Forum

Inleiding

Dit verhaal gaat over Iris (Latijns voor Regenboog). Ze was altijd vrolijk en deinsde niet terug voor avontuur .Tenminste, zo was het nadat ze haar eerste obstakel had overwonnen… Ze leefde in een andere wereld, maar verschilde niet veel van onze wereld. Ze had iets speciaals waarvan niemand, tot die ene dag, iets van wist. Zelfs zij wist er niks van, en jij, beste lezer, zal ook verstelt staan van het verhaal van  Regenboog. Ga mee met haar avonturen en ontmoet haar speciale zwaard en de sjaal, die eerst gewoon leken…

Maar pas op, want als ze eenmaal klaar is om te vechten, kan je haar niet bedwingen. Wees dus voorzichtig en vooral… niet bang!

1 Het zwaard en de sjaal

Het was midden in de nacht, Iris rende zo snel ze kon over het plein. Ze kende het plein op haar duimpje, maar in haar paniek ging ze de verkeerde straat in.  ,,O nee!’’ riep ze uit. Ze zat vast in het straatje, de donkere gestalte die haar had achtervolgd liep op haar geluid af. Hij pakte een mes van zijn hoed, waarvan Iris dacht dat het een simpele veer was, en gooide het mes naar haar toe. Even dacht ze dat het voorbij was. Maar toen…  In een fractie van een seconde  dacht ze aan het zwaard en de sjaal dat ze vannacht had gevonden naast haar. Ze raakte het zwaard aan en… Een visioen. Ze zag zichzelf, in precies dezelfde situatie als ze nu in zat. Ze had het zwaard en de sjaal voor de zekerheid onder haar jas verstopt en ging toen naar buiten. Ze liep rond in de straten en kreeg het gevoel dat ze bespied werd en ja hoor, iemand met een grote donkere hoed en jas rende in volle vaart achter haar aan… Poef! Haar gedachte werd onderbroken door het mes dat haar bijna geraakt had en in de muur was geknald. Haar laatste hoop was het zwaard. Ze viste het onder haar jas vandaan, maar… Het deed niks. Toen ze het had beetgepakt gaf het een gekleurd schijnsel af. Nu niks meer. Toen bedacht ze dat ze de sjaal om moest doen! Ze bond de sjaal om haar nek en ja hoor. Het zwaard begon dreigend te glimmen en hakte het mes precies in een rechte lijn door midden. Net voordat het mes het puntje van haar neus had aangeraakt. Maar de achtervolger liet zich niet stoppen en gooide de volle lading uit zijn jaszak. Maar Iris hakte met gemak, met een simpele zwaai, alle punten er af. Ze vatte al haar moed en liep naar de achtervolger, die versteend bleef staan. Ze prikte in zijn been, en gaf hem vervolgens een keiharde stoot met de zijkant van haar zwaard. Bewusteloos. Ze rende snel weer naar haar huis. Ze ging slapen, maar bleef visioenen krijgen van een meisje dat op haar leek, met hetzelfde zwaard en dezelfde sjaal. Was zij dat?

De volgende ochtend raakte ze het zwaard aan, in de hoop dat ze een visioen zou krijgen. Ze zag alleen het Noorderlicht. Daar had ze niks aan. Net toen ze het zwaard los wou laten, hoorde ze een stem. Ze zag het licht een figuur vormen en luisterde aandachtig. ,,Kom naar me toe...´´ zei de stem. Ze snapte er niks van, maar ze kreeg een gevoel dat ze met de sjaal en het zwaard onverslaanbaar was. Haar instinct zei: Niet overmoedig worden! Je hebt een zwaard en een sjaal. Wat dan nog? Ze negeerde haar instinct en liep naar de grote tuin. Ze besloot eerst te oefenen. Het ging tot haar grote verbazing heel simpel. Het zwaard gleed makkelijk door de metalen platen. Ze had ze eerlijk gezegd nooit gezien in de tuin. Vreemd, maar toch wist ze dat er iets ‘normaals’ was. Ze snapte het niet, maar ging toch door. Toen ze zeker wist dat ze er klaar voor was, had ze geen idee wat ze allemaal kon. In plaats van de voordeur te nemen, wou ze dit keer wel over de schutting klimmen. Tot haar verbazing nam ze een sprong en ging er in een keer met een dubbele salto op. Ze schrok van zichzelf. Dat had ze nooit gekund. ,,Wacht eens even…’’ Zei ze zachtjes. ,,Ik heb dit altijd gekund, maar noot gedurfd’’. Ze had inderdaad nooit genoeg zelfvertrouwen en moed gehad om dat te doen. Of lag het toch aan het zwaard en de sjaal? Om het te testen, sprong ze er, behendig als een kat, eraf en legde het zwaard en de sjaal op een tafeltje. Alsof het zwaard wist van wie hij was, stopte hij met licht geven. Iris was ondertussen alweer op de schutting gesprongen. ,,Wauw, dit heb ik altijd al gekund…’’ zei ze met een glimlach op haar gezicht. Ze sprong eraf, en pakte het zwaard en de sjaal. Het zwaard reageerde op haar en begon weer te glimmen. En ook al was het windstil, de sjaal wapperde vrij als een vlag, zonder geluid.

2 De reis