Forum

GRIM

Yara kijkt om zich heen. Ze zit onder de wonden en het bloed en ze ziet niks, het is pikkedonker. ‘Help me!’ Roept ze wanhopig. In het donker tast ze naar iets wat ze vast kan pakken. Ze pakt een klein dun boompje vast en leunt ertegenaan. Ze begint langzaam te huilen. ‘Help me… Help me alsjeblieft!’ Snikt ze. Ze zakt neer op de grond met haar handen over haar hoofd. Langzaam begint ze wat te zien in het donker. ‘Waarom moest ik nou weer zeggen dat ik het kon!? Waarom moest ik nou zeggen dat er geen mythische wezens in dit woud zitten!? Waarom wou ik dat zo graag bewijzen!?’ Ze richt haar hoofd op, en knalt met haar vuist tegen een grote boom die langs de kleine staat.

Een week eerder.

Yara woont in een stadje in Neverland, ze heeft vanaf haar 9 jaar al geen familie meer en woont op zichzelf. Ze is nu 17 en heeft bijna vakantie op school. Ze zeggen dat er wezens in het woud leven. Het woud is een mysterieuze, donkere plek. Ze zeggen ook dat niet veel mensen terug keren.  In het stadje zijn ze erg godsgelovig en aanbidden mythische wezen.  Maar Yara niet. Yara geloofd niet in die ‘Onzin’.

 “Yara!” Nanie kwam gillend naar haar toe en liet haar een boekje zien. “Ieuw, wat is dat?” Yara’s ogen vielen op een plaatje met een afbeelding van een raar schepsel. “Dit is een Grim” Ze zeggen dat die in het woud leven hier vlak bij” Zegt Nanie met een ernstig gezicht. “Nanie, doe niet zo gek! Die leven hier echt niet.  Het is allemaal verzonnen.” Yara kijkt Nanie aan alsof ze een moord heeft gepleegd. Opeens komt Lianne aan gerent. “Yara?” Lianne kijkt haar aan. “Ja Lianne…” Zegt ze zuchtend. "Als jij er niet in geloofd… Ga je toch een weekje kamperen in het woud? We hebben toch 2 weken vakantie straks.” Yara schrikt als ze het hoort. “Moet ik dat wel doen..?” Vraagt ze twijfelend aan Lianne. “Er zijn er toch geen wezens, Het is toch allemaal ‘onzin’ volgens jou?” Lianne kijkt haar dringend aan. “Ja.. Ja.. Ja” Zegt Yara stotterend. “Er is dus echt niks om bang voor te zijn. Of… ben je dat wel?” Lianne begint hard te lachen en kijkt haar aan. “Ik ben echt niet bang! En ik zal het bewijzen! Ik zal bewijzen dat er geen mythische wezens zijn!” Yara schrikt van zichzelf. Ze gelooft er dan misschien niet in, maar ze is wel bang voor het woud. Nanie kijkt Yara aan. “Weet je wel dat er nog nooit iemand is teruggekeerd uit het bos” Zegt ze ernstig. “Ja dat weet ik.” Zegt Yara. Opeens is Lianne stil. “Oké, morgen om 6.00 bij mij thuis. Ik en Nanie lopen met je mee naar de rand van het woud.” Lianne kijkt haar aan en wacht op een antwoord. “Oké…” Yara is er stil van.

De volgende ochtend heeft Yara alle spullen in een tas gedaan die ze nodig heeft. Voor de zekerheid neemt ze een zakmes en genoeg touw mee. Ze stopt het touw in de tas. Als ze de zakmes ook erin wilt doen bekijkt ze het nog even, en duwt het in haar zakken. Ze kijkt goed rond in haar huis of alles goed er uit ziet. Ze pakt haar tas op en loopt naar het huis van Lianne. Als ze aankomt, ziet ze Nanie en Lianne al bij de voordeur staan. Ze loopt naar ze toe en geeft Nanie een knuffel. Lianne kijkt ze vol afschuw aan en loopt door.  Ze lopen met z’n drieën naar de grens. Als ze er zijn kijkt ze Nanie aan. “Ik ga je super erg missen." Zegt ze tegen haar en geeft een knuffel. “Ik jouw ook.”

