Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

12 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG CreepDoll ft Dauntless

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
wij weten en daarbij bijt de O.

ik:
Celia Sool - 19 - foto - angel - leeft in de mensen wereld, maar gaat af en toe wel terug naar haar geboorte plaats - Kan mensen vrolijk laten worden door een blink van haar glimlach. Door een kleine aanraking met haar vingers zijn de wonden verdwenen en licht besturen.

zij + beginnen

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Uriël (Uriah) Benjamin Narracoth ~ 20 (In het echt al veel ouder) ~ picc ~ Mishandeld, zwaar verleden, moest in een fabriek werken en kwam later in een bende terecht, zelfstandig, zijn vertrouwen in mensen kwijt. ~ Hij kan elektriciteit besturen, van gedaante veranderen en pure duisternis besturen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Uriël stond ergens achteraan in de reusachtige groep demonen die allemaal waren samengekomen op het grote plein voor de hellepoort. Iedereen was gekomen omdat het moest en diegenen die niet aanwezig waren zouden gestraft worden en in de hel waren de straffen niet bepaald zacht te noemen. Er was een podium klaargezet met daarop een troon gemaakt van botten waar binnen enkele momenten satan zelf een toespraak zou doen en dan bekend zou maken welke demon er dit jaar de strijd aan mocht gaan en even terug naar de aarde mocht. Voor Uriël was terug naar de aarde gaan helemaal niet nodig, hij had het in de hel veel meer naar zijn zin, mensen hadden hem toch alleen maar in de steek gelaten en misbruikt.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Celia:

Met nog meer engelen stond ik op het grote plein te wachten. Het was een groot evenement wat elkaar plaats vond, maar nooit kwamen de engelen terug die werden gestuurd. Een paar hadden geluk dat zij eindelijk de harten van een demon hadden kunnen over meesteren om hen als een van ons te maken. Een zucht kwam over mijn lippen en wachtte tot ze er aan zou komen. De Queen van Angelcity [noem het maar even zo] kwam er al snel aan en ging hoog staan "Zoals jullie weten, is het weer de tijd om een demon als een van ons te maken. De laatste angel had het helaas niet gered en is nu bij hun" hoorde ik haar zeggen en keek alleen de andere kant op "Dit jaar zal ik iemand uit kiezen, waar ik in geloof dat het goed zou komen" hoorde ik en zuchtte "Ja, nee niet dus" mompelde ik en begon een vlecht te maken in mijn haar en schudde mijn hoofd "En de Angel die dit jaar het mag doen is" zei ze uit eindelijk als ze een preek had gegeven. "Celia Sool" ik had het eigenlijk niet door dat ik was geroepen, tot iemand mij aan stootte "Celia," hoorde ik haar zeggen en keek op "Wat is er?" vroeg ik "Je moet naar voren" zei ze en ik keek omhoog toen er een licht straal over mij heen was gekomen. Nee, waarom ik! ging er door mijn hoofd heen en liep naar voren.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Lucifer kwam naar voren gestapt en het werd meteen muisstil naar zijn jaarlijkse toespraak die bijna altijd hetzelfde was en er op neer kwam dat engelen zwak waren, we ze verpulverden en diegene die een engel werd nog eeuwenlang bespot zou worden was het tijd voor de bekendmaking. "Ok en dit jaar hebben ik en mijn mede hoofddemonen besloten dat Uriël Benjamin Narracoth terug naar de aarde gaat. Ons vertrouwen ligt bij hem" riep hij en Uriah die niet echt had opgelet schrok toen hij zijn stem hoorde. "Hij, waarom hij, er waren toch genoeg andere veel sterkere demonen" Hij werd door de menigte naar voren geduwd en slenterde nerveus het podium op. Hij had nog nooit zo dicht bij Lucifer gestaan en voelde zich klein en nietig tegenover hem en dat merkte hij. "Er is niets om bang voor te zijn mijn zoon" zei hij want alle demonen waren zonen en dochters van Lucifer. "Ik weet dat je je taak tot een goed einde zult brengen twijfel niet over jezelf en toon de rest eens dat er een zelfverzekerde demon met de overwinning zal terugkeren" Uriah werd aangemoedigd door deze woorden en spreidde zijn vleugels die leken op die van een zwaluw maar dan langer. Meteen klonk er een luid gejuich, hij was er klaar voor.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Celia:

