Forum

Verhaal 1.

Daar zit ze, helemaal alleen in een donkere kamer. Het is koud, griezelig en eenzaam. Maar dat vindt ze niet erg. Ze houdt ervan om alleen te zijn, gewoon helemaal alleen zonder iemand om zich heen. Niemand hoeft haar problemen te weten, het gaat niemand iets aan wat er in haar hoofd omgaat, maar ook niemand mag het weten. Niemand mag weten hoe ze zich werkelijk voelt, niemand mag weten dat ze van binnen al lang overleden is, haar lichaam leeft nog. Maar dat is ook het enigste.

Ze heeft een masker vast, een masker met een glimlach erop geverfd. Het masker verschuilt de pijn die ze heeft, de pijn die niemand ziet, de pijn die niemand mag zien. Het masker gaat alleen af als ze alleen is, gewoon helemaal alleen. Dan kan ze zichzelf zijn, dan hoeft ze niet vrolijk te zijn.

Er ligt een mes, met bloedresten eraan, op de grond. Ze kijkt ernaar, sluit haar ogen en pakt het mes. Ze wil het mes weer terug leggen, maar er zit al een diepe snee in haar pols. Er rolt een traan over haar wang, een traan van pijn, een traan van wanhoop, een traan van verdriet, een traan van frustratie. Ze bijt op haar lip, en kijkt naar haar pols. Wat heeft ze gedaan! Ze zou dit niet meer doen, ze zou dit nooit meer doen, nooit meer wou ze deze verschrikkelijk pijn voelen. Nooit!

Ze laat het mes vallen als de muren op haar afkomen, ze schrikt, waar is de deur gebleven, hij is weg. Verschrikt en vol angst kijkt ze om zicht heen, ze is alleen in een donkere kamer, waar niks is behalve een krukje. Ze slikt van angst, de muren, ze komen steeds dichterbij. Ze gaan haar pletten. Het krukje veranderd in een diepe zwarte put. De put zuigt haar naar binnen maar ze houd zich vast aan de muren, aan de muren die steeds dichterbij komen. Tot haar vingers het niet meer houden, ze glijd weg en heeft krassen op haar handen van de stroeve muren. Ze wordt in de put getrokken, diep diep in de put. Het is zwart om haar heen, helemaal zwart. Ze is angstig, angstig voor wat er nu gaat gebeuren. Angstig voor wat haar nu te wachten staan. Maar er gebeurd niks, ze valt alleen maar. Ze valt en valt en valt, nooit komt er een einde aan. Het is zwart om haar heen en ze valt in een diep zwart gat, niks om haar hen, niks wat haar kan redden, niks wat ervoor kan zorgen dat ze weer grond kan voelen. Ze legt haar handen op haar ogen en veegt een traan weg, waarom was haar leven zo? Waarom moest ze zo leven? Waarom moest ze nu voor eeuwig vallen? Al die vragen, maar geen antwoorden. Al die onduidelijk heden en niemand die het haar duidelijk kan maken. Ze bijt op haar lip en sluit haar ogen, er is toch alleen maar een zwarte duisternis om haar heen.

Zodra ze haar ogen weer opent zit ze op de grond. Was ze geland? Had ze grond gevoelt toen ze haar ogen dicht had? Nee, dat had ze niet.

Ze kijk om zich heen, angstig voor wat er nu gaat komen. Maar ze zit in een prachtig gebied, hoog in de bergen bij een waterval. Ze staat op en loopt naar de waterval, de zon schijn op haar gezicht. Ze gaat op een grote steen zitten en sluit haar ogen terwijl ze haar hoofd wat naar achteren houd. De zon voelde heerlijk op haar koude, witte huid.



Verhaal 2.

Ik open mijn ogen weer, hoopvol dat ik hier weg zou zijn. Maar nee, nog steeds ben ik omringt door bomen en duisternis. Ik hoor iets, een raar geluid. Ik kijk verschrikt om maar zie niks. Weer hoor ik iets, nu van een andere kant. Ik kijk angstig, met grote ogen, om me heen. Opzoek naar een uitweg, opzoek naar een veilige plek. Een plek waar de zon schijnt, waar mijn ouders zijn. Ik loop langzaam wat naar achteren als ik een groot beest naar mij toe zie lopen. Ik slik en sta tegen een boom aan. Dan stopt het beest en loopt weg. Ik geef een zucht van verlichting en kijk omhoog, recht in het gezicht van een wolf. Ik houd mijn adem in en durf niet te bewegen. Ik vol een traan opkomen en bijt op mijn lip om hem tegen te houden. Waarom zat ik hier nou, waarom ik! Ik laat me langzaam langs de boom naar beneden zakken. Die wolf kan me niks meer schelen, als hij mij nu verslond was ik er maar vanaf. Ik snik zachtjes en voel dat er iets of iemand naast mij komt zitten. Ik durf niet op te kijken en voel dan een hoofd op mijn knieën. Ik schrik er een beetje van, want het is de wolf, hij is naast mij komen zitten en kijk mij met puppy ogen aan. Ik glimlach even en geef hem een aai over zijn hoofd. Er valt een traan op zijn snuit waarna hij mijn tranen op gaat likken. Het kietelt, dus ik moet weer lachen. Ik draai mijn hoofd een beetje en duw de wolf dan wat weg. Ik veeg mijn gezicht schoon en zie de wolf dan huilend naar achter lopen, alsof hij bang is, heel erg bang. Ik schrik ervan en draai me voorzichtig om, ik stond oog in oog met, met iets, ik had geen idee wat het was. Ik kijk het ding met grote ogen aan en zet een stap naar achteren.