Yara hoort in Nanie’s stem een beetje gesnik. Ze kijkt Lianne nog een keer aan “Doei” Zegt ze kortaf. “Doei.. Veel succes” Zegt Lianne. “Dankje,” Yara geeft een lachje aan Lianne.  Ze loopt vol moed het woud in en kijkt ernstig om zich heen.  Het is veel donkerder dan dat het in een gewoon bos is. Ze loopt steeds verder. Ergens verder in het bos hoort ze een geritsel. Ze schrikt en kijkt om. “Oef, ik dacht even dat er iets was.” Ze kijkt weer vooruit en loopt aan. Ze struikelt over een dikke boomstam. “AAWH!” Gilt ze. Ze maakt een harde smak op de grond en valt in de modder. Heel haar gezicht en kleren zit onder de modder. Ze blijft even liggen om bij te komen. Ze draait op haar rug en gaat zitten. Ze doet haar ogen verder open en pakt een doekje uit haar tas. Ze maakt haar gezicht schoon en kijkt voor zich uit. Ze schrikt zich rot van een aapje dat tegen over haar hangt aan een liaan. “Haha, hallo kleintje je liet me schrikken.” Ze kijkt naar het mooie beestje. Het lijkt wel in paniek. Het aapje komt op haar schouder zit en trekt aan haar haar als een soort waarschuwing. “Wat is er aan de hand?” Yara staat op en kijkt om zich heen. Het aapje is al gevlucht.  Ze kijkt in de struiken want ze hoort er iets in ritselen. Ze ziet 2 donkere rode ogen. Yara schrikt en rent door de modder verder het woud in. Een uur of 2 later loopt ze een beetje te strompelen. Ze stopt pas als ze bij een lichter stuk aankomt. Ze gaat uitgeput tegen een dikke boom aanzitten. Ze kijkt in haar tas en pakt wat eten. Ze schrokt een koekje naar binnen. Ze kijkt om zich heen. “Wat was dat in vredesnaam? “ Vraagt ze aan zichzelf. Het begint al wat te schemeren. *Ik ga maar vast een slaapplek zoeken*  Denkt ze. Ze staat op en loopt een stukje verder. Als ze een grote dikke boom ziet, klimt ze erin. Ze kijkt tussen de takken naar een hele brede tak. Ze pakt kleine takken met grote zachte bladeren van de boom. Ze legt ze op de dikke stam voor een soort bedje. Ze gaat erop liggen en kijkt omhoog. "ik kan vanaf hier de sterren zien.. Wat is het prachtig!” Zegt ze tegen zichzelf. Ze heeft last van haar voeten. Ze denkt nog even na over wat er in het donkere stuk was gebeurt. Ze krijgt even een koude rilling over zich heen. Uiteindelijk valt ze langzaam in slaap.

De volgende ochtend wordt ze wakker door een hard zwaar gekrijs. Ze kijkt gechoqueerd om zich heen. Het was niet van een mens maar wel van een dier. Ze wrijft in haar ogen en klimt langzaam de boom uit. Met een tak haalt ze haar tas naar beneden. Als ze de tas heeft knoopt ze hem aan haar vast. Ze gaat weer verder met lopen. Het is nog donkerder als gister. Ze loopt een beetje bang rond. In de verte hoort ze weer dat afschuwelijke gekrijs. Ze zet het automatisch op een lopen. Een stukje verder stopt ze en verstijfd ze. Ze staat ineens oog in oog met een witte tijger. Ze bukt langzaam naar de grond en pakt een stok. Met een hand probeert ze ongemerkt een aansteker te pakken uit haar tas. Snel maakt ze de stok aan met het aanstekertje. Ze heeft nu een groot vuur. Met het vuur probeert ze de tijger weg te jagen. Maar het lijkt er niet op dat hij wilt aanvallen. Hij loopt naar Yara toe tot ze oog in oog staan. De tijger kijkt haar aan met sprankelende ogen. Yara laat de fakkel in het zand vallen en dooft het. Dan klinkt er weer een fel gekrijs. Achter een heuveltje komt een verschrikkelijk angstaanjagend wezen vandaan. Het wezen had scherpe, grote klauwen. Hij had grote slagtanden en een kaal, raar hoofd. Het beest staat op 2 paarden poten. Yara schrikt zich lam en springt snel achter een boom en kijkt toe naar het beest. De witte tijger gromt en zet zijn oren naar achter. Het wezen rent op de tijger af en zet zijn tanden in de witte tijger. Er spat een grote plas bloed tegen de boom en er komt wat in Yara’s gezicht. Yara staat met open mond te kijken. “Grims bestaan echt…” Fluistert ze. Ze kijkt toe hoe het verschrikkelijke, angstaanjagende wezen de witte

tijger verslind. Het wezen kijkt naar de kant van Yara. Het wezen heeft verschrikkelijke enge ogen. Yara weet niet wat ze ziet en raakt in paniek. Yara rent in paniek weg van de plek. Achter zich hoort ze grote lompe voetstappen van het wezen. Ze rent nog harder. Intussen dat ze rent pakt ze het zakmes uit haar broekzak. Het wezen komt dichterbij en pakt Yara met zijn klauwen. Yara steekt het wezen met haar zakmes in zijn oog. Het wezen gilt het uit en laat Yara los. Ze kon nog snel haar zakmes mee trekken. Ze kijkt nog even om en rent heel hard weg. Ze rent nog een klein stukje door. Dan snijd ze zich aan een raar uitsteeksel. Ze kijkt wat het is. Het is een heel scherp randje van een boom. Ze heeft zich diep gesneden en er zit een flinke splinter diep erin. “AAWH!” Ze gilt het uit van de pijn. “Ohnee, dat kan er ook nog wel bij hoor!” Schreeuwt ze. Ze pakt het doekje dat vol modder zit. En drukt het op het wondje. “AUW!” Schreeuwt ze. “oké, Yara, je mag niet schreeuwen zo komt dat wezen je te vinden” zegt ze tegen zichzelf om moed in te spreken. Ze bekijkt het wondje eens goed en ziet het splintertje zitten. Met het schone kantje van het doekje maakt de wond verder open en haalt de splinter eruit. Ze bijt op haar lip en knijpt haar ogen klein. Tranen rollen over haar wangen, maar ze laat zich niet kennen. Als het splintertje er helemaal uit is, maakt ze het schoon met een stukje van haar tas. Ze pakt een boom vast om even bij te komen en loopt daarna verder. Plots hoort ze een hard gehijg achter een struik vandaan komen. Een soort slang/mens/bever komt uit de bosjes gekropen. “Ohnee denkt ze, weer een grim!” ze kijkt het beest recht in de ogen aan. Als de grim dichterbij komt, zet Yara het op een lopen. Het rare beest komt haar achterna. Net als Yara achterom kijkt, bijt de grim haar in haar enkel. Yara valt op de grond met het beest boven op haar. Yara gilt het uit. Snel grijpt ze naar een grote steen die langs haar op de grond ligt. Ze pakt het stevig vast en probeert het beest te raken. Ze probeert recht op te gaan zitten en het beest kruipt tussen haar benen naar haar hoofd. Met de steen slaat ze de grim een paar keer hard tot hij niet meer beweegt. Ze slaat nog een keer hard met een steen op zijn hoofd. Allemaal bloed spat op haar. Van haarzelf, en van het wezen. Ze probeert het beest weg te draaien van haar, en probeert op te staan. Als ze staat kijkt ze naar het dode wezen, en pakt haar zakmes. Ze snijd een stuk van het wezen zijn  huid af als bewijs en duwt het in haar tas. Ze probeert te lopen maar het lukt niet. Ze kijkt om zich heen en bedenkt een plan. “Als ik nou takken pak, en een soort kruk maak. Dan kan ik misschien lopen!” Bedenkt ze. Ze pakt het stuk touw uit haar tas en een paar takken van de grond. Snel en behendig maakt ze een kruk voor stabiliteit. Ze probeert vooruit te komen. “Ja het lukt!” roept ze blij. Ze strompelt snel naar een plekje dat hoger ligt en lichter is. Het word steeds donkerder en ze heeft honger. Ze heeft geen eten en geen drinken meer. Voor het donker wordt zoekt ze een riviertje op. Daaruit drinkt ze snel wat. Ze ziet wat voorbij drijven en pakt het. “Nog een stukje touw is inderdaad wel handig.” Zegt ze tegen haarzelf. Als ze eenmaal wat gedronken heeft loopt ze naar een dikke boom en gaat ertegen aan zitten. Langs de boom groeien wat kruiden. Die plukt ze en eet ze op. ze staat op en strompelt weer verder naar een ander stuk. Yara is nu al een uur onderweg en het lijkt alsof ze rondjes loopt.  Yara wordt het nu allemaal wel zat en zoekt een plaatsje om te slapen. Ze kijkt rond en ziet een soort holletje in de grond. Ze kijkt erin. Er ligt niks van dieren en zo. Het lijkt haar prima en ze gaat liggen in het hol. Buiten is het nu pikkedonker en het regent en onweert hard. Ze kan niet slapen en kijkt vanuit het hol naar buiten. Als ze een lichtflits ziet, denkt ze aan haar warme huisje waar ze zo graag weer naartoe wil. Ze is nu al 2 weken in het woud. Heel erg langzaam valt ze in slaap. Ze slaapt diep, en droomt. Een uur of 4 later wordt ze wakker van een stekende pijn in haar zij. Ze gilt het uit. Ze kijkt naar haar zij en ziet dat een of ander klein, eng beestje aan haar knabbelt.

Als het beestje opkijkt van schrik Vlugt het beestje. “Weer zo’n grim! Het zit hier vol van! Ik ben het zat!” Ze probeert langzaam op te staan en pakt het beestje op. Met haar handen zorgt ze dat het beestje naar haar om en kijkt. met een boze blik kijkt ze naar het beestje. “Eigen schuld” Zegt ze. En ze breekt het beestje zijn nek en trekt het hoofdje eraf. Ze pakt haar krukken op en loopt naar buiten. Ze heeft zichzelf voorgenomen dat ze zich niet meer zou laten kennen. Maar alles wordt haar echt te veel. Yara kijkt om zich heen. Ze zit onder de wonden en het bloed en ze ziet niks, het is pikkedonker en het onweert echt super hard. ‘Help me!’ Roept ze wanhopig. In het donker tast ze naar iets wat ze vast kan pakken. Ze pakt een klein dun boompje vast en leunt ertegenaan. Ze begint langzaam te huilen. ‘Help me… Help me alsjeblieft!’ Snikt ze. Ze zakt neer op de grond met haar handen over haar hoofd. Langzaam begint ze wat te zien in het donker. ‘Waarom moest ik nou weer zeggen dat ik het kon!? Waarom moest ik nou zeggen dat er geen mythische wezens in dit woud zitten!? Waarom wou ik dat zo graag bewijzen!?’ Ze richt haar hoofd op, en knalt met haar vuist tegen een grote boom die langs de kleine staat. Ze stort in huilen uit. Opeens hoort ze iets. Ze kijkt snel op wat het is. Een lief uitziend wezentje (ongeveer net zo groot als haar) loopt naar haar toe. “M..m..Meisje. Gaat alles wel goed?” Vraagt het wezentje aan haar. Yara schrikt ervan en schuift verder weg. “Ik doe je echt niks, Ik zweer het op het graf van een faun.” Zegt hij lief. Yara kijkt naar het wezentje. Het is half geit, Half mens. “Ben jij een Faun?” Zegt ze een beetje stotterig. “ja meisje. Wat doe je hier in dit woud?” Vraagt de Faun. “Ik had een weddenschap met een vriendin dat ik hier wel een week kon blijven. Ik zou bewijzen dat er geen Grims bestaan. Maar ik had het mis.” Zegt Yara. De Faun komt langs haar zitten en kijkt haar aan. “Ik ben Frodo.” Zegt hij. “Ik ben Yara” Yara lacht even naar Frodo. “Ben jij ook een grim?” Vraagt Yara met een ernstige blik. “Nee, ik hoor meer bij de lievere wezens” Zegt hij en stoot Yara aan. Yara lacht een beetje. “wat zijn Grims eigenlijk?” Vraagt Yara aan hem. “Grims zijn wezens uit de onderwereld. Ze zijn zeg maar de slaven van Medusa. Ze zijn hier in het woud gekomen omdat ze eigenlijk een soort steen moesten zoeken. De steen lag in een riviertje. Een of andere steen der wijze. Het zou de wereld zwart maken, maar dat mag niet gebeuren. Daarom woon ik hier.” Vertelt hij. Frodo heeft een klein tasje tussen zijn vacht zitten en pakt er wat uit. “Dit is de steen der wijze, In dit woud is het niet veilig.” Zegt hij en hij geeft het steentje aan Yara. “Ik wil dat jij dit bijhoud en meeneemt naar jou eigen stad, hier is het veel te gevaarlijk. Zou je dat willen doen?” Vraagt Frodo. Yara bekijkt het steentje. Het steentje is een beetje oranje achtig. “Ja ik neem het mee, alleen ik heb een ander probleem, ik weet de weg terug niet.” Zegt Yara treurig. “Je woont in de mensenwereld he?” Vraagt hij. “Ja” antwoord Yara. “Je hoeft alleen maar rechtdoor en je stapt weer in je leventje.” Zegt hij lachend. “Echt?” Vraagt Yara. “Ja! Faunen liegen niet” Zegt hij met een gebaar naar zijn hart. Yara moet even lachen en geeft Frodo een knuffel. “Heel erg bedankt, ik zou het steentje goed bewaren.” Zegt Yara. “Let er goed op meisje, en laat het nooit zien aan iemand, niemand mag weten dat jij het hebt!” Waarschuwt hij. Frodo staat op en maakt een gebaar naar Yara. Yara staat ook op en loopt samen met Frodo naar de rand van het woud.


~wordt vervolg in een nieuwe topic~