0
0
0
0
Anoniem
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Hoe erg. Wat vinden jullie?
Waarschuwing; Heftig!
Met moeite ben ik op zoek gegaan met een touw, dat nu slap om mijn nek hangt. Een perfecte lus, waar ik een tijdje mee bezig ben geweest. Het touw hangt aan de bovenkant van mijn hemelbed. Ik strek mijn rug en sta klaar om te springen. Nog even kijk ik achteruit, naar het prachtige tweepersoons bed. Zwarte lakens, witte kussens. Vannochtend heb ik het nog helemaal opgemaakt. Ik draai mijn hoofd weer naar voren. Als ik net wil gaan springen, zwaait de deur open. Mijn ogen worden groot. Dan spring ik. Mijn moeder springt op mijn bed en maakt de lus open. Snel natuurlijk. Alsof ze ooit zou willen dat ik dood zou gaan. Met een klap beland ik op de grond. Ik begin te schreeuwen.
"What did you do!? If I want to hung, I hung! " Mijn moeder komt van het bed af, en neemt me in haar armen. Al snel begint de ene traan na de andere te stromen.
"I'm so sorry." Fluister ik. Mijn moeder houdt me stevig vast.
"Honey, this has to stop. You have to come out of your room. Find your happiness back. I miss the old you, Lucy. Please, do it for me?" Vraagt mijn moeder. Het was een tijd geleden dat ze me dit gevraagt heeft. Ik hef mijn hoofd, en knik.
"Okay, I'll try. Only because of you." Ik laat mijn hoofd weer rusten op mijn moeders borstkas. Ze aait me over mijn hoofd.
"It's all goin' to be alright."
----------------------------
Oh, en bij deze ook trouwens. Nespresso, omdat je meer wou lezen! c:
'There's a legend about a girl. Her name is Courtney.
Would she still be alive?'
Met tranen in mijn ogen zit ik voor het prachtige meer, gelegen aan het donkere en diepe bos. We leven nu in het jaar 1812 en ik ben op dit moment veertien. Zojuist ben ik weggelopen van huis, aangezien ik het allemaal niet meer kon verdragen. Ik heb er vaker over nagedacht om te vertrekken, maar ik heb nooit echt het lef gehad om het werkelijk te doen. Maar nu.. ik was het gewoon zo zat om op deze manier te leven. Ik kom het bos uitgelopen, van plan om te vluchten. Het bos staat in een groot weiland, waar alleen maar een meer bij is. Over een aantal minuten zal ik opstaan, wegrennen en er achter komen wat hier achter is. Wat zich achter dit geweldig grote weiland bevindt. Ik zal de vrijheid tegemoet gaan.
Net als ik op wil staan, zie ik rare schimmen in het water verschijnen. Ik ga een beetje met mijn hoofd boven het water hangen, om het beter te kunnen bekijken. Mijn haar raakt zachtjes het water aan, wat eigenlijk een geweldig gezicht geeft. Mijn hand rijkt maar het water, en zachtjes strijk ik langs het water. Net als ik mijn vinger terug wil trekken, schiet er een hand omhoog uit het water, sluit zich om mijn pols en trekt mij het water in. Het water voelt ijskoud aan. Hevig stribbel ik tegen maar wat ik ook doe, niets helpt. Ik wordt verder het water in gezogen, maar de hand om mijn pols verdwijnt. Toch is er iets dat me verder het water in trekt. Het gestribbel stopt wanneer ik merk dat er langzaam ijs rond mijn lichaam vormt. Mijn ogen worden groot wanneer het mijn hele lichaam omarmt. Het zuurstof in mijn longen raakt op en ik raak buiten westen.
15
. Nouja het is lang niet zo goed als het jouwe, maar het gaat over een meisje die heel arm is & leeft met 1 broodje per dag ergens in een arm land ofzo, en haar moeder is ongeneselijk ziek. En dan zit er nog een verhaal aan vast van een heel rijk meisje.
. Nouja het is lang niet zo goed als het jouwe, maar het gaat over een meisje die heel arm is & leeft met 1 broodje per dag ergens in een arm land ofzo, en haar moeder is ongeneselijk ziek. En dan zit er nog een verhaal aan vast van een heel rijk meisje.
