Forum

Ik liep over de straat het was een beetje schemerig. Ik was altijd al bang geweest dat ik achtervolgd werd door iemand ik had het nu opeens heel erg, ik keek schichtig om me heen. Opeens vloog er een grote roofvogel er ontsnapte een klein gilletje. Ik sprak mezelf moed in:  ‘er is toch geen eng iemand er is normaal ook niemand dus waarom zou er nu wel iemand zijn.’  Maar ik voelde me  nog steeds ongemakkelijk ik wist nu gewoon zeker dat ik werd gevolgd. Ik keek nog een keer achterom en zag iets snel verdwijnen, ik werd nu echt bang ik ging wat sneller lopen. Opeens hoorde ik een klein lachje een stukje achter me ik schrok heel erg en ging nu nog sneller lopen. Het lachje kwam nog dichterbij en werd enger en gemener. Ik begon te rennen het lachje begon steeds sneller dichterbij te komen. Nu begon de lach achter me te vervormen in iets bekends ik dacht: ‘het zal toch niet dat het die pestkop uit mijn klas is ik begon heel hard te rennen en ging steegjes in volgens mij had ik hem afgeschut. Ik begon weer wat langzamer te lopen, ik zag nu pas dat het al lang donker was, ik keek snel op mijn mobiel hoe laat het was ‘is het nou al zo laat ik moest al lang thuis zijn.’ Dat zal wel weer een dikke preek worden van mijn ouders, dit was wel beter dan weer eens in elkaar geslagen worden. Ik wou snel naar huis toe. Maar waar was ik nou. het werd opeens heel snel kouder ik rilde. Ik bedacht ik me ik had een gps  op mijn mobiel gelukkig nu kwam ik misschien toch nog op tijd thuis. Maar ik had geen Wi-Fi verbinding hier, hoe kon ik nou thuis komen. Naar huis bellen kon ook niet want er was ook geen verbinding om te bellen. Ik probeerde de steegjes te lopen waar ik toen ook langs was gegaan had ik maar meer opgelet. Ik wist nu echt niet meer waar ik was maar hé daar was een jongen, ik schatte hem ongeveer 26 hij was iets van 1 meter 75 en had blond vooruit gekamd haar hij was best wel knap. Hij kwam naar me toe lopen en zij ‘Wat moet zo’n mooi meisje hier zo laat nog alleen?’ ik zei ‘Er zat iemand achter me aan en nu ben ik verdwaald.’‘Ik wil je wel thuis brengen hoor als je wilt?’ Ik dacht eigenlijk moet ik niet bij vreemden mee rijden maar hij ziet er zo lief uit en anders kom ik nooit meer thuis. ‘Ja graag dankje anders kom ik nooit meer thuis’ zei ik blozend. We gingen naar zijn auto toe. Het was een hele mooie cabrio, hij zag er heel erg duur uit ik dacht in me zelf hoe kan hij zoiets ooit betalen. Nu vroeg hij ‘waar woon je eigenlijk’ ik antwoorde ‘oja dat was ik helemaal vergeten te zeggen, in Duckstad op nummer huisnummer 313’ ‘Oke dat is nog wel een best groot stuk rijden maar ik breng je wel.’ ‘Echt bedankt dat je me wilt brengen.’ ‘geen dank zo’n mooi meisje breng ik graag thuis.’ *bloost* Ondertussen zaten we al bijna een uur in de auto waarom zou het nou zo lang duren. Ik zag een bord langs de weg staan “welkom in Duitsland”. Ik vroeg bang ‘huh je rijdt een beetje de verkeerde kant op?!’ hij antwoorde boos ‘je moet nooit bij vreemden in stappen he heeft je mamma je dat niet geleerd?’ Ik begon boos te worden en begon om me heen te slaan. Opeens kreeg ik een zakdoekje voor mijn mond geduwd ik voelde mij langzaam zweverig worden en mijn ogen zakten dicht. Mijn ogen gaan langzaam open ik voel dat ik gezweet heb ik kijk om me heen en zie opeens dat dit niet mijn eigen kamer is, ik zit in een klein kamertje zonder raam en versleten vloerbedekking en een bed met een dun dekentje. Ik begin heel hard te gillen ‘Waar ben ik?!?’ Er komt iemand aan rennen en slaat de deur open en zegt ‘bek dicht!’ Ik zeg een beetje bang ‘maar waar ben ik dan wat moet ik hier?’ ‘kom je vanzelf wel achter kreng’ ‘zeg het nou maar gewoon.’ Ik krijg een harde klap in mijn gezicht van de man. Van schrik liet ik een klein gilletje ontsnappen. De man zei; ‘als je nu niet je bek dicht houd dan gaat je mooie koppie er straks af!’ Ik hield mijn mond stijf dicht en zei nu niets meer. De man liep weer weg en knalde de deur achter hem dicht. Ik begon zachtjes te huilen de tranen gingen steeds harder stromen mijn wangen waren nu bijna helemaal nat. Er kwam nu een wat oudere man binnen met een bord met eten. Ik zei dankbaar ‘bedankt’. Het was brood met kaas normaal vond ik het nooit lekker maar nu had ik zo’n honger dat ik het snel naar binnen propte. Ik begon moe te worden het was buiten al donker ik wist niet hoe laat het was. Ik ging op het bed liggen wat was die hard zeg en hij stonk ook nog. Ik kon niet slapen mijn hoofd zat te vol. Uiteindelijk vielen mijn ogen toch langzaam dicht. Ik werd wakker van een klein lichtje die in mijn ogen scheen ik schrok me weer rot want ik was niet in mijn eigen kamer maar ik dacht er weer aan wat er was gebeurd. Er kwam een man binnen en hij zei ‘we gaan je vandaag naar je baas brengen.’ Ik vroeg hem met een zacht bang stemmetje ‘wat moet ik dan bij die baas doen?’ hij zei een beetje geïrriteerd ‘je word zijn slaaf.’ Ik moest huilen en snikte ‘maar waarom moet ik dit doen waarom doen jullie dit?’ Ik had blijkbaar wat te veel gevraagd want ik kreeg een mep. Hij liep nu weg en knalde de deur weer achter hem dicht. Weer moest ik huilen best raar dat mijn tranen nooit konden opraken. Ik bedacht me opeens zou die deur niet open zijn? Ik probeerde het voorzichtig open te doen. Het wou! Ik ging rennen maar daar opeens om de hoek stond een man hij pakte me vast en sloeg me een paar keer heel hard in mijn maag ik moest overgeven. Hij sloeg ook nog een keer heel hard op mijn slaap en verder weet ik niet meer want toen werd het zwart voor mijn ogen. Ik werd weer wakker ik had heel erg pijn in mijn hoofd. Opeens kwam er een man en een vrouw binnen ze praatten een hele rare taal die ik niet verstaan kon. De jongen van 26 die me had meegenomen die was er nu ook weer en zei ‘Je moet voor deze mensen werken je moet alles voor ze doen wat ze zeggen.’ ‘Maar ik versta hun niet eens.’ Zei ik met een voorzichtig stemmetje. Hij zei ‘ze praten ook nog Nederlands maar jij hoeft niet alles te horen. ’ ‘uhm oke.’ Zei ik met een beetje bange stem. De mensen zeiden nog wat in hun eigen taal tegen elkaar. Een van die mensen pakt me ruw beet en sleepte me mee en ze deden een blinddoek voor mijn ogen. Ik werd in een auto geduwd tenminste zo voelde het. Na best wel lang rijden werd ik eindelijk weer uit de auto geduwd en werd ik ergens naar binnen geduwd het was er heel erg vochtig. Mijn blinddoek werd nu afgedaan het was hier best wel schemerig en er stond een klein bedje. Ik ging er maar op zitten. Opeens kwamen al mijn tranen er uit ze stroomden en stroomden. Er kwam een van die twee mensen binnen van toen bij dat andere huis. Ze begon me te slaan en zei ‘ga niet zitten janken, doe de was! ’ik stotterde ‘o…o oke mevrouw, maar waar is het dan?’ ‘Volg me maar trút!’ ‘oke mevrouw.’ We moesten een paar gangetjes door en we kwamen opeens bij een hele mooie grote gang ik keek even bewonderend om me heen blijkbaar was het iets te lang want de vrouw trok me aan mijn haren ik liep weer snel verder. We waren bij het washok gekomen hier was het een beetje muf maar niet lelijk. De vrouw wees de was nog aan. Thuis deed ik de was eigenlijk nooit dus ik moest even nadenken hoe het ook al weer moest, gelukkig had ik net op tijd weer door hoe het ook al weer moest want de vrouw kwam er net weer boos aanstormen. De was was klaar en ik had het ook mooi opgehangen. Nu moest ik het huis stofzuigen dat kon ik wel want dat deed ik thuis ook altijd dus dat moest wel lukken. Ik was aan het stofzuigen en mijn gedachten dwaalden af naar