Forum

Als ik om me heen kijk zie ik bij mijn rechtervoet een tekenblok. Daarvoor, daarachter, maar net hoe je het bekijkt, liggen twee vellen op het oude turquoise tapijt die zijn afgescheurd van het tekenblok. Bovenop ligt een soort manga tekening van een meisje. Haar rechteroog is groter dan haar linkeroog. Ze lacht. Waarom? Ik zou het niet weten. De pen gaf haar die lach, niet ik. Of toch wel.

Zou het met tekeningen ook kunnen, omgekeerde psychologie? Dat je het omgekeerde tekent van wat je voelt? Maar wie zegt dat gevoelens juist zijn? Gevoelens zijn gebaseerd op waarnemingen van onze zintuigen en onze zintuigen zijn slecht, zoals mijn oude filosofieleraar vrijwel elke les herhaalt.

Hij is grappig. Het is een kleine, serieuze man die vaak een blouse draagt met een spencer. Hij heeft een buik, geen buikje nee een buik. En een baard. De baard past niet bij hem. Hij heeft hem pas sinds dit jaar, maar hij past echt niet bij hem. Hij is elke les bloedserieus. De laatste les kregen we voorbereiding voor volgend jaar. Elke les is hij heel serieus. De andere filosofieleraar schijnt voor je neus dansjes te doen en daarna te vragen of je schrok.

Het regent. Dat vertellen mijn zintuigen me. Ik kan het zien. Als ik mijn hand uit het raam steek, wat ik niet wil want dan wordt hij nat, kan ik het voelen, want dan wordt hij nat en dat wil ik niet. Als ik mijn muziek uitzet en mijn oordopjes uitdoe kan ik het ook horen. En ik kan het ruiken. Na een regenbui ruikt het altijd zo lekker.

Maar wie zegt dat dat daadwerkelijk zo is? Misschien is het allemaal slechts een afspiegeling van het ware leven, een schaduw.

Schaduwen vind ik eng. Ze doen alles wat ik ook doe, ze lijken op alles wat ze imiteren maar ze zijn niet echt.

Wie zegt dat ze niet echt zijn?

Schaduw van een schaduw. Zou dat mogelijk zijn? Wie weet? Ik niet.

Wat weet ik wel? Goede vraag. Ik kan niks met zekerheid zeggen. Ik kan niet eens met zekerheid zeggen of ik leef, of dat ik droom dat ik leef. Het is onmogelijk de waarheid te bewijzen. Er is geen algemene waarheid, de waarheid is subjectief. Er is alleen intersubjectiviteit. Maar dat maakt iets nog niet tot een algemene waarheid.

Deprimerend. Maar is dat niet mooi tegelijkertijd? Alhoewel, het lijkt me geen goed antwoord op je natuurkunde proefwerk op de vraag wat de algemene wetten van het universum zijn.

Wat is het universum eigenlijk?

Groot.

Bestaat het universum?

Ik heb daadwerkelijk geen flauw idee. Misschien zijn we allemaal slechts hersenspinsels. Omstanders in andermans fantasie. Misschien zijn we wel figuranten in een boek wat iemand nu schrijft. Is elke beweging, elke ademhaling, elk gevoel(voor zover die er zijn en daadwerkelijk juist zijn) geregisseerd door iemand anders.

Probeer maar te bewijzen wat de waarheid is. Stuit je weer op intersubjectiviteit.

De meeste mensen zullen van mening zijn dat zij echt zijn, dat hun overwegingen van hun zijn. Simpelweg omdat ze er niet tegen kunnen om geen vrijheid te hebben. Maar wat is vrijheid?

Mijn vrijheid om dit te schrijven heeft in ieder geval nooit bestaan. Ik moest de hele tijd al opruimen.