar ouders als ze vroeg: '' Wordt opa weer beter? '' '' Nee, het gaat alleen maar steeds slechter met opa, maar hij gaat nog wel even mee hoor ''. Na een tijdje kon haar opa niet meer mee op vakantie, en langzamerhand ging het lopen ook steeds slechter met hem. Op het gegeven moment ging het zo slecht met hem, dat hij beneden lag op een bed, en zelfs niet meer normaal kon plassen, maar dat moest doen in een fles. Het ging vreselijk slecht met hem. Op 76 jarige leeftijd is hij weg gegaan van deze wereld. Ik hoop voor hem dat er leven is na de dood. Eline moest huilen, het was haar favoriete opa die er nu niet meer was...

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Mocht iemand dit verhaal lezen, mail me dan, anders voel ik me zo forever alone en alsof ik dit alleen voor mezelf typ xd

_____________________________________________________________________________________________

Vele dagen gingen voorbij, waarin gewone leuke dingen gebeurde, maar ook af en toe minder leuke dingen. Het enige echte vervelende was dat Eline nog steeds vaak niet goed in slaap kon komen, maar hier kon ze ook niet echt wat aan doen. De dagen verliepen meestal wel soepel, en zo kwam er alweer een einde aan het schooljaar van groep 3. De zomervakantie was leuk, maar helaas wel zonder haar opa. Het verdriet was gelukkig alweer wat weggezakt, en had plaats gemaakt voor nieuwe, leukere dingen. Groep 4 zou wel leuk starten, en dat was ook zo. Groep 4 startte gewoon normaal, niet zo veel aan de hand. Ook begon in groep 4 het normale en digitale klokkijken, iets waar Eline in het begin totaal geen begrip voor had en niets van snapte. Het duurde wel eventjes voordat Eline het eenmaal doorhad, maar toen ze het uiteindelijk door kreeg, werd ze er erg goed in en snapte ze het goed. Alles was in groep 4 nog wel te doen, en het ging ook wel goed. Toch werden er wel eens af en toe nare opmerkingen over Eline gemaakt, of gezegd dat ze verliefd was op een jongen genaamd Niek, en dat hij op haar zou zijn. Dit alles kwam omdat ze vaak afspraken met elkaar, dat deed Eline trouwens ook met een jongen genaamd Lorenzo. Ze kon het beter vinden met die twee jongens, dan met sommige meisjes. Ze was niet verliefd, nog niet, maar dat gebeurde wel.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld