Forum

#POV Liam#

Ik hoorde hoe Joelle van de trap af liep. Zachtjes sloop ik mijn kamer uit richting die van Joelle. Ik trok de deur muisstil open en liep op mijn tenen naar binnen. Zou ze haar mobiel mee hebben genomen? Dan zou dit allemaal verloren zaak zijn. Mijn gedachten  werden onderbroken door een witte Iphone. Ik liep naar het nachtkastje waar hij op lag en trok het babyroze hoesje van het mobieltje af. Ik hoorde iets op de grond vallen. Gevonden. Ik pakte het mesje van de grond en stak het in mijn zak. Zachtjes deed ik het hoesje weer terug en legde ik het mobieltje op het nachtkastje. Ik sloop de kamer weer uit en sloot de deur achter me. 'Waar is Liam?', hoorde ik Joelle vanuit de eetkamer vragen. 'Geen idee.', antwoordde Zayn. 'Joelle!', riep ik boven de trap. 'Daar zul je hem hebben.', zei Louis. 'Joelle, kom even!', riep ik nog eens. Ik hoorde iemand de kamer uit sloffen en de trap opkomen. Joelle verscheen in een geweldige outfit die haar super stond. Ik grinnikte even. 'Je dagje shoppen is in ieder geval geslaagd.', zei ik. Ik trok haar mee naar mijn kamer.

#POV Joelle#

Liam trok me aan mijn pols mee naar mijn kamer. 'Au, Liam, verkeerde pols. VERKEERDE!', gilde ik. 'Sorry.', mompelde hij. Ik zag hoe hij wat uit zijn zak probeerde te halen. Verbluft keek ik naar wat hij in de lucht hield. Het mesje blonk in de zonnestralen die door het raam naar binnen vielen. Mijn mesje. 'H-hoe-' Liam onderbrak me. 'Hoe ik er achter kwam? Let goed op.' Hij liep naar zijn bed en pakte er een schoenendoos onderuit. Hij opende de doos en schoof hem onder mijn neus. Er lagen wat pastelroze envelopen in met allemaal een netjesgeschreven zinnetjes rechts onder. Mijn brieven. Natuurlijk! Ik had hem verteld waar ik het mesje bewaarde. Ik zuchtte. 'Voel je je betrapt?', vroeg Liam. Ik wendde mijn blik af van de envelopen en keek hem recht in zijn ogen aan. 'Doe niet zo verschrikkelijk irritant.', gromde ik. Liam deed een stap achteruit en deed de deksel weer op de schoenendoos. Het mesje stopte hij weer in zijn zak. 'Die hou ik even bij me.', zei hij. Ik keek naar de grond. 'Liam, zeg niks tegen Louis, straks gaat hij nog puntenslijpers voor me verstoppen. Ik ben geen kleuter.', zei ik zacht terwijl ik naar mijn schoenen keek. 'Als hij het niet doet doe ik het wel.', antwoordde Liam non-chalant. 'Liam!', riep ik geïrriteerd uit terwijl ik hem woedend aankeek. 'Wat denk je nou zelf? Ik pak er eentje van je af, je vind een nieuwe puntenslijper, haalt daar het mesje uit en doet het nog eens! Ik moet wel Joelle.', zei hij met een bezorgde toon in zijn stem. Ik zuchtte en keek weer naar de grond. 'Wat wil je allemaal voor me gaan verstoppen?', zei ik terwijl mijn blik weer naar hem schoot. 'Messen, scharen, puntenslijpers.', antwoordde hij doodgewoon terwijl hij zijn schouders ophaalde. Ik lachtte even spottend. 'Dan vind ik wel iets anders. Zou jij ooit op een puntenslijper komen?', zei ik gemeen grijnzend. Liam slaakte een dramatische zucht. 'Wat moet ik doen om je te laten stoppen?', vroeg hij wanhopig. 'Me met rust laten!', brulde ik. Nu was het zijn beurt om spottend te lachen. 'O ja? Je met rust laten? Je ging me brieven schrijven omdat je hulp nodig had Joelle. Je vróeg me zelfs om die hulp en nu wil je dat ik je met rust laat? Ik ga er voor zorgen dat je hiermee stopt.', zei hij rustig. Ik sloeg mijn armen over elkaar en begon zenuwachtig met mijn voet op de grond te tikken. Totaal onverwachts deed Liam een stap naar voren en gaf me een knuffel. 'Laat me los!', gilde ik. Geschrokken deed Liam een stap achteruit. 'W-wat is er?', kraamde hij verbaasd uit. 'Laat me met rust!', gilde ik woedend. De tranen sprongen in mijn ogen. 'Ik doe het voor je eigen best wil.', zei hij zachtjes. 'DAT BOEIT ME NIET! LAAT ME MET RUST!', brulde ik. De deur vloog open. Niall stond in de deuropening en keek van mij naar Liam en weer terug. 'Wat is er aan de hand?', vroeg hij bezorgd. 'WAT BOEIT JOU DAT NOU?', gilde ik. Ik stormde langs hem de kamer uit en rende naar beneden.

#POV Liam#

Verbaasd keek ik naar Niall. Hij keek me vragend aan, maar voor ik iets uit kon leggen rende hij ook de kamer uit. Hij stormde de trap af. Snel rende ik er achteraan. Ik hoorde Louis iets gillen wat leek op: 'Waar ga je heen?!' Snel rende ik achter Niall aan, de gang in waar de voordeur stond. Iedereen stond daar inmiddels. Harry en Zayn hielden Joelle stevig vast die uit alle macht probeerde los te komen. Haar hand reikte naar de deurknop. 'LAAT ME LOS!', gilde ze. 'Liam wat is er in godsnaam allemaal aan de hand?', vroeg Louis. Joelle draaide zich met een ruk om en keek me woedend aan met een blik die zei: "Als je het zegt, ga je eraan." Iedereen keek aandachtig naar mij. 'Lang verhaal.', mompelde ik. 'We hebben alle tijd.', zei Eleanor. Ik zuchtte. 'Waag ze ook maar iets te zeggen Liam! DAN KOM IK HOE DAN OOK DIT HUIS UIT!', brulde Joelle. Ik keek haar even onderzoekend aan. In deze omstandigheden was ze zelfs in staat een volwassen man tegen de vlakte te krijgen. Dus klemde ik mijn lippen wanhopig op elkaar. 'ZEG HET ZE EN JE ZIET ME NOOIT MEER TERUG!', gilde ze nog eens bevestigend. 'Joelle, waarom ben je nou boos op míj?', vroeg ik. Ze balde haar haden tot vuisten en ramde Harry en Zayn tegelijk in hun maag. Niet zo hard dat ze er last van kregen, maar wel hard genoeg zodat ze haar los lieten. Ze koos haar acties wel zorgvuldig uit zeg. Ze deed een paar stappen naar voren zodat ze precies voor me stond. 'Omdat je mijn mobiel pakt en er in rondsnuffelt.', zei ze woedend. Ze spuugde de woorden bijna uit. 'Ik heb er niet in rond gesnuffeld, echt niet!', zei ik onschuldig. 'Ik heb alleen gedaan waar je van weet!' Ze deed een stap naar achteren. Haar blik verzachtte, maar al snel kwam de vurige woedende blik weer terug. 'HOU ME NIET VOOR DE GEK! JE PAKT HET MESJE UIT MIJN HOESJE, MAAR KIJKT NIET IN MIJN MOBIEL?', gilde ze. Geschrokken drukte ze haar lippen op elkaar. Iedereen wist nu waar ze het mesje bewaarde. 'Shit.', mompelde ze. Haar wangen kleurden rood en er stonden tranen in haar ogen. Iedereen keek verschrikt naar mij en naar Joelle. 'Ik heb echt niet in je mobiel gekeken. Dat zou ik nooit doen. Ik zou ook nooit überhaupt aan je mobiel hebben gezeten als ik niet wist dat het goed voor je was.', zei ik met het volle medelijden in mijn stem. 'Het spijt me...', zei ze zacht. Er rolde een traan over haar wang. Ik liep naar haar toe en trok haar zachtjes tegen me aan. 'Het spijt mij ook.', zei ik zachtjes. 'Jij hebt ten minste niet tegen me geschreeuwd.', zei ze. 'Sorry daarvoor hè.', zei ze glimlachend terwijl ze zich van me afduwde en me recht in mijn ogen aankeek. 'Excuses aanvaard.', zei ik zacht.