0
0
0
0
Anoniem
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Backforyou schreef:
Het is een stuk dat ik een hele tijd geleden zelf heb geschreven. Ik ben er nog steeds redelijk trots op.. Mag ik jullie mening? Dan weet ik of ik nog verder moet met het verhaal. (Zit op hoofdstuk 19)
'There's a legend about a girl. Her name is Courtney.
About a 200 years ago, she was the only hope for the world. But then, she disappeared. No one knew how, no one knew where she'd go. They looked for her, their whole life, but she wasn't found.
Would she still be alive?'
Met tranen in mijn ogen zit ik voor het prachtige meer, gelegen aan het donkere en diepe bos. We leven nu in het jaar 1812 en ik ben op dit moment veertien. Zojuist ben ik weggelopen van huis, aangezien ik het allemaal niet meer kon verdragen. Ik heb er vaker over nagedacht om te vertrekken, maar ik heb nooit echt het lef gehad om het werkelijk te doen. Maar nu.. ik was het gewoon zo zat om op deze manier te leven. Ik kom het bos uitgelopen, van plan om te vluchten. Het bos staat in een groot weiland, waar alleen maar een meer bij is. Over een aantal minuten zal ik opstaan, wegrennen en er achter komen wat hier achter is. Wat zich achter dit geweldig grote weiland bevindt. Ik zal de vrijheid tegemoet gaan.
Net als ik op wil staan, zie ik rare schimmen in het water verschijnen. Ik ga een beetje met mijn hoofd boven het water hangen, om het beter te kunnen bekijken. Mijn haar raakt zachtjes het water aan, wat eigenlijk een geweldig gezicht geeft. Mijn hand rijkt maar het water, en zachtjes strijk ik langs het water. Net als ik mijn vinger terug wil trekken, schiet er een hand omhoog uit het water, sluit zich om mijn pols en trekt mij het water in. Het water voelt ijskoud aan. Hevig stribbel ik tegen maar wat ik ook doe, niets helpt. Ik wordt verder het water in gezogen, maar de hand om mijn pols verdwijnt. Toch is er iets dat me verder het water in trekt. Het gestribbel stopt wanneer ik merk dat er langzaam ijs rond mijn lichaam vormt. Mijn ogen worden groot wanneer het mijn hele lichaam omarmt. Het zuurstof in mijn longen raakt op en ik raak buiten westen.
Het is een stuk dat ik een hele tijd geleden zelf heb geschreven. Ik ben er nog steeds redelijk trots op.. Mag ik jullie mening? Dan weet ik of ik nog verder moet met het verhaal. (Zit op hoofdstuk 19)
'There's a legend about a girl. Her name is Courtney.
About a 200 years ago, she was the only hope for the world. But then, she disappeared. No one knew how, no one knew where she'd go. They looked for her, their whole life, but she wasn't found.
Would she still be alive?'
Met tranen in mijn ogen zit ik voor het prachtige meer, gelegen aan het donkere en diepe bos. We leven nu in het jaar 1812 en ik ben op dit moment veertien. Zojuist ben ik weggelopen van huis, aangezien ik het allemaal niet meer kon verdragen. Ik heb er vaker over nagedacht om te vertrekken, maar ik heb nooit echt het lef gehad om het werkelijk te doen. Maar nu.. ik was het gewoon zo zat om op deze manier te leven. Ik kom het bos uitgelopen, van plan om te vluchten. Het bos staat in een groot weiland, waar alleen maar een meer bij is. Over een aantal minuten zal ik opstaan, wegrennen en er achter komen wat hier achter is. Wat zich achter dit geweldig grote weiland bevindt. Ik zal de vrijheid tegemoet gaan.
Net als ik op wil staan, zie ik rare schimmen in het water verschijnen. Ik ga een beetje met mijn hoofd boven het water hangen, om het beter te kunnen bekijken. Mijn haar raakt zachtjes het water aan, wat eigenlijk een geweldig gezicht geeft. Mijn hand rijkt maar het water, en zachtjes strijk ik langs het water. Net als ik mijn vinger terug wil trekken, schiet er een hand omhoog uit het water, sluit zich om mijn pols en trekt mij het water in. Het water voelt ijskoud aan. Hevig stribbel ik tegen maar wat ik ook doe, niets helpt. Ik wordt verder het water in gezogen, maar de hand om mijn pols verdwijnt. Toch is er iets dat me verder het water in trekt. Het gestribbel stopt wanneer ik merk dat er langzaam ijs rond mijn lichaam vormt. Mijn ogen worden groot wanneer het mijn hele lichaam omarmt. Het zuurstof in mijn longen raakt op en ik raak buiten westen.
12
