0
0
0
0
Anoniem
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Vervain schreef:
~Met schokkende schouders en knikkende knieën sta ik voor ze. Weer hebben ze het geflikt. Weer hebben ze het van me kapot gemaakt. Alles van me wordt door hun kapot gemaakt. Al 6 jaar vecht ik, en ik ben op. Al mijn energie is uit me getrokken. Nog nooit hebben ze me gebroken gezien, altijd heb ik het weggelachen, nooit wisten ze dat ze me helemaal kapot maakten. Maar nu? Het kan me niets meer schreeuwen. De tranen beginnen te rollen, en mijn knieën begeven het. Ik stort neer op de grond, en blijf daar een tijdje op mijn knieën zitten. En wat doen hun? Ze staan daar te staan. Te lachen. Ze lachen me gewoon uit. Meer tranen volgen, en ik hou het niet meer. Ik sta op, en begin te schreeuwen. Recht in hun gezichten.
"Zien jullie niet wat julle met me hebben gedaan? Jullie hebben me kapot gemaakt, me leeggetrokken! ZES JAAR LANG. Ik kan het niet meer. Zijn jullie trots? Zijn jullie blij dat jullie het leven van een meisje helemaal hebben verknald? Zo erg dat ze het zichzelf verwijdt, en zelfs dood wil? Zijn jullie nu blij? Hebben jullie nu je doel bereikt? Jullie hebben je zin gekregen." Zeg ik, en ren weg.~
Dit is hoe de 14-jarige Audrey zich de helft van de tijd voelt. Kapot, gebroken, neergetrapt. Alsof ze niets is. Als haar energie is op, leeggetrokken. Ze is het zat. Ooit was ze het zonnetje in huis. Ze wist altijd iedereen op te fleuren. Als er iemand doorheen zat, was zij degene die hem of haar er weer doorheen sleurt. Maar dit is ze niet meer. Ze heeft haar moeder zelfs over de telefoon tegen iemand horen zeggen dat ze haar eigen dochter niet meer herkent. Het brak haar. Het heeft ervoor gezorgd dat ze er juist nog meer doorheen zat.
Ze verweet het zichzelf allemaal. Dit was niet goed, dat wist ze, maar ze dacht nog steeds dat het probleem bij haar lag. Zij was degene die er iets aan kon doen. Alleen zijn.
Ik heb deze een tijdje geleden geschreven om mijn emoties kwijt te kunnen, en het is dus deels echt gebeurd..
~Met schokkende schouders en knikkende knieën sta ik voor ze. Weer hebben ze het geflikt. Weer hebben ze het van me kapot gemaakt. Alles van me wordt door hun kapot gemaakt. Al 6 jaar vecht ik, en ik ben op. Al mijn energie is uit me getrokken. Nog nooit hebben ze me gebroken gezien, altijd heb ik het weggelachen, nooit wisten ze dat ze me helemaal kapot maakten. Maar nu? Het kan me niets meer schreeuwen. De tranen beginnen te rollen, en mijn knieën begeven het. Ik stort neer op de grond, en blijf daar een tijdje op mijn knieën zitten. En wat doen hun? Ze staan daar te staan. Te lachen. Ze lachen me gewoon uit. Meer tranen volgen, en ik hou het niet meer. Ik sta op, en begin te schreeuwen. Recht in hun gezichten.
"Zien jullie niet wat julle met me hebben gedaan? Jullie hebben me kapot gemaakt, me leeggetrokken! ZES JAAR LANG. Ik kan het niet meer. Zijn jullie trots? Zijn jullie blij dat jullie het leven van een meisje helemaal hebben verknald? Zo erg dat ze het zichzelf verwijdt, en zelfs dood wil? Zijn jullie nu blij? Hebben jullie nu je doel bereikt? Jullie hebben je zin gekregen." Zeg ik, en ren weg.~
Dit is hoe de 14-jarige Audrey zich de helft van de tijd voelt. Kapot, gebroken, neergetrapt. Alsof ze niets is. Als haar energie is op, leeggetrokken. Ze is het zat. Ooit was ze het zonnetje in huis. Ze wist altijd iedereen op te fleuren. Als er iemand doorheen zat, was zij degene die hem of haar er weer doorheen sleurt. Maar dit is ze niet meer. Ze heeft haar moeder zelfs over de telefoon tegen iemand horen zeggen dat ze haar eigen dochter niet meer herkent. Het brak haar. Het heeft ervoor gezorgd dat ze er juist nog meer doorheen zat.
Ze verweet het zichzelf allemaal. Dit was niet goed, dat wist ze, maar ze dacht nog steeds dat het probleem bij haar lag. Zij was degene die er iets aan kon doen. Alleen zijn.
Ik heb deze een tijdje geleden geschreven om mijn emoties kwijt te kunnen, en het is dus deels echt gebeurd..
17
