Forum

#POV Zayn#

'Waar is Joelle?', vraag ik als Marc alleen binnenkomt. 'Ze was duizelig, dus ze ligt nu in bed.', antwoordde hij. Ik knikte even begrijpend. Louis had z'n mond moeten houden. Ik kan hem natuurlijk niet de schuld geven dat Joelle nu ziek is, maar je zag schaamte in haar ogen. Ze ís bang dat mensen haar niet mogen of haar lelijk vinden, maar dat heeft een reden. 'Lou...', mompelde ik. Iedereen keek me aan. 'Moet je niet eens met Joelle gaan praten?' Louis keek me een beetje verward aan. 'Je hebt gelijk.', zei hij uit eindelijk. 'Ik ga naar boven, misschien kruip ik dan ook meteen mijn bed in.' Ik knikte en mompelde iets dat leek op "Slaap lekker", precies zoals de rest ook deed. Terwijl Louis naar boven liep, ging de deurbel. 'Ik ga wel!', riep ik. Ik snelde me naar de deur. Voor ik de deur openvdeed keek ik nog even op de klok. 'Wie komt er nou rond elf uur aanbellen?', fluisterde ik tegen mezelf toen ik zag hoe laat het was. Even aarzelde ik. Moest ik de deur wel open doen? Maar toen ik door het gaatje in de deur keek wie het was, kon ik mezelf niet meer bedwingen en deed ik de deur open. Net toen ik Perrie een knuffel wou geven sloeg ze mijn hand weg. Ik merkte dat ze tranen in haar ogen had. 'Wat is er?', vroeg ik verbaasd. Mijn ogen waren waarschijnlijk zo groot als schoteltjes. Woedend duwde Perrie haar mobiel in mijn handen. 'Kijk maar.', snauwde ze. Ik keek naar het scherm om vervolgens een foto aan te treffen. Van mij. Van mij en een onbekend meisje. Terwijl we zoenden. 'Ik ken haar niet eens!', riep ik verbaasd uit. 'Nog erger!', brulde Perrie. 'Je zoent meiden die je niet kent!' Ik zuchtte en deed een stap opzij. 'Ga naar binnen, het is koud.', zei ik toen Perrie geen stap naar binnen zette. 'Ik hoef niet naar binnen!', schreeuwde ze. 'Ik ken haar niet Perrie! Het is vast gephotoshopt of zo.', kwam ik voor mezelf op. 'Hoe? Ik heb nooit met je staan zoenen in een steegje en zoals je ziet is die foto genomen in een steegje. HOE HEBBEN ZE JE ZOENEND IN EEN STEEGJE KUNNEN PHOTOSHOPPEN ALS JE ER NOOIT HEBT STAAN ZOENEN?!', gilde Perrie terwijl ze haar mobiel uit mijn handen trok. Harry kwam de gang op. 'Alles goed hier?', vroeg hij een beetje geshockeerd door al het geschreeuw. 'Gaat wel Hazz, privégesprek.', zei ik voordat Perrie ook nog eens tegen Harry uit kon vallen. Hij snelde zich naar boven waarna ik me weer focuste op Perrie. 'Ze worden steeds beter in photoshoppen lieverd.', zei ik sussend. 'Zayn, hou godverdomme je mond dicht. Je gaat vreemd, dat is één ding, maar om vervolgens ook nog eens keihard tegen me te staan liegen, dat gaat me te ver!', viel ze uit. Ineens borrelde al mijn verdriet op, gemengd met een overdosis aan woede en een snufje opluchting. Als Perrie het nu uitmaakte, hoefde ik niet meer met mezelf te worstelen hoe ik het anders moest doen en of Perrie wel van me hield. Toch vertelde mijn instict me dat ik niet over me heen moet laten lopen. 'Ik heb dat kreng niet gezoend!', herhaalde ik weer. Perrie schudde haar hoofd. Ze keek me aan alsof ze hoopte dat ze me kon vermoorden, alleen al door me een boze blik te geven. 'Weet je, eerst deed ik dit voor publiciteit. Twee mensen, allebei van Modest! samen een stel... Ja, dan zijn de ogen op je gericht.', zei ze droog. Vergeet het "snufje opluchting" en het "verdriet". Het enige wat nog over was, was een grote, nee, een enórme pot woede. 'Maar toen ging ik van je houden en nu dit!', gilde Perrie. Ze zag eruit alsof ze ieder moment door haar knieën kon zakken. De lucht zou dan grijs worden en het zou hard gaan regenen. Dat zou er gebeuren in de perfecte filmscene, waarna het gewoon goed zou komen en de laatste scene een happy end zou zijn. Maar hoe het er nu naar uit zag, moest ik me maar niet verheugen op een happy end, want die ging niet plaatsvinden. 'Je gebruikte me voor de publiciteit?!', riep ik verbaasd uit. Nóg verbaasder werd ik toen ik besefte dat ik het al die tijd al voelde, maar er nooit wat van zei. 'Zayn, dat leuke gezichtje van je en je engelenstem zijn niet het enige wat je nodig hebt om een vrouw d'r hart te veroveren.' Ik begon te sidderen bij de sarcastische manier waarop ze "engelenstem" uitsprak. 'Ik gaf je mijn liefde, dat hoort genoeg te zijn.', begon ik. 'Maar je koos voor mij omdat het leuk stond voor de paparazzi. IK BEN GEEN DECORSTUK!', maakte ik haar duidelijk. Tot mijn verbazing klonk ik kwetsbaar. Iets wat ik dus echt níet wou. Perrie glimlachtte. Niet op een leuke vrolijke manier. Maar op de mean-girls manier. Het was zo sarcastisch dat ik het denkwolkje bijna boven haar hoofd zag hangen. "Ik vind je niet leuk, ik tolereer je alleen. Het liefst stamp ik je fijn. Kusje xoxo" 'Zayn, kom op nou. Toen je dat meisje zoende, deed je me goed. Als ik echt publiciteit wil, moet ik naar een getalenteerd iemand zoeken. Niet naar iemand... Nou ja, iemand zoals jij.', zei ze. En alsof het nog niet erg genoeg was, sloeg ze me in mijn gezicht. In plaats van weg te lopen met een ik-ben-zo-bitchy-maar-het-is-o-zo-leuk-loopje, bleef ze staan. Genietend van mijn ellende. 'Ik heb haar nooit gezoend.', zei ik nog eens. Ze trok haar mond open om wat te gaan zeggen, maar ik hield waarschuwend mijn hand omhoog, dus sloot ze haar mond weer, wachtend op wat ik zeggen wou. 'Het maakt niet uit. Donder een eind op. Geloof wat je geloven wil, ik ben klaar met je. Je hebt me volgens mij heet grootste deel van onze relatie voorgelogen. Je hield niet van me. Dus rot op en laat ik dat gezicht van je nooit meer voor mijn huis zien.', zei ik tamelijk kalm. Ik trilde echt werkelijk overal. Niet van angst, verdriet of de kou. Nee, van pure woede. Hoe kon ze me dit aandoen en vervolgens nog het slachtoffer spelen ook? Zonder iets te zeggen draaide ze zich om. 'Best!', brulde ze nog. Ze keek over haar schouder naar me. 'Ik vind een rijkere, getalenteerdere man, ga met hem naar bed, verover zijn hart en sleep publiciteit binnen. Ik hoef me geen zorgen te maken.', zei ze. Ze lachtte sluw en liep verder. 'Ik zal diegene dan voor je moeten waarschuwen! Misschien gun ik ieder roddelblad wel een primeur over de o zo leuke twintig-procent-korting-slet die zich mijn vriendin heeft kunnen noemen!', schreeuwde ik haar na. Ik zag nog hoe ze woedend omkeek voordat ik de deur met een klap dichtsmeet. Ik had de strijd gewonnen. Maar mijn hart was nog steeds gebroken en mijn gedachten maakten me nog steeds gek. Dus wat had ik nou eigenlijk gewonnen? Een stom bekgevecht? Ik zuchtte en slenterde de trap op.