ORPG - Kruistocht - Forum - Virtual Popstar

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG - Kruistocht

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
ik en Leah, dus O kan bijten en wij ook

ik:
Nate Sadler - 20 - foto - strijder en reiziger

zijn kleding:

zij:

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Ik-
Maddy-18-heeft een broertje van 5-moedig
Pic-

haar broertje- Die ik niet speel, maar gewoon een foto, xd
pic-

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Maddy.
Ik had een dunne jas aan en me broertje had me hand vast. De oudste zei dat we weg moesten uit ons dorp vanwege de pest. Ik had een klein mandje met wat appels, en meer niet. Ik keek angstig om me heen en trok me broertje mee. Niemand zou het merken als je de pest had, ja pas op het laatst en dan was het al te laat, je zou binnen 3 dagen sterven, en dat kon mij en mijn broertje ook overkomen. Ik liep verder met me broertje aan me hand, de rest van ons dorp volgde ons. Ik had geen idee waar we naar toe gingen. De oudste reageerde niet toen ik vroeg waar we naar toe gingen. Ik zuchtte en liep rustig door. 'Ik krijg honger..' zei Jayden zachtjes - broertje dus- Ik rolde met me ogen. 'We hebben maar 6 appels, en we hebben een lange tocht te gaan, het lijkt me niet slim al je nu al een appel eet.' zei ik zo lief mogelijk. Jayden keek me treurig aan. Ik kon me broertje niet laten lijden. Waarom waren me ouders er nu niet om me te helpen. Ik miste ze echt super erg. Ik liep stevig door en trok Jayden mee. Ik zag hoe hij moe werd, ik stopte met lopen en tilde hem op. Daarna liep ik verder. De mensen achter me keken me raar aan. Normaal zou niemand zijn kind/broertje/zusje tillen, ze waren zo egoïstisch dat ze zichzelf beter vonden dan hun kinderen of broertje of zusje. Ik snap het wel, dat je zelf eerst wilt redden dan iemand anders, maar mijn broertje was alles voor me.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Nate:

Al enkele jaren liep ik rond, op zoek naar mijn doel. Maar die kon ik gewoon nog niet vinden. Wat ik nu nog kon vinden was gewoon niks. Niks waar ik uit kon komen. Een korte zucht kwam over mijn lippen en trok de cap over mijn hoofd heen. Vele dorpen waren verlaten of afgebrand. Vaak smeulde het nog na. Het was weer de tijd voor de pest. Ik liet mijn hand rusten op het heft van mijn zwaard en keek rond. Er was echt compleet niemand. Rustig liep ik door, veder naar het volgende dorp. Onder weg zag ik veel lijken liggen van mensen die probeerden te vluchten van de pest van hun dorp, maar zonder succes. Maar het vervelendste is, er lagen veel jonge kinderen tussen. Ze lieten ze gewoon verhongerd achter als ze het niet meer trokken. Wat kon men toch gruwelijk zijn. Een aantal dagen geleden had ik een jong kind gevonden, die leefde nog maar net, maar toch over leden. Het deed pijn aan mijn hart, maar het kon niet anders. Ik schudde mijn hoofd en bleef voor mij uit staren. In de verte zag ik een paar bomen met appels staan. Een appel, daar had ik wel trek in en liep er op af. Een stel appels plukte ik, stopte die in mijn tas en at er zelf 1 op en liep veder.

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Op een gegeven moment stopte de oudste en wees in de verte naar een boom. Mensen begonnen te gillen en te rennen richting de boom. Ik deed precies hetzelfde, als er appels aanzaten kon ik meer in me mond doen. 'Blijf hier Jayden.' zei ik snel en riep vlug naar de boom, ik zag een andere jongen er staan. Ik negeerde het en plukte nog twee appels. Ik liep rustig terug naar mijn mandje. Ik keek raar toen Jayden op de grond zat. 'Wat is er?' vroeg ik verbaasd. 'Ik ben moe, en hongerig, en koud.' zei Jayden erg zachtjes. Ik keek hem angstig aan. 'Hier doe mijn jas maar aan.' zei ik en gaf hem mijn dunne jasje. Ik tilde hem opnieuw op en pakte mijn mandje, ik wachtte dat de oudste zei dat we weer verder gingen. Ze liepen erg snel, ik hield het nog net bij, en Jayden werd te zwaar. Ik voelde hoe hij op mij leunde. Ik hijgde en had het bloedheet.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Nate:

Als ik ineens gegil hoorde. Keek ik op en was nog net op tijd toen er een groep mensen aan kwam gerend. Rustig klom ik in een boom en keek vanaf boven naar beneden naar de groep mensen. Een wenkbrauw trok ik omhoog en at rustig veder. Het waren nu letterlijk beesten om te zien. Wel grappig eigenlijk en amuseerde mij voor kort, want al snel zag ik een meisje die terug liep. Was ze al klaar? Dan zag ik de man en knikte in mij zelf. Ze heeft snel toe geslaan om appels te pakken. Dat was slim. Als iedereen weer rustiger werd en terug in de rij ging. Sprong ik uit de boom en volgde ik de groep, maar dan tussen de bomen. Want voordat ze weg gingen, zag ik dat het meisje een klein jongetje bij haar had, die er al niet zo goed uit zag. Alleen mijn ogen waren op hun gericht, niemand anders.

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Maddy.
Ik kon de groep niet bijhouden en liet me samen met Jayden op de grond zakken. 'Je bent te zwaar, we wachten hier wel, en zoeken onze eigen weg uit.'zei ik zachtjes. Ik pakte een appel en brak er een stukje van af en gaf hem aan Jayden. Ik bleef in het gras liggen. Jayden bewoog wat en het zag er niet goed uit. 'Gaat het wel Jayden?' vroeg ik zachtjes en ging weer rechtop zitten. Hij schudde zijn hoofd en viel neer. Nog net kon ik hem opvangen en ik raakte in paniek. 'Jayden, hallo, wat is er? ' Zei ik angstig. Ik bleef hem aankijken. 'Jayden, word wakker.' zei ik nu sneller, mijn ogen waren groot. Ik zag hoe zijn buik snel op en neer ging, en uiteindelijk helemaal niet meer. Ik bleef stil zitten, en keek vooruit. Waarom, dit kon niet waar zijn..

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Nate:

Geen enkele uren later stond het meisje stil met het jongetje en iedereen liep langs haar heen. Niemand keek even op of om wat er aan de hand was. Dit had ik te vaak gezien en liep naar hun toe. het jongetje trok steeds witter weg. Dit was zeker geen goed teken. Hoe lang waren ze eigenlijk al onderweg? Twee, drie dagen? Ik bleef stil staan toen ik aan het denken was. Moest ik wel helpen? Ik wilde wel, maar straks had hij de pest. Liever had ik het niet, maar ik kon het meisje ook niet daar laten. Wat moest ik nou doen? Toch stapte ik veder op hun af toen de lange rij al snel verder vertrok en al enkele meters veder op liepen. De tijd dat ik stond na te denken, was sneller gegaan dan verwacht.

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Even later had ik me broertje op de grond gelegd, met mijn handen groef ik een kuiltje waar me broertje in kon liggen.
Ik snikte zachtjes, ik moest doorbijten en niet in huilen uitbarsten. Mijn handen deden zeer en ik stopte even. Ik was nog niet eens erg ver met graven. Ik keek naar de 6 appels, waar een stukje van af was. Ik kreeg honger maar hield me in, en groef verder.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Nate:

Als ik merkte dat het jongetje niet meer ademde. Liep ik sneller, niet veel later knielde ik naast haar neer en begon mee te graven. Haar handen trilde helemaal tijdens het graven. Als de kuil goed genoeg was, tilde ik het jongetje op en legde die in de kuil. Dan pakte ik wat uit mijn tas en legde dat op zijn hart neer. Het was een klein donker rood steentje. Dan begon ik rustig het zand over hem heen te gooien en keek kort naar het meisje.

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Ik schrok toen iemand naast me kwam zitten. Toch bleef ik doorgraven. Ik wou me broertje niet eens begraven. Maar de jongen naast me was al te snel, ik zag nog even zijn gezichtjes en toen kwam daar ook zand over. Ik bleef snikken, maar hield me stil. en liet me handen rusten, ze waren rood en deden erg zeer.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Nate:

Als ik haar gezicht zag, stopt ik met het zand er in gooien en ging recht op staan. Een zucht rolde over mijn lippen en schudde mijn hoofd. "Het is moeilijk om iemand te verliezen, maar zo heeft hij wel een betere overgang naar boven" zei ik en begon veder het zand te gooien tot alles er in lag. "Ik denk dat je de groep kwijt bent" zei ik als ik weer omhoog kwam en naar haar keek.

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Ik knikte voorzichtig, en kwam zelf ook overeind. 'Ik weet wel zeker dat ik de groep kwijt ben, ze zijn al verder weg.' zei ik zachtjes een keek de jongen aan. En daarna naar het plekje waar me broertje lag. Ik zag een bloemetje en legde hem er bovenop. Ik keek om me heen en zag verder niks, het was stil alleen ik en die jongen stonden hier en mijn mandje met appels.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Nate;

Ik pakte mijn tas als ik zag dat ze naar de appels keek. Een stuk vers brood haalde ik er uit en brak een stuk er af, hielt het naar haar toe en glimlachte. "Ik ben Nate." zei ik en keek haar aan. Ze had het nu twee keer zo moeilijk en dacht na. "Wil je de groep weer op zoeken, of hier blijven?" vroeg ik en keek even kort naar de plek waar haar broertje net was begraven. "Of, je eigen weg gaan."

ThePrettyRecklessss
Playback-ster

ThePrettyRecklessss schreef:
onthoud

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Ik nam het kleine stukje brood aan. 'Ik ben Maddy, en ik weet niet.. waar ik naar toe ga. ' zei ik zachtjes. Ik keek om me heen en het werd al donker. Ik stond op. 'Ik weet ook niet meer waar ze zijn.'

Sorry erg kort..

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld