Orpg Dauntless & Nyu - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

Orpg Dauntless & Nyu

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Kiyomi // 16 // redelijk slim qua denkwerk, maar vrij onhandig // houdt van wapens // stoer van karakter, maar van binnen een echt meisje // 1,55 lang // piccaa // rest zul je wel merken

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:

Blake ~ 17 ~ Teruggetrokken, slim, moedig, ernstig, bedachtzaam, kan moeilijk met anderen samenwerken ~ Goed in het bedenken van valstrikken ~ rmjw

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Blake staarde uit het raam van het paleis van zijn vader. Hij keek uit over de grote tuinen en de dag leek zo normaal, al was hij dat allesbehalve. Een paar dagen geleden was er een vreemd volk op hun planeet Arolocia geland en dit zorgde voor een enorme oproer. Er was altijd gedacht dat wij niet de enigen in dit zonnestelsel zouden zijn, maar de wezens die zichzelf mensen noemden leken zoveel op hen en dat had niemand verwacht. Zijn vader, de koning had met de leider van de gelande mensen gepraat en al snel waren er meer mensen gekomen, op de een of andere manier voelde Blake aan dat dit niet goed kon aflopen.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Toen Kiyomi in het grote ruimteschip zat, kreeg ze iedere kilometer verder al meer zenuwen. Er waren buitenaardse wezens geïdentificeert op een nog onbekende planeet. Of het dieren, planten of aliën waren, was nog niet helemaal helder, maar men vermoedde dat de kans op aliëns erg aanwezig was. Kiyomi keek bijna de hele reis naar buiten en dacht na over wat ze kon verwachten. Ergens was ze wel bang, want ze was een van de eersten die er heen zou gaan. Het was uiterst gevaarlijk, want nog niemand wist of de wezens op die planeet wel mensvriendelijk waren. We waren hier trouwens niet alleen maar voor niets. De aanvoerder van het ruimteschip vertelde dat de wezens die er woonde vreselijke schepsels waren, moordlustig en onvertrouwbaar, ookal zouden ze nog zo lief lijken, dat is niet te zeggen van hun ware aard, en daarom moeten we ze uitroeiien, zodat ze ons niets meer zouden kunnen doen, en dan zouden we er ook nog eens een planeet bij hebben. Het duurde ongeveer drie dagen toen we aankwamemen op de planeet, en de aanvoerder in gesprek ging met de koning van de planeet.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Blake en de rest van de koninklijke familie was erbij geweest toen ze geland waren. Het was hun gebruik hen welkom te heten al had hij daar niet echt zin in toen hij hun uitrusting zag die ze aan hadden. Sinds dan hadden ze hen een verblijfplaats aangeboden in het kasteel en verbleven ze onder hen. Blake moest eigenlijk niet veel hebben van dit vreemde volk. Waarom gingen ze niet gewoon terug naar hun eigen planeet, waar ze thuishoorden. Daarbij wist hij ook dat zijn vader een kans op uitbreiding waarschijnlijk niet zomaar zou laten liggen, al zou hij nooit de oorzaak zijn van een oorlog. Hij zou gewoon blijven onderhandelen tot er zo'n onenigheid ontstond dat er wel een oorlog moest komen. Hij wou niet dat zijn rustige leven plotseling werd omgegooid en zou veranderen in een ware hel, want als koningszoon was hij een belangrijk doelwit.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Toen onze aanvoerder weer terugkeerde naar de rest van het team, zei hij dat we een verblijfplaats zouden krijgen, en dat iedereen een aparte opdracht zou krijgen. Hij vertelde dat Kiyomi de taak kreeg om de zoon van de koning te ontvoeren, zodat ze er mee konden dreigen. Als ze de planeet niet zouden verlaten, zouden ze zijn zoon van het leven ontnemen. Dat had de aanvoerder best goed bedacht, alhoewel Kiyomi niet wist of dit eigenlijk wel zo'n top plan was. Nu kreeg ze een enorme berg van verantwoordelijkheid over zich heen, en moest ze zichzelf wel echt gaan bewijzen. Kiyomi besloot om eerst maar eens uit te gaan rusten, en de planeet maar wat te gaan verkennen. Rustig liep Kiyomi naar haar verblijfplek waar ze vermoeid op het bed neerplofte. Ze had nog nooit iemand ontvoerd, dit was de aller eerste keer. Ze wist helemaal niet wat voor een persoon de zoon van de koning was, ze had hem nog niet eens gezien, dus ze moest er ook nog eens achter komen wie zijn zoon was. Veel te doen dus, gelukkig kreeg Kiyomi er wel de tijd voor, dus het zou haar wel gaan lukken.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Blake werd bij zijn vader geroepen die hem uitlegde dat hij naar een van de mensen moest en hen in de gaten moest houden. "Doe gewoon alsof je hen een rondleiding wilt geven" fluisterde hij en Blake knikte. Hij had geen zin om zich met deze 'mensen' of hoe ze zich ook noemden bezig te houden, maar hij har respect voor zijn familie en zeker voor zijn ouders, daarom ging hij wat eten in de keuken halen en ging naar haar kamer. Voor hij aanklopte schudde hij nog even met zijn haar om de oranje kleur van argwaan eruit te krijgen tot het weer bruin was. Daarna ademde hij diep in en klopte aan.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Na een tijdje hoorde Kiyomi geklop op de deur. Ze stond op en liep er heen, daarna opende ze de deur. Toen ze zag dat het een van de buitenaardse wezens was, glimlachte ze nep. Ze had hem nog geen enkele tel gezien, of ze kon hem al niet uitstaan. Het was door alle slechte dingen die er over de bewoners van deze planeet werden gezegd waardoor Kiyomi en nog veel meer mensen al gelijk de bewoners hier gingen vooroordelen zonder ze nog echt gezien of gesproken te hebben. '' Kom binnen '' zei Kiyomi op een zo vriendelijk mogelijke toon. Als ze aardig deed, kon deze 'jongen' haar misschien vertellen wie de zoon van de koning was.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Blake ging de kamer binnen en plaatste het schoteltje gevuld met een mix verse fruitblokjes van vruchten van zijn planeet op haar tafeltje. "Er werd me gevraagd je dit te brengen. Ik weet niet of jullie deze vruchten kennen en of jullie zelfs weten wat fruit is, maar ik denk wel dat je het eetbaar zal vinden." zei hij en bleef in eenzelfde strakke rechte houding staan. "Er werd me ook opgedragen te vragen of alles naar wens is en of u misschien een rondleiding door ons kasteel en de stad wou, of wou u liever eerst rusten." In zijn hoofd herhaalde hij steeds opnieuw het woord rusten omdat hij echt hoopte dat ze voor die optie koos en hij dus tijdelijk van zijn taak ontheven zou zijn.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld