0
0
0
0
Anoniem
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Joelley schreef:
WAT IK TOCH ECHT MOET GAAN BEGRIJPEN WANT ANDERS WORDEN MIJN VERHALEN NIKS. Ugh, help mij. Kan iemand een paar kleine aanpassingen maken die het echter laten lijken?
WAT IK TOCH ECHT MOET GAAN BEGRIJPEN WANT ANDERS WORDEN MIJN VERHALEN NIKS. Ugh, help mij. Kan iemand een paar kleine aanpassingen maken die het echter laten lijken?
#POV Marc#
De taxi waar ik in zat stopte voor het ziekenhuis. 'Bedankt.', mompelde ik tegen de chauffeur. Ik drukte wat geld in zijn handen en stapte uit. 'Dit is te veel jongen!', hoorde ik de man nou roepen. 'Maakt niet uit, hou maar!', riep ik over mijn schouder, terwijl ik het ziekenhuis in rende. Zodra ik binnen was begon ik rustig te lopen. Ze zouden het hier vast niet op prijs stellen als ik door een ziekenhuis zou gaan rennen. Ik wachtte tot de lift naar beneden kwam en de deuren eindelijk open zouden gaan. Ongeduldig drukte ik nog een paar keer op het knopje. Eindelijk gingen de liftdeuren open. Ik schoot naar binnen en drukte op het "deuren dicht-knopje". Na een paar seconden ongeduldig te wachten gingen de deuren eindelijk dicht. Ik drukte op "Etage 5". De etage voor de intense of care. De tranen rolden over mijn wangen. Zonder er bij na te denken zakte ik door mijn knieën. Ik had gehoopt dat Joelle gezond en wel uit Nederland terug zou komen. Dat ik haar kon knuffelen en zachtjes haar haar kon strelen. Dat ze me zou zoenen omdat ze me mistte. Maar dat kan nu allemaal niet. Er rolden steeds meer tranen over mijn wangen. Eén daarvan rolde naar mijn mond. Toen ik de zoute smaak op mijn tong proefte stond ik op en raapte ik mezelf weer bij elkaar. Snel veegde ik mijn wangen droog. Alsof er niks was gebeurd liep ik de liftdeuren uit die zich voor me openden. Snel liep ik de deuren voorbij. 312... 313... 314... 315! Ik ging voor de deur staan en nam een grote hap lucht. Ik ademde rustig uit en liep naar binnen. 'Joelle...', snikte ik toen ik haar zag liggen. Ze had een glimlach op haar gezicht, haar ogen waren gesloten en er liepen verschillende infusen door haar aderen. Ik liep naar haar bed toe en ging er naast zitten. 'Wordt wakker, voor mij, alsjeblieft.', huilde ik. Er gebeurde niks. Ik hield haar hand stevig vast en masseerde hem met mijn duim. 'Alsjeblieft.', smeekte ik. Er gebeurde alweer niks. Ik bracht haar hand naar mijn mond en drukte er zachtjes een kus op. 'Vecht Joelle, vecht voor wat je bereiken wilt.', zei ik aanmoedigend. 'Vecht zodat je deze wereld weer je glimlach kan showen. Vecht zodat je weer in mijn armen kan liggen. Vecht zodat je wakker wordt, alsjeblieft!' Een maand werd me te lang. Als ze nu niet wakker werd, zou ik gek worden. Ik hoorde een zacht kreuntje. 'Joelle?!', riep ik wanhopig uit. 'Marc... Help me.', fluisterde Joelle. Snel rende ik naar de deuropening. 'Kan er een dokter komen? Er wordt hier iemand wakker uit een coma!', gilde ik de ruimte in. Snel rende ik weer terug naar Joelle en greep ik haar hand weer vast. 'Waarmee moet ik je helpen?', vroeg ik met tranen in mijn ogen. 'Bescherm me.', fluisterde ze. Haar ogen gingen zachtjes open. 'V-voor wat?', stotterde ik verbaast. 'Voor de dood, het achtervolgt me.', fluisterde ze weer. Bang keek ik haar aan. Er snelde zich een dokter de kamer binnen. Hij begon te rommelen aan de infusen en deed wat dingen met de apparaten die aan Joelle's bed stonden. 'De dood achtervolgt je niet, stil maar.', zei ik sussend. 'Marc, ik wil je niet kwijt.', fluisterde ze. 'Dat zal nooit gebeuren.', mompelde ik. De tranen rolden over mijn wangen en ik beet hopeloos op mijn lip. 'Ik heb wat nieuwe infusen in gebracht, ze zal even een uurtje of twee slapen.', zei de dokter. Ik knikte begrijpend en concentreerde me weer op Joelle. 'Bescherm me.', fluisterde ze weer. Zachtjes sloot ze haar ogen. Ze sliep.
12