Ik bleef stil voor haar staan en voelde haar slanke vingers op mijn schouders neer komen. "Ik weet dat je het kunt lieverd, je hebt al veel mensen op aarde gelukkig gemaakt, en zeker deze maak je gelukkig" zei en schonk een glimlach. Ik knikte en haalde diep adem. "Ja" zei ik en glimlachte. Ik haalde diep adem en blies het uit en draaide mij om naar de engelen die voor mij stonden. "Je kunt het Celia" hoorde ik ze roepen en voelde mij al wat prettiger worden. "Breng die gene hier heen, je kunt het" nog veel meer hoorde ik en bleef ze aan kijken "Nu, ga mijn kind" zei ze en maakte een beweging met haar handen zodat ze het pad vrij maakte en ik richting de poort kon lopen. Rustig liep ik de trap af en door naar de poort tussen hun door. Mijn vleugels hielt ik nog in voordat ik uit de poort was, dan spreiden ik ze en liet mij naar beneden vallen, spreiden mijn vleugels en vloog naar beneden, opzoek naar de zware en duistere energie van de demon die ik zou moeten over halen. Het zou geen makkie worden, maar het zou mij lukken.

>WINGS< klik maar nog wt groter.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Uriël werd naar de poort begeleidt en staarde naar de donkere diepte. Hij slikte even en voelde de starende blikken van de mensen achter hem. Hij sloot zijn ogen, haalde diep adem en sprong toen. De val leek eindeloos maar slechts enkele seconden later belande hij al ergens in een donker, verlaten steegje in een of andere stad. Zijn vleugels trok hij snel weer in en hij strekte zijn spieren even en wende aan zijn omgeving. Alles was enorm veranderd sinds de laatste keer dat hij hier was. Natuurlijk had hij in de hel wel les gekregen over de veranderingen op aarde maar hij had het nooit in het echt gezien en toen hij even later in het centrum van de stad was geraakt verbaasde hij zich over de klederdracht van mensen, de gebouwen hun gsm's en de auto's die in zijn tijd enorm schaars waren maar die je nu zowat overal zag.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Celia:

Ik was in een rustig parkje geland en liet mijn vleugels verdwijnen, en liep rustig veder alsof er niks aan de hand was. Om mij heen kijkend, bleef ik zoeken naar de energie van een demon, maar nog niks voelde ik en liep maar gewoon door. Mijn kleding had ik ook snel veranderd, want boven hadden we alleen een witte japon aan. Als ik bij een bankje aan kwam, ging ik daar zitten en keek naar de mensen en kinderen die aan het lopen en of spelen waren. Een paar kinderen kwamen naar mij toe en ik glimlachte naar ze "He Jos en Ellie" zei ik en ze gingen naast mij zitten. "Waar was je Celia?" vroeg Ellie en ik keek even omhoog "Daar boven" zei ik en wees naar de lucht "Nee, dat kan niet Celia" zei Jos en ik glimlachte naar hem. "Ja wel Jos, ze is een Engel" zei Ellie iets te luid en ik glimlachte weer "Sst, niet zo hard" zei ik tegen haar en keek Jos aan. Nog steeds geloof hij het niet en zag toen dat hij een schaaf wond had. Met mijn vingers ging ik over de plek heen en het verdween. "Hoe deed je dat" zei hij toen met open mond. "Zie je Jos, ze is er echt één" zei Ellie weer.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Uriël voelde even in zijn broekzak waar een bankkaart, een sleutel, een gsm en een busje met zijn bloed inzaten. Dit bloed zou hij haar moeten laten drinken. Hij zou haar gewoon lang genoeg bewusteloos moeten krijgen om het bloed in haar mond te gieten en haar dan te dwingen het in te slikken. Hij ging naar een rustiger deel van de stad want midden in de stad kon hij haar geur en energie nooit oppikken. Ook hier ving hij geen enkel teken van een engel vinden tot er een licht briesje vanuit het westen kwam net genoeg om een flard van het veel te zoete parfum van goedheid zijn neus binnen te laten dringen.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Celia:

Samen met de twee kinderen, liepen we rond het park en de twee hadden groot plezier. "Celia, zing dat liedje nog is" hoorde ik Ellie roepen en ik glimlachte. Meteen kwamen ze naast mij lopen en ik leiden ze naar een grasveldje en ging daar zitten, dan begon ik zachtjes te zingen als zij ook zaten en ze hingen tegen mij aan. Ellie was al snel voor mij komen zitten en ik was rustig met haar haar bezig, ze had prachtig blond lang haar. Ik vlocht het in twee lange vlechten en zette er madeliefjes in om het op te fleuren en maakte ook nog een krans van een treurwilg met bloemen er in en zette die op haar hoofd. Nog steeds zong ik rustig door en voor Jos had ik ook een krans gemaakt van alleen de treurwilg. Als het lied af was, draaide Ellie zich om en keek mij aan, ze had prachtige ogen en glimlachte naar haar.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Uriël volgde haar geur die steeds sterker werd naarmate hij een parkje naderde. Hij zag haar zitten samen met twee mensen kinderen en besloot haar van achteren te naderen. De kinderen hadden hem al van verder zien aankomen en hij zag hoe hun glimlach van hun gezicht verdween toen ze zijn blik zagen gevuld met angst, haat en het kwade het jongetje begon zelfs bijna te huilen. Dit was nu het effect wat hij had op mensen. Eerst was hij bang voor hen geweest en nu waren de rollen omgekeerd. "Boe" zei hij overdreven om ook de aandacht van de engel te trekken die met haar rug naar hem toe zat.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Celia:

"Wat is er?" vroeg ik als ik Ellie haar glimlach zie verdwijnen en die van Jos ging er gelijk achter aan. Maar al snel voelde ik de duistere energie verdwijnen en draaide mij om als ik wat hoorde. Meteen stond ik op en pakte de handen van de kinderen "Kom, ik breng jullie naar jullie ouders" zei ik rustig en liep meteen weg met de twee. Dit was het vervelende, Demonen konden ons sneller vinden dan wij hun. Rustig liep ik met de kinderen veder alsof er niks is. Hij zou ons achter na komen, dat wist ik zeker, maar eerst de kinderen veilig terug naar de ouders.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Blijkbaar had de engel meer aandacht voor die kinderen dan voor hem en dus ging Uriah vlak naast hen lopen. Die engel kon hij later ook nog wel aanvallen, maar eerst zou hij zich over deze kinderen ontfermen. "Waarom zijn jullie zo bang voor mij" vroeg hij, maar ze antwoorden niet waardoor zijn grijns enkel maar groter werd.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Mirie:

Ik merkte dat hij ons volgde en hoorde zijn vraag. Ik had al tegen de kinderen gezegd dat ze niks moesten zeggen. Als hij door bleef gaan, draaide ik mij om en keek hem aan "Kan je misschien ergens anders heen gaan?" vroeg ik rustig en keek hem aan, dan pakte ik de handen van de kinderen weer en liep door, nog even en dan waren we bij hun huis. Ze hadden mazzel dat ze zo dicht bij woonden. Zijn energie voelde ik nu sterk om mij heen en het ging niet weg, volgens mij deed hij dat expres.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Weg gaan weg gaan, ik denk niet echt dat jij de regels van het spel begrepen hebt he. Het is de bedoeling dat we elkaar opzoeken. Kom breng die kinderen nu naar hun huis zij willen niet zien wat ik met jou ga doen" zei hij onheilspellend toen ze aan de deur van hun huis kwamen. "Wat ga je dan met haar doen" vroeg het kleine meisje met een trillende stem. "Dat wil je niet weten, maar het zijn alleszins geen fijne dingen."

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Mirie:

Als ik de kinderen bij het huis had afgezet, hoorde ik de demon weer praten, de deur ging open en glimlachte naar hun moeder. De deur ging dicht en ik draaide mij om. Kwaad keek ik hem aan en balde mijn vuisten en flitste weg, naar een betere plek waar niemand ons zou kunnen storen, ook wel het bos genoemd. Op een rots stond ik stil en keek om mij heen. Waarom moest ie persee komen nu ik met de kinderen was en waarom moest hij dat nou weer zeggen, ze waren nog maar 8 en 9 jaar, een zucht kwam over mijn lippen en wachtte op de demon.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld