Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

15 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG - Titanium

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Ik en DarkPetitLapin. De O kan bijten en zo wij ook.

ik:
Miriel Rubin , Mirie is goed. - 19 - foto - heeft een speciale kracht waar ze op een ongemakkelijke dag tegen aan kwam te zitten. - Leeft in een wereld vol machines.

hij:

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Mirie:

Zo snel ik kon, pakte ik mijn spullen en stopte ik in een tas, dan snelde ik mijn huis uit via de achter deur en pakte mijn fiets. Snel stapte ik op, de stemmen hoorde ik nog steeds, "GRIJP HAAR!!" de tranen stonden in mijn ogen, maar er liepen nog geen tranen over mijn wangen. Zo snel ik kon, fietste ik richting het bos, daar had ik een hut staan, maar nu hopen dat ik er op tijd was. Ik fietste mijn longen uit mijn lijf en zie de bosrand al naderen, het was fijn om dicht bij het bos te wonen, en kon ik snel in mijn eigen wereld komen. Een paar schoten hoorde ik en keek achter om, nog sneller begon ik te fietsen, maar ze zouden mij toch in halen met hun auto's. Eenmaal bij de bosrand, liet ik mijn fiets vallen en rende het bos in. Waarom gebeurde er dit met mij? Wisten mijn ouders er eigenlijk van? Waarschijnlijk wel, want toen ik ze belde hingen ze gelijk op. Nog een keer keek ik achter om en rende het bos in, de gemakkelijkste kleding had ik niet aan, maar toch kon ik mij snel voortbewegen, want ook raar is voor iemand zoals mij.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Mirie:

De tijd was ik vergeten, ik wist het gewoon niet meer. Zonder enige omkijk, bleef ik door rennen, een paar keer struikelde ik maar al snel stond ik weer recht en rende veder. Alles was voor mijn ogen, helder, alsof het klaar lichte dag was, maar dat was het niet. De laatste keer dat ik struikelde, viel ik iets baar beneden en voelde een pijnscheut door mijn hele lichaam gaan, een kreun kwam over mijn lippen, maar toen ik op keek, was ik omsingeld door de politie. Ik was regel recht in hun hinderlaag gerend. Snel keek ik om mij heen, en zag ik dat ik op een open plek was gekomen waar je gemakkelijk met auto kon komen. Mijn hart ging als een gek te keer en ik probeerde op te staan. Daar kwam het gevoel weer en ik sloot mijn ogen, alles om mij heen, de blaadjes en de takjes, kwamen van de grond af en ik probeerde rustiger te adem maar het ging gewoon niet, net als de keer van vanochtend of in de middag, ik wist het gewoon niet meer. Ik sloot mijn ogen en ik kon mijn mond niet op elkaar houden en begon te schreeuwen van de pijn die uit mij kwam en een grote bol kwam rond mij heen die iedereen om mij heen weg duwde, zelfs de auto's die er stonden. Wat er dan gebeurde, ik wist het niet. -Een grote flits en ik verdween van deze wereld en kwam terecht in een andere, maar zelf had ik er geen erg in- Ik zakte op mijn knieën toen het gevoel weg ging en keek kort om mij heen, niemand meer stond om mij heen, en ook geen auto's. Met een doffe val, viel ik op de grond en sloot mijn ogen. Het gras voelde warm, maar ik was daarnet toch nog op een pad? Ik deed geen moeite om mijn ogen te openen en rond te kijken. Een warme wind voelde ik over mij heen trekken en toen, toen werd alles zwart voor mijn ogen.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
next morning

Mirie:

Een raar gevoel kwam door mij heen, een rustig gevoel kwam over mij heen. De druk was van mij af en dat luchtte mij op. Maar als ik dan merkte dat er iemand bij mij stond, opende ik mijn ogen voorzichtig en keek voor mij uit. Het eerst wat ik zag, was een prachtige wolf voor mij, op een rare manier zou het dier mij niks aan doen, dan merkte ik een beweging op naast mij en kwam iets omhoog, mijn armen trilde, maar ik kwam over eind. Als ik op mijn zij zat, wreef ik in mijn ogen en ging met mijn hand door mijn haar. Rustig begon ik alles om mij heen in mij op te nemen en keek toen recht in de ogen van een jongen. Even slikte ik toen ik zijn wapens zag, maar ook hij zou mij niks aan doen, zo voelde het gewoon. "Waar ben ik?" vroeg ik zacht en wreef over mijn slapen die nog wat bonkte. Een zachte kreun kwam over mijn lippen als ik een steek door mijn hoofd voelde gaan en kneep mijn ogen dicht. Maar al gouw voelde ik mijn lichaam weer licht worden en ontspande. Dan keek ik de jongen weer aan en bleef naar hem staren, zijn kleding, ik nam het goed in mij op en haalde diep adem. "Ik ben niet meer in mijn wereld he" zei ik toen zacht en sloeg mijn ogen neer. Eigenlijk was ik blij dat ik daar niet meer was, maar nu, in een rustige, omgeving, zonder al die smerige auto's en fabrieken. Altijd wilde ik al naar een rustige plek zonder al die machines, zoals ik ze noemde. Ik haalde weer opnieuw adem en keek weer om mij heen, het was hier echt zo prachtig. Op een rare manier was het alsof ik het al jaren kende. Het leek wel de plek uit mijn dromen. De zachte wind voelde ik langs mijn huid heen gaan en begon te spelen met mijn lange haren.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Mirie:

Het bleef stil, waarom sprak hij niet? Maar als ik dan wat in mijn hoofd voelde, legde ik mijn hand op mijn slaap en sloot mijn ogen. Wat was dit? Wat was dit gevoel "Welkom mijn kind, welkom in Alageäsia" hoorde ik en opende mijn ogen weer, "Wie, wie zei dat?" zei ik gelijk en keek om mij heen, het was niet de jongen, dan moest het de wolf geweest zijn en slikte. "Wees niet bang, we doen je niks" hoorde ik toen en keek de wolf aan. Maar hoe, hoe sprak ze? Via haar geest? Alles werd me even te veel en schudde mijn hoofd. Dit kon geen droom zijn, zeker niet want alles voelde gewoon zo echt aan. "Miriel is je naam toch mijn kind?" hoorde ik de wolf zeggen, hoe wist ze het en knikte maar "Ja, maar Mirie is prima" zei ik en sloeg mijn ogen neer. "Mijn kind, ik vraag je toestemming om Argyron binnen te laten, al jaren heeft hij niet meer met zijn mond gesproken, alleen via zijn geest, mag hij?" vroeg ze, ik knikte en keek de jongen aan, "Argyron" herhaalde ik, waar kende ik die naam van, vaak had ik die naam in mijn droom gezien en gehoord. Een zucht kwam over mijn lippen en keek even omhoog naar de boomtoppen, alles was hier echt zo vredig en sloot mijn ogen, wachtte tot ik hem hoorde. Het was vreemd, maar op een rare manier ook fijn. Misschien kon hij meer over mijn naam, want zo te zien wist de wolf er ook veel van. Dan begon mijn maag te knorren en legde mijn hand op mijn buik en beet op mijn lip. Ik had inderdaad lang niet gegeten, en al min kracht was zowat op door het vele rennen.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Mirie:

Als de wolf op stond en vervolgens weg ging, voelde ik haar warme aanwezigheid verdwijnen en slikte even. Maar al gauw voelde ik de warmte van Argyron en keek hem aan. "Ja, ik ben Mirie" zei ik en bleef hem aan kijken, zijn stem, het kwam mij ook al zo bekent voor. Alsof ik het. Ik haalde diep adem en sloeg mijn ogen naar maar al snel keek ik hem weer aan. "Waarom kom je mij zo bekent voor, je naam je stem, gewoon alles" zei ik uit eindelijk en beet op mijn lip. Het was raar om zo te praten. Ik slikte en ging met mijn hand door mijn haar heen en al gauw wreef ik over mijn gezicht heen als ik nu pas merkte hoe moe ik was en ging weer liggen in het warme gras. Het was zo heerlijk zacht en een glimlach was op mijn gezicht te lezen. "Waarom ben ik hier?" vroeg ik uit eindelijk en keek hem weer aan. "En hoe wist zij mijn naam?" vroeg ik ook nog er snel achter aan.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Mirie:

Ik bleef hem aan kijken en legde mijn handen onder mijn hoofd neer en luisterde naar wat hij zei. Visioenen, ja dat moest het geweest zijn. "Drie jaar?" vroeg ik toen en veegde een pluk haar uit mijn gezicht. Als hij zijn gezicht anders werd, verdween mijn glimlach ook. "Ik hoop het ook" zei ik en zuchtte. "Ik heb trek, gister amper gegeten omdat ze achter mij aan zaten." zei ik dan en keek hem nog steeds aan. "Ik was een gevaar zeiden ze" zei ik er achter aan en kwam weer over eind. Als hij dan zei dat wij magische wezens waren, kwam ik gelijk over eind "We zijn wat?" floepte er zowat schreeuwend uit en keek hem ongeloofwaardig aan. "Nee, dat dat kan niet, alleen wat gister gebeurde, gebeurde alleen gister, nog nooit had ik dat gevoeld" zei ik luid op en ging met mijn handen door mijn haar heen en beet op mijn lip. Daarom deden mijn ouders steeds afstandelijk naar mij, en daarom wilde ze nooit luisterde als ik mij raar voelde. Rustig liet ik alles maar even bedaren en werd al weer wat rustiger. "Breng me naar die gene, als je blieft" zei ik weer en liet mijn handen zaken. Ik wilde alles weten, alles leren over magie. Dan kwam eigenlijk deels mijn droom uit, maar het kwam allemaal even te veel binnen. Ik haalde diep adem en sloot kort mijn ogen, stond op en draaide even rond "Welke kant op" zei ik als hij zei of ik mee ging naar de Elven. Ja dat wilde ik zeker!

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Mirie:

Ik keek hem aan met een glimlach, maar de vermoeidheid voelde ik nog wel over mijn lichaam heen. Mijn hoofd hielt ik wat schuin toen hij bedenkelijk begon te kijken en draaide mij maar om en keek weer om mij heen. Maar al gauw sloeg ik mijn ogen neer en zuchtte, alles wilde ik gewoon weten: Waarom hadden mijn ouders mijn zo'n rare naam gegeven, waarom ik altijd apart was, waarom ik..... Mijn hoofd schudde ik meteen en ging met mijn handen in mijn haar. Mirie, denk er niet meer aan, je krijgt al je antwoorden binnen kort. Dan draaide ik mij weer om naar Argyron en glimlachte. "Ja, ik kom" zei ik en liep naar hem toe om hem iets later te volgen richting zijn huis of verblijf plaats.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Mirie:

Hij had gezegd dat het een eind lopen was, en merkte dat ik al aardig vermoeid begon te raken. Mijn hoofd schudde ik "Nee, ik red me wel, bedankt" zei ik en probeerde hem bij te benen. Even slikte ik en keek hem aan met een glimlach. Als ik naast hem kwam lopen, keek ik om mij heen, het bos was mooier dan waar ik vandaan kwam, de meeste bomen waren netjes op een rij aan geplant, en deze hier stonden gewoon overal en nergens, niet in een prachtige lijn. Mijn maag begon al snel te knorren en legde mijn hand er op en zuchtte. met mijn handen ging ik over mijn gezicht heen om de vermoeid heid bijna weg te vegen, maar het werkte niet echt geweldig. Het liefst wilde ik nu gaan zitten, of liggen en genieten van de natuur. Maar ik had een gevoel dat ik veel meer stond te verwachten.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld