Forum

'Zie ik daar soms twee tortelduifjes?', zei Harry. Ik voelde hoe mijn wangen begonnen te gloeien. Zayn was gewoon lief voor me. Niks liefde. Zayn Malik mij leuk vinden? Wat een onzin, zo veel knappe meisjes en waarschijnlijk heeft hij driekwart daar ondertussen al van gezien. Hij zou nooit voor mij kiezen. 'Natuurljk niet, alsof iemand wat in mij zou kunnen zien', zei ik, perongeluk hardop. Niall leek uit zijn gedachtes te komen. 'Wat praat jij nou voor onzin?', zei Liam verontwaardigd. 'Je bent prachtig...' zei Niall zacht. Ik voelde dat ik weer rood werd. 'Vergeet wat ik zei.', zei ik bijna net zo zacht als Niall. Zayn keek me verlegen aan. 'Je mag best weten dat je mooi bent, dat is niet arrogant hoor.', zei hij om het onderwerp niet te doen uitsterven. Ik keek hem aan alsof ik niet snapte waar hij het over had. Dit was niet het onderwerp waar ik het over wou hebben, maar ik wist niet hoe ik het ontwerp kon veranderen. Ik voelde de tranen komen. Mark vond me ook "prachtig". Is "prachtig" voor jongens het woord om een meisje pijn te doen? Ik voelde mezelf misselijk worden. Ook Harry mengde zich nu in het gesprek. 'Zayn heeft gelijk, je bent mooi. Niet zo onzeker.' 'Waar is de wc hier?', vroeg ik. 'Die deur daar.' Louis wees naar de andere kant van de ruimte. Fijn een wc in dezelfde ruimte. Ik liep er naartoe en voordat ik de deur opendeed voelde ik het al komen. Te laat. Voordat ik de deur achter me kon sluiten kwam mijn ontbijt al naar boven. 'Emily..?', vroeg Niall bezorgd. 'Gaat het wel?' Ik begon te kokhalzen en alles kwam naar buiten. O nee, dit is zo beschamend... Louis stond op en kwam mijn richting op. 'Herrineringen?', vroeg hij. Ik kon de tranen al niet meer tegenhouden en liet ze maar gewoon rollen. 'Het is wel duidelijk dat een jongen je pijn heeft gedaan... Maar voor het geval onze Zayn nog een verliefd op je wordt. Zo is hij niet.', fluisterde hij. Ik keek hem dankbaar aan. Hij gaf me een knipoog. 'Ik wil je een knuffel geven, maar aangezien mijn ontbijt net mijn maag heeft verlaten, lijkt dat me niet zo fris...', zeg ik zacht. Hij lachtte even. Zayn stond ondertussen ook in de deuropening en liep naar me toe, mijn braaksel ontwijkend. Fuck, nee, hij mag me zo niet zien. 'Gaat het met je Em?' Mijn god, mijn hart maakte even een sprongetje. Hij korte mijn naam af! Dat betekend dat hij me als een vriendin ziet. Mooi meegenomen dit. Ik schudde mijn hoofd. 'De schoonmakers maken dit wel schoon, wij hebben iets te bespreken.', zei Louis. Ik zag vanuit mijn ooghoeken hoe hij Zayn pushte om me naar één van de bedden te brengen die in de kamer staat. Met zijn mond vormde hij het woord 'Bed'. Jammer dat ik dat gezien had, anders was het nog liever geweest, maar hier kan ik ook wel mee leven. Louis liep al naar de rest. Daar stond ik dan. Ik begon me ervan bewust te worden dat ik Zayn best wel leuk begon te vinden. Niet als een beroemdheids crush, maar als een echte. 'Sorry van daarnet. Ik wist niet dat je er zo op zou reageren. Het spijt mij en de andere jongens.', zei hij. 'Het is gewoon... Weet je, ik vertel je dit wel als de rest erbij is, die verdienen ook een uitleg. En het is hier niet zo comfortabel.', zei ik. Zayn maakte aanstalten om me een knuffel te geven, maar vroeg toen; 'Mag ik..?', bijna fluisterend. Zonder antwoord te geven gaf ik hem een knuffel. Hij pakte mijn hand en zei toen: 'Wat dat van daarnet ook was en wie je ook heeft laten voelen alsof je lelijk bent, geloof diegene niet.', zei hij lief. Ik keek recht in zijn ogen en hij in de mijne. Ik kon dit niet langer verdragen. Konden we hier niet weg? Het liefst voor ik me niet meer in kan houden en hem zoen. Ik schudde mijn hoofd. 'Dat is het niet.', zei ik. 'O, nou ja. Hoe dan ook, je verdient wel wat rust, maar fris je eerst maar op.', Ik gooide wat water in mijn gezicht. Daarna hij trok me mee naar het bed dat aan de rechterkant van de kamer stond, liet me daar plaats nemen, nam naast me plaats en riep de anderen. Louis keek me aan om me te laten zien dat ik moest beginnen met praten. Niall keek me nog steeds verward aan. Ik kreeg ineens medelijden met hem. Probeert hij lief te doen, deins ik terug... 'Allereerst, wil ik sorry zeggen tegen Niall. Ik... Nou ja, je komt er zo achter waarom ik van je schrok.', zei ik zo zacht dat ik begon te twijfelen of ze het wel gehoord hebben. En Nialls gezicht te zien wel. Ik nam mezelf voor om harder te gaan praten. 'Het maakt niet uit, ik had al zoiets verwacht.', zei hij met een glimlach. Hij is zo schattig... Nu moest ik echt aan het verhaal beginnen. Ik ademde een keer diep in en uit en begon aan mijn verhaal. 'Vorig jaar had ik een vriendje. Hij heette Mark.' Ik stopte even met praten bij z'n naam. Ik keek de jongens één voor één een keertje aan. Kon iemand van hun me even helpen? Zayn pakte mijn hand en gaf er een kneepje in. Meer had ik niet nodig. Zijn aanraking gaf me zoveel zelfvertrouwen dat ik mijn verhaal zo tien keer kon vertellen. 'Ik was toen net uit een depressie gekomen. Ik werd namelijk al mijn hele leven lelijk genoemd.' Zayn stond op. 'Wat is dat voor onzin zeg!' Hij herstelde zich snel, nam weer naast me plaats en ik zag hoe Liam Louis aanstootte en begon te giechelen. Zelf kon ik ook moeilijk mijn lachen inhouden. 'Waar was ik... O ja. Ik was dus net uit mijn depressie en was dolgelukkig met Mark.' Harry keek me geconcentreerd aan, wachtend op de rest van mijn verhaal. Hij leek niet in te zien dat dit uit kon lopen op iets ergers dan een depressie. Nu ik het zo bekijk, heeft hij gelijk. Niemand heeft dat ooit kunen verwachten. 'Hij noemde me altijd prachtig en...' Ik wendde mijn blik op Niall. 'Hij spreidde zijn armen precies op jouw manier als hij me een knuffel wou geven, Niall.' 'Dat is goed, toch?' , zei hij. 'Misschien, misschien ook niet.', antwoordde ik honderd procent eerlijk. Hij knikte begrijpend. 'Het was dus weekend en ik had zin om Mark te zien, dus ging ik naar zijn huis. Toen hij open deed zag ik aan hem dat er iets niet goed ging.', zei ik toen. 'Je dacht dat hij iets van plan was?' zei Harry. Ik knikte. 'Zelfmoord?' Ik schudde mijn hoofd. 'Nee, geen zelfmoord, dan zouden de zaken misschien beter afgelopen zijn. Nou ja, voor mij dan.' Ik zag hoe de jongens me bezorgd aankeken. Ik zuchtte. Was dit wel zo'n goed idee? Ik ken ze hooguit een uurtje. Ach ja. Ik mocht de rest van de dag met ze doormaken, tegen die tijd moesten ze me wel bergijpen toch? Het vertellen is vast een goede keuze. Zayn -die nog steeds mijn hand vast had- gaf me weer een kneepje. 'Ik liep hem voor naar binnen toen ik zijn hand ineens tegen mijn mond voelde. Ik dacht dat hij een grapje maakte, maar het was opzet...', ik stopte even met praten en voelde de misselijkheid weer terugkomen. Ik keek Zayn in z'n ogen. Wauw. Volgens mij zag hij mijn woorden al aankomen. 'Hij...', begon ik. Ik kon dit niet. Ik wou nu het liefst keihard uithuilen tegen Zayns borst aan. Net als ik eerder die ochtend al had gedaan. 'Jongens, ik kan het niet. Ik kan het niet zeggen...' Het klonk misschien laf, maar het brak me echt van binnen. Het deed zoveel pijn. 'Rustig.', zei Liam. 'Adem rustig in en uit en probeer het opnieuw.', zei hij bemoedigend. Ik deed wat hij me aanrade en probeerde het opnieuw. 'Hij trok me mee naar zijn bed boven.', zei ik. Zayn kneep weer in mijn hand en ik kreeg het gevoel dat dit niet was voor mij, maar voor zichzelf. 'Ik was zestien. Nog lang niet toe aan wat hij wou, maar toen ik hem dat duidelijk probeerde te maken, sloeg hij me.', zei ik. 'Hoe hard?', vroeg Niall. 'Zo hard dat hij me zo ver kreeg dat ik rustig werd.', antwoorde ik. 'Hij... Jongens het is wel duidelijk toch wat hij heeft gedaan?', vroeg ik. 'Hij verkrachtte je.', zei Zayn met een vragende ondertoon. Ik knikte. Nu pas voelde ik dat ik huilde. 'En ik doe je aan hem denken?', vroeg Niall toen een tikkeltje beledigd. Ik legde mijn ellebogen op mijn bovenbenen en plaatste mijn hoofd in m'n handen, mijn gezicht verbergend. Antwoord geven durfde ik op de één of andere manier niet. Ik beval mezelf hem aan te kijken. 'Ja, daarom deinsde ik achteruit. Jouw manier van knuffelen komt zo erg met hem overheen, het deed me denken aan hem. Je noemde me "prachtig" wat ik echt waarder, maar mensen noemde me altijd lelijk en als ze me knap vonden, was ik "mooi" of "een beauty", maar jij zei "prachtig". Ik werd misselijk toen ik dacht aan Mark. Op het moment dat hij me... Nou ja, binnendrong zei hij dat hij het uit liefde had gedaan en dat ik prachtig was.', lichtte ik toe. 'Maar als het uit liefde was, had ik dat toch gevoelt..?', vroeg ik. Zij waren de eerste personen aan wie ik het überhaupt durfde te vragen. Als Mark het uit liefde had gedaan, had het vast een stuk minder pijn gedaan en dan hoefde hij me niet te dwingen ook. 'Ik denk het wel.', antwoordde Harry. De tranen rolde nog steeds over mijn wangen. 'Je weet toch wel dat ik je dat nooit aan zou doen?', zei Niall nog steeds beledigd. 'Nee, dat weet ik niet. Ieder wezen dat zich aangetrokken voelt tot vrouwen zou me dit aan kunnen doen. En vandaag besefte ik dat het ook 1/5 van One Direction zou kunnen zijn, hoe gaaf ik jullie ook vind. Ik vertrouw geen enkele jongen of man meer...', zei ik. Niall keek me beteuterd aan. Ik besefte dat dat niet zo gek was. Een fan was bang voor hem. Het had een rede, maar toch. Ik keek hem recht in zijn ogen en zei: 'Ik kan het niet helpen. Mijn hele leven is in één klap verandert. Ik vertrouw mannen sowieso al niet. Laat staan als ze op Mark lijken. Toen ik het mijn ouders vertelde wouden ze beslist verhuizen. Ze wouden niet dat ik in het zelfde land rondliep als hem.', zei ik. 'Dus verhuisden we naar Engeland. Ik woon hier nu dus al bijna een jaar en mijn Engels klinkt nog steeds alsof ik het net heb geleerd.', grapte ik. Zayn lachtte. 'Ik vind je accent wel schattig.', zei hij. Mijn hand gloeide nog steeds. Ook al had hij hem al een paar seconden los gelaten. Ik verlangde nu al naar zijn sterke greep. Ik grinnikte en veegde mijn tranen weg. 'Sorry Niall.', zei ik nog een keer, in de hoop dat dit het einde van het gesprek was. 'Ik denk dat we allemaal hetzelfde gevoeld zouden hebben, ik kan het je niet kwalijk nemen.', zei hij glimlachend.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * 

Hadden jullie dit verwacht? Ik niet in ieder geval hahaha. Ik vond het zo moeilijk om dit te schrijven! Ik voelde me net Emily en het was net alsof ik daar zat met de jongens. Geloven jullie dat mijn hand echt ging gloeien? Nee? Dacht ik al. Als ik het maar geloof xd Ze heeft het eindelijk gezegd, man wat koste dat me moeite! Nou ja, het heeft me de hele dag gekost, dit kleine hoofdstuk. Ik sloot iedere keer af en gaf het dan voor een half uur op om daarna toch maar weer verder te schrijven, maar het is geluk! *kijkt trots*. Vote, comment, fan? Bye!

x-jes